Sam Jacinto Mga Nobela at Kwento

Nagtatakang tanong niya rito. "I told you I'm busy. Tsaka hindi ka pa rin niya papansinin kahit anong gawin mo. Manhid iyan. Hindi uubra ang karakas mo diyan. Si Joshua nga, ganun ganun nalang bastedin ni Samantha." Bahagyang natawa pa ito. "Alam mo ba kung san niya binasted si Joshua? sa gitna ng soccer field! may pa bulaklak pa ang loko tapos sagot sabi lang sa kanya ni Sam 'Para kang tanga ano naman ang gagawin ko dyan?' sabay alis." Tumawa ulit ito.

Ang tanging nasa isip lamang niya ngayon ay patayin ang lalaki. “Ughh!” Da!ng ni Jc sa sakit. Halos hindi na makilala ang mukha nito dahil nababalot na ito sa sariling dugo. “I’ll kill you bastard! Hindi ko na hahayaan pang makalapit ka kay Samantha!” “S-S-Samantha i-is m-mine…” Nagawa pang sabihin ni Jc sa kabila ng patuloy niyang pagsuntok rito.

"Nasa Romania po ang aking mag-ina, and gusto kong malaman mo Baba na mahal na namin ni Samantha ang isa'5-isa." "Talaga ba?! Sinasabi ko na, mahuhulog at mahuhulog ka sa pag-ibig kay Samantha. Masaya akong malaman na maliban kay Spadey ay may pag-ibig ng nagbubuklod sa inyong dalawa ni Samantha." malapad na ngiting pahayag ni Aling Jacinta "Did you pray for it?" "Gabi-gabi apo."

Ang paraan ng pagsagot niya ay napatawa lalo ng malakas si John. “Pambihira talaga! Pareho pa sila magsalita!” sagot ni John. “Mr. Garcia, ano. Baka nagkataon lang na kamukha siya ng boss mo—ano, ang ibig ko sabihin, baka nagkataon lang, o kaya baka ganoon lang ang tingin mo,” suhestiyon ni Samantha bago siya dumiretso sa punto “Mr. Garcia, naparito ako para sa importanteng bagay, sana matulungan mo ako.”

nakangiting bati sa akin ni Lea, ang babaeng nililigawan ni Jonard. Tumigil ako sa paghakbang. I smiled. "Hi." sabi ko habang nakatingin sa katabi nitong tahimik lang na si Samantha. "Saan kayo papunta?" "Sa tubuhan po Señorito--" "It's JM. You don't have to say PO or OPO and that Señorito thing. I hate it." Biglang natigilan ang dalawa sa sinabi ko. Nanlalaki ang mga matang nagkatinginan pa ang dalawa.

Ikinalma ko ang sarili at pinigilan na huwag sumugod at paulanan siya ng sapak. Mataman kong tiningnan ang lalaki at pinag-aralan ang kabuuan. Matangkad ito at napakaganda ng tikas ng pangangatawan. Nakaharap ito sa direksyon ko kaya napansin ko ang mapupungay na mga mata nito na para bang kapag tumingin ay nakaka-magnet. Kaya naman pala bumigay si Fatima. Nakadagdag rin sa karisma ng lalaking ito ang kilay niyang bukod sa makapal ay well-shaped rin. Bagay na bagay sa kaniya ang buhok niyang parang pancit canton, ngunit tama lang ang haba. Sakto rin lang sa oval face niya ang matangos niyang ilong at manipis na labi.

Tumawa ng malakas at mayabang si Vincent: "Teacher Bea, ang taong makakakita sa akin, hindi pa ipinanganak!" Pagkatapos ng kanyang sinabi, nag-atubili si Samantha na alisin ang kamay mula sa baywang ni Vincent. Nang makita ito, agad na hinawakan ni Beatrice nang mahinahon ang pulso ni Samantha: "Halika, tutulungan kita pababa ng sasakyan." Naguluhan si Samantha at nag-atubili. Nagpatuloy si Beatrice, "Sam, narinig mo kanina. Si Vincent Cristobal ay hindi mabuting tao. Kinuha ka niya para sa ibang layunin."

Right there and then. Lima taon ko siyang kinimkim. Lahat ng libog, lahat ng paghahangad. Kahit minsan ay hindi sumagi sa isip kong magpatikim sa ibang lalaki. Hindi pwede. It had to be him or no one else. Si Ninong Lucas Fernando lang. Hindi ko kayang i-imagine ang sarili ko sa iba. Kahit sino pa.

utos ni Padre Tiago. Nataranta akong lumapit at aabutin ko sana ang kanang kamay niya ngunit nakasuksok iyon sa kanyang bulsa. Babawiin ko na sana ang kamay ko dahil baka hindi rin lang niya i-aabot ang kamay niya ngunit nagsalita siyang muli. Ubos na rin ang tabako niya na ngayon ay nasa ash tray na. "Nagdala ka pa ng pasanin mo Santiago. Mahihirapan ka lang sa paggawa ng mga bagay na iyon kapag mayroon kang bagaheng ganito," wika ni Padre Isagani.

Kaagad na uminit ang ilalim ng mga mata ko at tumulo ang aking mga luha. Hinaplos ni Samantha ang likod ko habang si Samuel naman ay yumakap sa akin. “Condolence,” saad ko kay Samantha at Samuel. Wala ring tigil ang pag-iyak ni Samantha. Hindi ko siya masisisi dahil sa loob ng mahabang panahon, alam kong naging mabuting katuwang si Sir Joaquin sa kanya at naging mabuting magulang sa mga anak nila. Naging mabuting lolo din ito sa mga apo.