ไร้เดียงสา Novels & Stories

เขาว่า เทียนหยดหน้าเสีย “โธ่เอ๊ย...ขอโทษก็ได้” สมัตถ์เบะปากนิดหน่อย แต่ก็ยอมรับคำขอโทษที่เกิดจากความไม่ตั้งใจของหล่อน ก่อนจะหยิบยามาเปิดทา แต่มันไม่มีอุปกรณ์อย่างอื่น สำลีก็ไม่มี เนื้อยาก็มิได้สีสวย กลัวว่ามันจะเลอะเสื้อผ้าเข้า กระจกก็ไม่มีอีก การทายาที่มุมปากเลยยุ่งยาก ขึ้นมาอีกโข

“ยังไง” “ดาวไม่มีทางเลือก เพราะถ้าไม่มาอยู่กับคุณ แม่ก็ต้องเอาดาวไปอยู่กับคนอื่นแลกเงินมาใช้หนี้คุณอยู่ดี ซึ่งคนที่แม่ตั้งใจจะพาดาวไปขายให้เขาน่ากลัวและมีครอบครัวแล้วด้วย ถึงการมาอยู่กับคุณอาจจะดูไร้ศักดิ์ศรี แต่อย่างน้อยดาวก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการทำร้ายครอบครัวใค ร คุณติณยังเป็นผู้ชายโสด…แต่ไม่ซิง”

ไม่คิดจะเก็บอาการเลยใช่ไหม? ขนาดบอกว่าแต่งงานแล้วยังไม่เว้นอีกเหรอ? ตอนนี้ผมทั้งขำทั้งเครียด หนังหัวเริ่มชาหนึบ รู้สึกเสียใจชะมัดที่รีบควักกระเป๋าจ่ายเงินและเซ็นสัญญาเร็วเกินไป

“ดีเจ้าค่ะ อย่างน้อยพวกเราก็ยืนด้วยลำแข้งของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด” หวนคืนครานี้ไม่มีหยดน้ำตาและความเสียใจหลงเหลือ มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่าและความเฉยชามอบให้เท่านั้น ครั้งก่อนเพราะรักเขามากจึงยอมถอยหลังให้ทุกอย่าง บัดนี้ถึงคราที่ต้องรักตัวเอง

ภวัตตวาดราวฟ้าพิโรธ “หึ! ช่วยไม่ได้ น้องมึงอยากจืดชืดไร้น้ำยาเองนี่นา เวลานอนด้วยทีก็แข็งเหมือนท่อนไม้”

หัวใจฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ใกล้จะเดินถึงหน้าห้องผู้ป่วยแล้ว แต่กลับได้ยินเสียงจากในห้อง “ฉันไม่ได้ป่วย มะเร็งเม็ดเลือดขาวฉันแกล้งทำขึ้นมาเอง” เสียงของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยเต็มไปด้วยความได้ใจ “ฉันแค่อยากให้จ้าวเหยียนสิ้นหวังกับชีวิต อยากให้เธอรู้ว่าพ่อและพี่ชายรักฉันที่สุด”

ภาพอดีตปรากฏขึ้น เด็กคนหนึ่งถูกพบอยู่ใกล้กับพื้นที่ Void ไม่มีครอบครัว ไม่มีประวัติ ไม่มีชื่อ เด็กคนนั้นคือ Zero "พวกเราคิดว่าเขาคือคำตอบ" ไคลน์พูด "แต่พวกเราคิดผิด" ภาพเปลี่ยน

อคินัยแซวขึ้นเมื่อเห็นพราวฟ้ากำลังทานขนมอย่างเอร็ดอร่อย พราวฟ้าทำหน้ามุ่ย “ยุ่งอะไรด้วยไม่ทราบคะ นี่มันความสุขของฉัน” “ความสุขของคุณคือการกินเนี่ยนะ เสียสุขภาพหมด” อคินัยส่ายหน้าอย่างระอา “ก็ดีกว่าคุณที่เอาแต่ดื่มของมึนเมาไร้ประโยชน์กว่าฉันเสียอีก” พราวฟ้าเชิดหน้าตอบอย่าง ไม่ยอมแพ้

จันทร์สุดาประนอมหนี้ “ไม่ได้ ไอ้เก่งมันโกงเงินฉัน มันไม่ได้ยืม เพราะฉะนั้นต้องจ่ายคืนมาทันที ไม่งั้นฉันเอามันตาย เอ็งอยากเห็นมันตายหรือไง” นี่คือจุดอ่อนของจันทร์สุดา เธอต้องรับผิดชอบหนี้สินที่ไม่ได้ก่อครั้งแล้วครั้งเล่า ชนิดที่ว่าหนี้เก่าหมด หนี้ใหม่มา จึงคาราคาซังอยู่หลายเ จ้า ไม่หมดสิ้นเสียที

"พี่สาวสงสารหนูหยอคะ แต่ว่าไม่เป็นไยนะ หนูจะทำให้แม่จ๋าสบาย ถ้าหนูโตขึ้นหนูจะเป็นคนหาเงินให้แม่จ๋าเยอะ ๆ แม่จ๋าจะได้ไม่เหนื่อยค่ะ" ยิ่งได้ยินคำพูดที่ไร้เดียงสาและใสซื่อของคนตรงหน้า รมิตาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม เธอได้ทิ้งความยากลำบากไว้ให้เพื่อน แต่ตัวเองก ลับไปมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิตแบบนี้ ยิ่งได้มารับรู้ถึงความยากลำบากของเพื่อนสนิท รมิตาก็ไม่สามารถภูมิใจกับสิ่งที่เธอได้รับมาเลย