Novel & Cerita Self Reminders Quotes

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

Habang lumilipas ang oras, may mga napapansin akong maliliit na bagay sa harapan ng desk ko. Kapag aalis lang ako saglit sa desk pagbalik ko may mga sticky notes ng nakadikit roon. Sino na naman ang may pakana nito? 'Sino pa nga ba ide si Tristan?' sagot ng utak ko. May sticky note sa desk ko na nakasulat, "Don't skip lunch today." May smile pa sa dulo. Meron pang nakahandang bottled water sa gilid ng PC ko bago magsimula na naman ang overtime ko.

Siguro dadalhin niya itong mga pagkain at doon na sila sa kwarto kakain. Ayos lang yan Shemaia, ipagpatuloy mo na lang ang ginagawa mo at huwag mong pansinin ang ibang tao. Yes, I need to motivate myself to remind myself to calm down baka bumalik na naman ang nangyari kagabi na nagtatago ako.

Tumango na lang ako at nagpatuloy sa pagkain. Paano ko naman makakalimutan iyon? E halos araw-araw niyang sinasabi sa akin iyon kapag nag-tatalo kami. Kulang na nga lang ay i-record niya iyon at gawing reminder sa cellphone ko para masiguro niya na hindi ako makakalimot kung bakit kami ikinasal. Tss. Hindi ko na siya kinibo, ganoon din yung ginawa niya. Kaya tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.

Pagkatapos ay binuksan ko ulit yung P*F kung saan naputol yung pagrereview ko kanina. Nakapako ang tingin ko sa screen ng laptop. Paulit-ulit kong binabasa ng pabulong ang mga nakasulat doon ngunit tila ba hindi iyon nagsisink-in sa utak ko. Hindi ko ito mamemorize kahit ilang beses ko nang banggitin. Masyado akong distracted at hindi ko alam kung saan pero para bang may kanina pa akong hinihintay sumulpot sa screen ng cellphone ko. "Focus Eli, focus." bulong ko na lang sa aking sarili. I shook my head para alisin kung ano man ang kanina pang bumabagabag sa utak ko.

May sandwich, sliced apples, at iced tea. Napangiti agad ako. “Tita naman, spoiled na spoiled niyo po ako,” nahihiya kong wika sa kaniya. “Aba, baka kasi nakakalimutan mo nang kumain.” Actually, tama siya. Kapag nagsusulat kasi ako, minsan nakakalimutan ko ang oras. Nakakalimutan kong gutom na pala ako. Nakakalimutan kong tanghali na.

Hindi ko akalaing kaya rin pala niyang maging thoughtful. Habang umiinom ng kape, napansin kong may sticky note na nakaipit sa tasa. Kinuha ko iyon at binasa: “Huwag mong kalimutang kumain. Bumawi ka sa pagtulog. –Sebastian” Napailing ako, pero hindi ko maitatanggi na kinilig ako sa simpleng mensahe. Kailan pa naging ganito si Sebastian?

"Naniniwala ka ba sa kasabihan na 'a person who refuses to change will end up in regret'? Kaya pinasya ko bago humiwalay sa mga kaklase ko ay dapat ko silang kaibiganan kaysa magsisi ako sa huli. Wala namang kakaiba kay JK para tratuhin ko siya ng espesyal. Pwede ko rin s'ya maging kaibigan di ba?" "Just a simple reminder be; ingatan mo ang puso mo ha. Huwag kang magpapadala sa nakikita mo sa panlabas. Tingnan mo muna ang puso niya. I don't want you to end up with a toxic person who will leave you skin and bones at the end of the day."

“Pero huwag mong kalimutan na may mga tao ring nagmamalasakit sa iyo. Kailangan mo rin ng oras para sa sarili mo.” Nag-isip ako saglit. Oo nga, napagtanto ko na baka minsan ay nakakalimutan ko na ring alagaan ang sarili ko dahil sa sobrang pagtuon ko sa trabaho. “Salamat, Christian,” sabi ko. “Minsan kailangan ko rin talagang marinig ang mga bagay na ito mula sa mga kaibigan ko.”