Sea And Sky Quotes Mga Nobela at Kwento

Nakaupo ako ngayon sa summer lounger na makikita dito sa gilid ng dagat habang umiinom ng juice. "Ang ganda diba?" Agad akong bumaling sa babaeng kasama ko ngayon at sinundan ng tingin ang tinitingnan niya. I saw the clear blue sky together with the peaceful ocean. "Hmm," sang-ayon ko sa kanya. Sabay naming tiningnan ang payapang paghampas ng alon at ang malayang paglipad ng mga ibon sa kalangitan. "Sana bumalik na ang mga alaala ko. Nang sa ganon ay maalala ko na si Zamrick," rinig kong mahina niyang bulong.

“Even now, I carry a sense of regret. I mourn the time we lost, the years we spent apart. I still feel the absence of what could have been, Aez.” “Ker—” “I am okay, Aerthaliz,” he assured me. “You don’t need to answer me. Let’s just watch the sunset.” I nodded slowly, choosing silence over words. The sun was beginning its descent, dipping lower into the sea like it was being gently pulled home. The sky glowed with warm color shades of orange, gold, and soft pink blending together like a painting slowly fading. The clouds turned into streaks of fire, and the waves mirrored the sky, glistening as if scattered with tiny stars.

Hindi ako umimik, tumingin ako sa labas ng bintana. The sea of clouds is enthralled, and the sun's rays create a warm golden glow on the world below. It's as if they are telling me a secret—that even in the darkest of times, there is always beauty to be found, if only we take the time to look for it.

CASSY MORNING came and we did not waste any time. We flew towards the yellow sea. It took us few more hours before we finally caught a glimpse of the vast water body. The water is sparkling with the light from the sun, making it look like a sea of gold. But as you stare longer, you'll notice the strong current underneath the magnificent sea-a danger lying behind the beauty. "Now, what shall we do?" tanong ni Raven sa akin pero hindi ko siya pinansin. "Hey, are you ignoring me?"

Kaya rin mabilis na-serve ang breakfast namin. Matapos ng breakfast, inaya ko siya sa tabing-dagat. Hindi maaraw. Hindi ko alam pero maulap ngayon kaya hindi mainit. I smiled when we were on the seashore. The pristine water and the waves of the ocean are calming. Umaayon sa gusto kong maging araw namin. Calming and comforting. Hinarap ko siya matapos kong pagmasdan ang dagat. “So tell me, after all these years, what stops you from moving on?”

Ngunit sapat na ito para makagawa ng hangin. Kasing kulay kalangitan ang dagat; maasul at sobrang linaw. Na kung titignan mo ang sarili ay para ka lamang nananalamin. Makikita mo talaga kung gaano ka ganda ang paligid. Ang karagatan, ang kalikasan na pumapalibot sa buong beach.

I suddenly blurted out. Ngumiti ang demonyo. “That’s great, I’m in.” -- Inabot niya sa akin ang isang bote ng soju. Nginitian ko lang ito bago tinanggap ang inalok niyang alak. We’re in the seashore, the sky isn’t friendly for no stars can be seen on the very wide sky. Sunod-sunod rin ang hampas ng alon sa dalampasigan dala ng hangin.

Ang araw ay unti-unti nang lumulubog, pinipinta ang langit ng kahel, ginto, at rosas. “Alam mo,” mahina pero may halong ngiti ang boses ni Silas, “mas maganda pala ang tanawin kapag may kasabay kang ganito.” Napatingin si Althea sa kanya. “Ha? Ang alin?” “Ito,” turo ni Silas sa paligid, tapos ay sa kanya. “Ang dagat, ang buhangin, at ikaw.”

"Ibig niyong sabihin, dapat kong isanib ang aking divine sense sa Sea of Consciousness?" "Tama!" Tumango si Master Jeevika at seryosong sinabi, "Miss, ang Sea of Consciousness ay katulad ng universe na nabanggit ko. Kung ituturing mong ikaw ang iyong kamalayan, ito’y para bang isang tao na tumalon sa karagatan. Malawak at walang hanggan ang dagat, ngunit ang kaya lamang niyang makita ay ang paligid na sampu o ilang dosenang talampakan sa paligid niya. Tanging sa pamamagitan ng pagsasanib ng iyong divine sense sa Sea of Consciousness mo lang lubos na mauunawaan ang buong dagat, na wari’y nasa harap mo na parang isang globo."

Banggit ni Loid habang seryosong nakatingin lang sa dagat. "Mhmm," I responded. He sighed and smiled. "How I wish we could just be like this. Y'know? Without a single worry in the world, enjoying every wave that hits the shore..." Wika n'ya. "I couldn't agree more." Tugon ko sakanya.