Regret Quotes Novels & Stories

Ba’t ba ako biglang nahihirapan huminga? "Do you regret it?" Mahinang tanong ni Trevor. Napakunot-noo ako. "Regret what?" "Being part of this experiment." Sandali akong natigilan. Kung tinanong niya ako nito ilang linggo na ang nakakalipas, mabilis kong masasagot ng oo—dahil wala naman talagang sense ang lahat ng ito para sa akin. Pero ngayon… hindi ko na alam.

"Her death was so tragic that I can't even imagine it. Tapos pakiramdam ko ay masama pa ang loob niya sa akin bago siya umais dahil nagpatuloy ako sa pagtakas para lan makapunta sa bar kahit ayaw niya. I shouldn't have done that. tangina, sana sinunod ko nalang siya. Sana nakinig nalang ako sa kanya na manatili sa bahay." We shouldn't have done that? Pinagsisisihan niya ang mga nangyari noong gabing iyon. "That's why there are many sayings that you should cherish your loved ones because you will regret that you did not do that in the time they are already gone." Tumango-tango siya. "Sa sex nalang talaga yata ako sasaya sa buhay na 'to. Hindi ko alam kung anong nangyari sa nakaraang buhay ko

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

“Pero ako? Pero walang mangyayari kung magpapadala dala sa takot. Sugal ang umibig. Alam natin ‘yon pareho. Pero kung hindi tayo susubok, kung magpapadala tayo sa takot, baka mabuhay tayo sa regret.” “Anna…” halos masamid ako nang sambitin ko ang pangalan niya. Nanginginig ang boses ko. “Ayokong mabuhay sa regret… kaya susugal ako, kasi mahal kita.” “Dalawa tayong susugal...” Mahina, pero buo ang tono niya. “Kasi Jerome… tanggap kita… mahal kita kahit puso mo lang ang gumagana…”

Napabuntong hininga naman si Sophia at habang nakikinig siya sa sinasabi ni FRancis ay hindi na niya namalayan pa na tumutulo na naman pala muli ang kanyang luha. “Akala ko tapos na ang pagsisisi ko sa mga maling desisyon ko. Akala ko okay na ako. Akala ko kaya ko ng mag move on. Pero nagkakamali pala ulit ako dahil may nagawa na naman akong mali at ang masama pa ay ikaw at ang anak pa natin ang napahamak. Sorry wife… sorry dahil hindi ko naman ginusto na mangyari iyon. Sobra akong nagsisi ng mga panahon na iyon at para bang gusto ko na lang maglaho na parang bula sa dami ng mga nagawa kong kasalanan sa’yo. Pero dumating ang isang araw na biglang naisip ko na kailangan kong bumawi… kailangan

“I-I'm so sorry baby, I'm really sorry Natasha. Patawarin mo ako.“ malungkot na saad ni Luke, hindi ko alam kung bakit siya humihingi nang tawad o kung para saan ang lungkot at pagsisisi sa boses niya. Pero nang maalala ko ang nangyari kagabi at ang sinabi niya agad ko nalang iniisip na para iyon doon. Buong araw kong iniisip ang panaginip na iyon, para kasing may parte sa utak ko ang pilit ibinabalik ang mga taong iyon sa memorya ko, Hindi ko alam pero ang bigat nang dibdib ko at kakaibang lungkot ang nararamdaman ko habang paulit-ulit kong naaalala ang mga boses nila.

"You wish for this, Mateo. Gusto mo bang ibalik ko sa 'yo kung papaano mo inabanduna ang anak na sinasabi mo bago pa siya mabuo? Kung sakaling nawala sa isip mo 'yon, kaya ko namang i-kuwento sa 'yo ng buo. Walang labis at walang kulang." Natigilan ako. Nakaramdam ako nang labis na kahihiyan sa sarili ko, lalo na sa anak ko na nakamasid sa akin habang hawak hawak ang inuman niyang may gatas. "P-Please, Fayra. Kahit ngayon lang, hayaan mo along makabawi. I-I regret it." Saad kong nakatitig sa kaniya. Prente lamang niya akong pinakatitigan, kaya't wala na akong pakialam nang hawakan ko ang kamay niya. "I regret everything I said to you that night. Please, gusto kong makasama kayo ngayong araw.

Sana ay hindi ko siya pinakasalan. I couldn't help but lament silently. That thought left a bitter taste in my mouth, a bitter reminder of the regrets that lingered within me. But regret, I realized, was an indulgence I could ill afford. I had to focus on the present, on protecting the one thing that mattered most in my life.

kalmado at may puso nitong salita. “Sa bawat araw na naiisip ko ang mga kasalanan ko sa pamilya ko, dinudurog ang puso ko. I regretted everything. Gusto ko dala-dala ko ang regrets na ito hanggang sa kabilang buhay,” maluha-luha na salita nito. Labis naman ang gulat sa mukha ni Patrice dahil sa kauna-unahang pagkakataon ay nakita niyang umiyak si Marcos.

Noong akin pa siya, hindi ko naalagaan. Noong nandiyan pa siya, hindi ko nakita ang worth niya. At ngayong marunong na akong magmahal… doon naman siya malayo na. Napapikit ako habang sumisikip ang dibdib ko. Ganito pala ang tunay na regret. Hindi yung basta ka nagsisisi. Kundi yung alam mong kaya mo nang maging better… pero baka hindi na para sa taong dahilan kung bakit ka nagbago.