Scattered In Tagalog Novels & Stories

May nakita akong isang note, kinuha ko 'yon at binasa. Good morning! Eat your breakfast before you go to work. Ily. Natigil ang pagbasa ko sa 'Ily' na nakalagay. Anong meaning nito? I love you? I like you? Napanguso ako dahil umaasa na naman ako.

Sagot niya rito habang umiiling. Lumawak ang ngisi ni Roniel. "Mabuti naman at nakakalakad ka pa." Malisyoso nitong saad. Natawa siya sa sinabi nito. "Muntik na ngang hindi." Aniya saka sabay silang tumawa ni Roniel. Nag-apir pa silang dalawa. "May pabonus ba naman? Malaki ba ang ibinigay? Mukhang mayaman pa naman ang batang iyon."

magalang na wika ni Jin habang iniaabot sa akin ang isang tasang umuusok pa. "Malamig po rito sa labas kapag ganitong oras. Baka po kayo sipunin." "Salamat, Jin. At saka Adeline na lang ang itawag mo sa akin, 'wag na Ma'am," sagot ko habang ngumingiti nang tipid at tinatanggap ang tasa. "Nako, nakakahiya naman po—"

"Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?" “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Ano raw? Napatigil ako. Did she just—was that even Tagalog? "Miss Santos, Tagalog. Please." Pilit kong pinakalma ang sarili ko, but at this point, I was already regretting taking this case. “Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.”

sagot naman nito at halos mapatalon si Vince sa gulat ng biglang sumigaw si Spencer. "Ala eh, Insan! Kita mo 'yang mga tsinelas na 'yan? Sa Batangas, ang tawag namin diyan ay paratung! Matibay pa sa relasyon n'yo ng ex mo!" malakas na sigaw ni Spencer