Novel & Cerita Ruthless

เค้าไปสรรหาคำพูดแบบนี้มาจากไหนกัน คำพูดกระแทกแดกดัน หายไปไหนแล้ว ตอนนี้ เค้ากลายเป็นคนปากหวาน ที่ทำให้เธอละลายได้จริงๆ "ครีม ไม่ชอบพี่ ก็ไม่เป็นไร ปล่อยให้พี่ชอบครีมคนเดียวก็พอ " เค้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร ถ้าเธอไม่คิดอะไรกับเค้า จะยอมเค้าถึงขนาดนี้หรอไง มือบางดันตัวเค้าออก แต่ก็ไม่เป็นผล คนที่ทำงานมาหนักอย่างเค้า ร่างกายทั้งแข็งแรง ทั้งมีแต่กล้ามเนื้อ แม้หุ่นจะไม่ล่ำสัน ดูผอมบางด้วย แต่เป็นผอมบางแบบมีกล้ามเนื้อ ไม่ใช่ เก้งก้าง

วิเนตย์กลับเข้ามาบนแพในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัว เดินผ่านคนงานก็ต่างพากันหลีกทางให้กันเป็นแถว เพราะหมู่นี้เจ้าของรีสอร์ตอารมณ์แปรปรวนเป็นอย่างมาก ทำผิดเล็กน้อยก็พร้อมจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ในทันที “พี่วัสคุณวิเนตย์แกทำตัวเหมือนคนอกหักเลยนะพี่ ดูสิหน้างี้ไร้ราศีหมดเลย หมอง เศร้า น่าสงสาร”

บทที่ 1 สภาพการจราจรยามพลบค่ำยังคงแออัดเช่นเดียวกับทุกวัน อากาศช่วงปลายเดือนเมษายนซึ่งเป็นฤดูร้อน ยิ่งทำให้เมืองที่แออัดไปด้วยผู้คนและตึกรามบ้านช่อง ทวีความร้อนอบอ้าวมากขึ้นไปเป็นเท่าตัว ผู้คนที่อยู่บนยวดยานและสัญจรไปมาบนท้องถนน สีหน้าล้วนแต่ปราศจากรอยยิ้ม หา กทว่ากลับเป็นข้อยกเว้นสำหรับชายหนุ่มในชุดกางเกงยีนเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ปักตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง โครงหน้าคมคร้ามหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุขออกมาอย่างน่าอิจฉา เหมือนดั่งว่าสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้

ถึงจะใช้วิชานี้ได้! แววตาเยว่หลิงเย็นชาราวกับไม่ใช่มนุษย์ ไอสังหารรุนแรงมาก เพลงกระบี่จันทราที่เขาคิดค้นขึ้นที่แล้วมาก็เป็นระดับสุดยอดวิชาเช่นกัน