Romans & histoires Regret Quotes

O mas higit pa doon? Kinagat niya ang labi niya para pigilan ang luha na nagbabadya na naman bumagsak, pero huli na ito. Muli na naman siyang napaiyak. Dinaluhan siya ni Jarren at niyakap nang mahigpit. "Sshh... Don't cry. Hindi mo dapat iniiyakan ang gago mong asawa. You are more than his wife, Katie. You are the Thompson Heiress. Hindi ka dapat pumapayag na may nananakit sayo."

Mabuti na 'yon, baka kung ano pa ang gawin ng kambal ko ay madamay pa ang mga bata. "You're going to regret this. Pagsisisihan mong nagdesisyon ka pang bumalik." Malinaw na pagbabanta iyon, ngunit hindi ako natatakot. Mas nakakatakot ang malayo sa mga taong mahal ko at madikit sa kanya na alam kong walang magandang gagawin. "My only regret is when I decided to leave a year ago. Dapat pala ay hindi dahil mas lalong lumakas ang loob mo na angkinin ang bagay na hindi naman sayo."

Of course, I deserve that. “I know it’s too late,” bulong ko, halos basag ang boses. “I know you’ve already made your decision. But Anessa… I don’t want us to end. I don’t want to lose you.” Napahilamos ako ng mukha, pilit hinahanap ang tamang salita. Pahapyaw akong natawa—isang mapait, mabigat na tawa. “I regret it,” bulong ko ulit. “I regret everything I’ve done to you. I know I was cold, I know I hurt you. But please… don’t walk away. Not like this.”

"Natatakot ako sa loneliness, I guess. I am terrified of being completely alone at walang matatakbuhan kapag gumuho ang mundo ko. Ang dami kong regrets nitong mga nakaraang linggo, 'yung tipong sana hindi ko na lang ginawa ang ilang desisyon sa buhay ko." "You are not alone, Aella," mahabang sagot niya, ang boses niya ay napakababa pero puno ng kasiguraduhan. "And don't look at your regrets as the end of everything. Sabi mo nga sa akin nung isang araw, habang humihinga pa tayo, may magagawa pa tayo."

"Kung ako ang nasa situation mo... I'll do everything in the name of love. Ikaw na nga ang pinili ni Val noon at hindi ako tapos mag iinarte ka pa. Sayang naman yung pagpa paubaya-" Natawa ako ng bahagya ng mahinto ito sa kalagitnaan ng sinasabi niya. Kasi naman ang dilim na ng tingin sa kanya ng katabi. Ngayon lang niya ata napag tanto na wrong move ng mga sinabi niya. "Ah ganun.. May regret ka ba? Gusto mong bumalik sa Val mo? Ikaw na lang kaya ang lumaban hindi si Ice? Parang mas affected ka pa." Tumayo si Rain ng padabog.

Kung ako ang tatanungin, I wouldn’t be satisfied about having only ten dates with him. “Of course not, it was only an example. The truth is I want to have long dates with you, forever. If you will allow me, Athena… I’ll make it up for every bad thing I did to you. I’ll chase the time back if that’s the only way we could have our happy ever after.” “It’s fine, Cristoff… really. Regrets will only eat us away like nothing else, so let’s just forget about it. I don’t want to regret everything because that’s what brought us here.”

Gusto ko sampalin ang sarili ko, hindi ko alam kung bakit sinasabi ko to ngayon sa kanya, pero kada salita, kada luha, nababawasan ang bigat, nababawasan ang sakit, nababawasan ang guilt na nararamdaman na matagal ko nang itinago. Naramdaman ko na humigpit ang yakap nya, at halik nya sa gilid ng ulo ko. “I did not regret it, even a slightest regret. All those memories that we had, all of it was for keeps, lahat yon itinago ko, I wanted to continue making memories with you, baby. But we can’t do it as of the moment. I still have a job to do, I need to finish it first.” Hindi ko maintindihan sa mga sinasabi nya, he’s working in the same company that I’m working. Pero hindi ko na naitanong dahi

Gusto kong bumalik kasi lumalakas na din ang ulan, pero bago pa ako makagalaw, narinig ko siya. “Do you regret those nights, Sage?” Parang kumalabog ‘yung mundo ko. Napatigil ako, hindi siya lumingon, pero alam niyang nandito ako. “Regret?” ulit ko. “Yeah,” mahina niyang sabi. “Those nights, in here.” Huminga ako nang malalim. “I regret what it turned us into,” sagot ko nang mabagal. “Pero hindi yung naramdaman ko.”

Sana ay hindi ko siya pinakasalan. I couldn't help but lament silently. That thought left a bitter taste in my mouth, a bitter reminder of the regrets that lingered within me. But regret, I realized, was an indulgence I could ill afford. I had to focus on the present, on protecting the one thing that mattered most in my life.

"Sarina my sister, please, do it for me. Promise, hindi na mauulit. Hmm?" I rolled my eyes as if she can see me. How can I say no? Nandito na rin naman ako, ituloy-tuloy ko na—pero nakakapagod na talaga. Regrets are always in the end, but I can make my regrets worth it . . . as I enjoy my sin while it lasts.