Sad Story Love の小説・ストーリー

May magagawa pa ba ako kung marami sila't mag-isa lang ako? “Okay,” pagpayag ko. Gumuhit naman ang saya sa mga mukha nila. Paano nga ba tanggihan ang mga cute na mga batang ito? “My love story wasn't perfect nor fairytale like. Wala naman kasing perpektong pag-ibig dahil dadaan talaga kayo sa pagsubok. Hindi naman kasi pwedeng puro lang saya dahil kailangan din nating lumuha. Wala kasi tayong matututunan kung hindi tayo masasaktan o mahihirapan. Noong una talaga ay hindi ko inaakala na magiging boyfriend ko ang lalaking kinaiinisan ko. Sinong mag-aakalang diring-diri kami sa isa't isa dati pero ngayon kilig na kilig na, ‘di ba? Kaya naman ingat kayo sa mga nakakaaway niyo dahil baka siya pal

Tumigil siya sa pag-iimpake at tumingin sa akin ng deretso na halos ikatumba ko. "Yes. Everyone said she's already dead, everyone lied to me. Everyone fool me! I wouldn't marry you if i just known she's still alive. I'm sorry... Sandra I hope you understand." Saad niya. Hindi ko man lang siya nakitaan ng pagsisisi o kahit awa man lang para sa akin para sa nagawa niya. Tang*na! ginawa niya akong rebound. Natawa ako sa mga sinabi niya, puno ng galit at sakit akong tumitig sa kniya at mapait na ngumiti.

Nakangiting saad niya. Namula ako sa kaniyang sinabi. “H-Hindi ko kasi alam kung anong sasabihin! At least na appreciate ko!” He leaned in closer and I can feel that the bouquet between us was squeezed. “I own you and you're my from the very start, Ninety Nine. Love me or hate me, I don't care. That won't change a thing. I don't need your answer, what matters now is we feel. Do you feel the same way too, my love?”

saad ko at natawa ang mga bisita ngunit naiyak naman ako. “Kasi sobrang hirap po mawalan ng katuwang sa buhay. The first man that I married, yung tatay ni Cassandra, he was everything nice and good pero kinuha siya kaagad sa amin and then my second husband died too kaya sobrang lungkot. I’ve been longing for a lover’s love and then Bernard came to my life. Akala ko huli na ang lahat because of the age-difference but he proved to me that he genuinely loves me, na ang pagmamahal pala ay walang nakikitang panahon at wala ring nakikitang wakas. He gave me everything, love, hope and… well, babies!” saad ko na natawa ng mapait at natawa rin sila sa akin. Hindi ata ako makakausad sa wedding vows ko

sagot ni Ezra, sabay ngiti sa biyenan upang itago ang pag-aalala. Napabuntonghininga naman ang ginang bago nagsalita. “Alam mo, Iha, mula nang mamatay ang asawa ko, hindi ko na naramdaman ang tunay na kasiyahan sa bahay na ito. Palagi siyang tahimik at seryuso. At ang malala minsan na lang siya umuwi rito at hindi s’ya nakikinig sa kahit anong sabihin ko. Kaya nga naisipan ko ang kondisyong alam kong kailan man, hindi niya kayang tanggihan o suwayin. Hindi naman ako mapili, natutuwa rin ako at ikaw ang napili ng anak ko. At least, may kaunting background na ako sayo.”

There are many questions I wanted to ask him. "I don't want you tell you this. I still keeping these feelings from the very beginning. I don't want to lose you and I can't afford that you will throw me away. You know what Divina. I did all this so you wouldn't know how if feel and not to tell you I love you. Because I want to be faithful for keeping our promise that whatever happened we should not be falling in love to each other. Divina I'm sorry, but this time I can't keep that promise anymore. I love you." Hindi ako makagalaw sa mga narinig ko mula sa kaniya. Mula sa mismong bibig nya. Sh*t I was just so fool to keep that promise.

Pakiramdam ko lalo akong nahirapan huminga dahil sa pagyakap niya sa akin. "i am so sorry for hurting you this much. I am so sorry but this time i won't let you go kim. Mas nanaisin ko pang mamatay kaysa tuloyan ka nang mawala sa akin. Hindi ko kaya.......hindi ko kaya....At ang sakit sakit nang makita kang masaya sa iba" puno ng pagsusumamo niyang saad. Dumiin ang pagkakakagat ko sa aking labi. Hindi ko na yata kakayaning kontrolin pa ang emosyong nais nang kumawala sa aking kaibuturan.

Hays, kung di ko lang siya kapatid talaga. Pagkatapos namin kumain, niyaya niya akong manood ng movie. As usual, romantic film papanoorin. Dito kami nagkakasundo. May sinalang siyang CD sa DVD player at napansin kong Filipino movie iyong papanoorin namin. It is entitled, "I Love You Goodbye" by Kathryn Bernardo and Alden Richard. "You're so serious uh." natatawang saad sa akin ni kambal.

Hindi niya nakita ang mukha ng babae dahil nakaharap ito sa gilid. “Dylan, please. I love you, pero hindi ko kayang suwain sila daddy. I have to marry him, for our company.” Gusto sanang lumabas ni Hazel para malaman ng babae na may tao pa sa loob nang marinig niya ang hikbi nito. “I’m really sorry. I don’t deserve you. You deserve someone na kaya kang ipaglaban.” Pagkatapos iyon ay narinig niya nilapag ng babae ang phone nito sa gilid ng sink at umiyak ng umiyak. Ramdam ni Hazel kung gaano kasakit ang nararamdaman niya.

I hugged her, my Mom told me that if I made a girl cry, I should hug her and say sorry. "Sorry, Topher, I'm sorry." Paulit-ulit pa siyang humingi ng tawad sa gitna ng mga hikbi niya. “I’ll understand if you are mad at me. I won’t be asking for another chance because I know how painful the things I did to you, so I’m just asking you to be happy even if the reason is not me anymore, I’ve accepted it already.” Mabuti na lang ay walang gaanong tao sa coffee shop na 'to at nasa dulo kami. Kung hindi nakalibre pa sila ng movie.