Salamat Tula Para Sa Kaibigan の小説・ストーリー

Huminga muna ako ng malalim bago ko ito binuksan ng dahan dahan. 'Cause no matter if our blue skies turn to gray There's a ray of sun that's bound to light our way And although the roads are rough I'll get through it just because Tuluyan na akong naiyak sa aking nakita. Mga kaibigan, kakilala, kapamilya, ang kambal at iba pang konektado sa aking buhay ay narito. Nakangiti sila at mababakas mo ang saya sa kanilang mga mukha.

" Thank you,babe. Subrang natuwa ako sa surpresa mo. Feeling ko marami na ulit akong mga kaibigan at mga taong nagmamahal sa akin." " Hindi naman kailangan maraming kaibigan, babe. Kahit kaunti lang ang kaibigan mo atleast totoo panalo ka doon. Hindi natin kailangan ng toxic na mga tao sa buhay natin." Seryosong wika niya, na hinalikan pa ako sa labi. Nagpalakpakan naman ang nasa paligid namin.

"Salamat talaga, mars." "Ulit, walang anuman 'yon, mars. Nandito lang ako para sa 'yo. Magkaibigan tayong dalawa, 'di ba? Through thick and thin ay magkakampi tayong dalawa. Marami na tayong pinagdaanan pa, remember? Good luck sa inyo ng boyfriend mo lalo ka na, mars."

Kumaway din siya balik saka dali-daling hinila ang maleta papunta sa kaibigan. “Hi friend!” sabi nito saka siya niyakap at hinalikan sa pisngi. Masaya siya at nagkita na sila. Ngayon ay makakahinga na siya ng maluwag. Kanina pa siya hindi makaihi sa kakaisip... paano kung hindi siya susunduin ng kaibigan? Nakaka-paranoid pala kapag first time! “Thank you friend sa pagtulong sa akin na makapunta dito ha.”

Isa ito sa matapat na tauhan ng kaibigan at tinuturing na kapatid na rin. "Isa lang ang masisiguro namin sa iyo, kakampi mo kami at sasamahan kang mabawi ang lahat ng iniwan ng iyong kaibigan at bigyan siya ng katarungan." Marubdob na pahayag ni Amalia at hinawakan sa kamay ang kaibigan. "Salamat!" Niyakap niya si Amalia at kahit papaano ay naibsan ang pangungulila niya sa dating kaibigan.

"Talaga ba! ang alam ko kase sa iyu ako nagmana, pareho tayu ng ugali, pero mas mabait nga lang ako kaysa sa iyu, at ako meron ako tunay na kaibigan. ikaw meron ba.? sa bagay halata naman wala ka kaibigan, dahil dyan sa ugali mo." "Umalis ka dito bata ka, at para sabihin ko sa iyu, nandito na ako araw-araw, sa ayaw at gusto mo, bahay ko rin ito, kaya makikita mo ako, kahit anung oras at araw, kaya kung ako sa iyu maging mabait ka sa akin, baka hindi ako maka pigil mahampas kita bata ka."

dinig niya sa litanya ng kaibigan sa kabilang linya. "Ano senet-up mo ako? gaga ka talaga mag-isip, sa tingin mo solve na problema ko, dinagdagan mo lang," inis niyang sabi. "Haler friend, nasarapan ka naman, ano tumirik ba mata mo? if i know ayaw mo lang magkuwento, kung hindi lang kita kaibigan ay hindi ko iyon ibibigay sa iyo," reklamo pa nito.

Nilapag ko ang chalk pabalik sa lamesa niya at taas noong bumalik ako sa kinauupuan ko. Isa-isang tinapik ng mga kaibigan ko ang palad kong nakatihaya. “Thank you, Meling,” mahinang saad ko. “Maliit na bagay,” nakangiting saad nito. “Hindi ko alam kung bakit patay na patay ka kay Sir Nalusuan! Kay ubod ng sungit tila pinaglihi sa sama ng loob!” “Gwapo naman!”

Pinaupo nito ang kaibigan,sya ang unang nagbigay ng speech Para sa Asawa ko. "My Best friend, Today is the memorable day of you, Salamat dahil naging kababata at kaibigan kita. Hiling ko isang masaya at malusog na pamilya ang ibibigay ni lord more anak to Come Beshy" Nagyakapan ang dal'wa. Lihim akong napatawa sa Speech nito..

Nagpapaalala ng mga masayang nakaraan ng buhay niya at nagpapaalalang bawat araw ay may pag-asang dala sa bawat taong nabubuhay sa mundo. “Salamat.” Bigla niyang nasabi. “Saan?” tanong ni Ella na nagtakang bigla. “Sa lahat-lahat.” Noon nagsimula ang panibagong pananaw niya sa salitang “kaibigan”.