Saying I Love You Without Saying It Novels & Stories

And why, despite everything, we still choose each other. Sa kalagitnaan ng gabi, habang nakapikit na siya, naramdaman kong hinigpitan niya ang yakap niya sa’kin. “I love you,” bulong niya, parang panaginip lang. “Walang ibang babaeng minahal ko kundi ikaw.”

Ipinatong niya ang kanyang noo sa noo ng babae at dinadama ang init ng kanilang mga katawan habang pareho silang habol ang hininga. “I missed you,” bulong na sabi n'ya na halos hindi na marinig. Walang salita ang lumabas mula sa mga labi nito, pero sa paraan ng pagkakahawak nito sa kanya at sa paraan ng pagdikit ng kanilang mga katawan ay alam niya na ganoon din ang nararamdaman nito. Hindi na nila kailangang magsalita pa. Their bodies spoke for them, their movements filled with longing and a deep, unspoken love.

Mas malakas pa kaysa “I love you.” “Thank you for bringing me to your home, Damian.” Alam ko ang ibig niyang sabihin. Thank you for bringing me into your life, your family, your world. “Thank you for staying,” sagot ko. Sa ilalim ng star-filled sky, habang humihina ang music mula sa party sa loob, wala kaming sinabi. At sa unang pagkakataon, yung silence, it's not mpty. Punong-puno. Sa lahat ng hindi namin sinabi, naiintindihan namin ang isa’t isa nang mas malinaw kaysa salita.

I feel like even if I know what he said, I'm tense too. "He loves me." – S O L A I N E –

“Let’s eat. Baka lumala pa sugat mo sa kaharutan.” Nagkatinginan silang dalawa, parehong ngumiti. At sa mga simpleng palitan ng biro at tingin, napatunayan nila na minsan, ang tunay na pagmamahal ay hindi kailangan ng mga matatamis na salita. Sapat na ang isang sulyap, isang mahigpit na hawak ng kamay, at isang simpleng halik sa noo upang maramdaman na mahal ka ng isang tao.

Sampung tanong ang sabay-sabay na gumising sa utak niya. Bakit lumalayo ito sa kanya? Bakit nagiging malamig? Bakit sinasabi nitong gusto nitong makipaghiwalay? At kanina lamang ay sinasabi niya ang mga ito. “I love you.” “I can’t live without you.” “Nagseselos ako.” “Don’t leave me.” Parang kidlat. Sunod-sunod. Hindi tugma. Hindi totoo. “A liar.”

Never pa man ako nakapagsabi sa kanya ng 'I love you' madalas lalo nang may ganitong sensiridad. "Huwag mo nga ako titigan ng ganyan." Naiinis na niyang saad kaya natigilan na rin ako at tinapos ang kinakain. Maya-maya pa nagkalikot ako sa phone then nagtungo ako sa music player and select a song to play. I have choosen this music which is sang by ***Ronan Keating*** entitled, ***When You Say Nothing At All.*** The message is fitted for her perfectly. I saw Athena smiling right now.

Now, everything just felt calm—like all the pain from the past five years was finally gone. With every kiss and touch, we didn’t need to say anything. Everything we felt was already there, clear as day. They say actions speak louder than words, and it’s true—tonight, I didn’t need to hear him say I love you. I could already feel it in the way he held me. “P-Please don’t leave me,” mahina kong sabi habang pinipigilan ang luha. “Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala ka ulit sa akin… kayo ni Wynter.”

Isa na lamang ang nais niya na marinig na sabihin ni Axel sa kan’ya. I love you—these are the words that she often says to him, but every time, Axel will not say them back but will just kiss her passionately. She doesn't make a big deal about it, though, because she knows Axel's strength is in his actions rather than his words. But still, there are times when she wants to hear it from him. Hindi naman kasi sa lahat ng pagkakataon ay maipapakita iyon sa gawa dahil may mga oras na kailangan din iyon na sabihin at iparinig sa taong mahal mo.

If I can’t say it directly, maybe I can show it first. Habang nagluluto, paulit-ulit kong nire-rehearse sa isip ko ang mga salita. Leonard, I love you. Simple lang dapat, pero hindi ko alam kung paano ko iyon sasabihin? Pagdating ng gabi, inayos ko ang mesa. Nilagyan ko ng kandila sa gitna, may maliit na bulaklak sa plorera. Hindi ito engrande, pero romantic sa simpleng paraan. Nagbihis din ako ng maayos.