Novel & Cerita Self Reminders Quotes

Napabuntong-hininga ako. "I can do that. Pero kailangan mong tanggapin na hint lang ang ibibigay ko. Hindi ko sasagutin ang mga tanong na dapat manggaling sa sarili mong memory, at hindi ko babanggitin ang mga pangalan na hindi ko karapatang sabihin." "Please, Kahit maliit na bagay lang. I need to know kung may dahilan ba talaga ang nararamdaman ko. I'm tired of waking up with fragments that disappear before I can understand them."

Mainit pa. Halatang bagong bili o sadyang iningatan upang hindi lumamig. Bigla niyang naalala ang mga umagang dati niyang kinabubuhayan. Mga panahong nagmamadali siyang pumasok sa trabaho habang halos wala pang tulog. Sa mga pagkakataong iyon ay magpapadala si Benedict ng mensahe. Don't forget breakfast. Drink more hot water.

Napahawak ako sa noo ko at napailing habang hindi makapaniwala sa sarili. Sa lahat ng oras at sa lahat ng taong puwedeng pumasok sa isip ko, bakit siya pa? At bakit kailangang pati ang mukha niya ay may kasamang napaka-irresponsableng memorya? Huminga ako nang malalim bago pilit na ibinalik ang atensiyon ko sa mga dokumento sa harapan ko. “Focus, Quinn,” bulong ko sa sarili ko habang bahagyang kinatok ng aking daliri ang ibabaw ng desk. “Business. Just business.”

Napakaweird kasi nang napag-usapan namin kaya tumatak talaga sa isipan ko. Wag kang madaling magtiwala sa mga taong hindi mo naman gaano kakilala. That side of you will lead you into a trouble. Magbibigay na nga lang sya ng reminder, hindi pa kumpleto. Bakit naman magko-cause ng trouble pag nagtiwala ako sa tao? Bakit masamang magtiwala? Kung kinumpleto nya sana ang reminders nya, edi sana hindi ako parang tanga na nagmamaze sa utak ko.

Sino pa bang magre-remind sa akin ng ganun? Kung siguro may makakarinig sa akin baka iisipin nilang may saltik ako. This is how I motivate myself. Kinakausap ko ang aking sarili para palakasin ang loob ko dahil sino pa ba ang gagawa nun para sa akin? Minsan tuloy kahit ako natatawa na lang din sa sarili ko. Hay buhay nga naman. Ang hirap maging mahirap, pero ganun talaga.

Kasabay nito, nakuha ng kanyang mata ang isang maliit na sticky note na nakadikit sa gilid ng kanyang mesa. "Kain ka muna pagkatapos mong magising. Huwag mong pabayaan ang sarili mo. - Daniel" Napatitig siya sa sulat, dahan-dahang hinawakan iyon. Sa isang iglap, napagtanto niyang si Daniel ang nag-ayos ng kanyang mga papeles, naglagay ng makukulit na reminders, at nagdala pa ng pagkain para sa kanya.

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

Napatakip ako ng mukha, at natawa rin pero pilit pinapakalma ang sarili. Habang lumilipas ang oras, sinubukan kong ibalik ang focus sa reports. Pero sa bawat tunog ng notification sa phone ko, hindi ko mapigilang mapangiti. From: Zedrick Don’t skip lunch. I know you sometimes forget when you’re busy. Napahinto ako sa pagta-type. He really remembers that. To: Zedrick I won’t. You, too. Don’t miss your meeting.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Ganunpaman, mas nangibabaw ang ang pagod ko sa araw na ito para isipin pa yon, ni hindi ko man lang nagawang mag goodnight sa kanila dahil pag higa ko pa lang ay agad na akong nilamon ng antok. Kinabukasan nang magising ako ay wala na akong kasama, pero as usual ay may note silang iniwan para sa akin, reminding me of the things I should and should not do. Pero kahit memoryado ko na ang mga yon ay binasa ko pa rin ang note bago inilagay sa box kung saan nakalagay ang mga sulat o note na natatanggap ko at kinuha ang journal ko para isulat ang nangyari kahapon.