Notes To Self Quotes Novels & Stories

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Ganunpaman, mas nangibabaw ang ang pagod ko sa araw na ito para isipin pa yon, ni hindi ko man lang nagawang mag goodnight sa kanila dahil pag higa ko pa lang ay agad na akong nilamon ng antok. Kinabukasan nang magising ako ay wala na akong kasama, pero as usual ay may note silang iniwan para sa akin, reminding me of the things I should and should not do. Pero kahit memoryado ko na ang mga yon ay binasa ko pa rin ang note bago inilagay sa box kung saan nakalagay ang mga sulat o note na natatanggap ko at kinuha ang journal ko para isulat ang nangyari kahapon.

Hindi ko na namalayan pa na unti-unti na palang tumulo ang luha sa aking mata. 'Have some respect for yourself, Ashton.' Iyan ang mga katagang binitiwan ni Zuck na talagang tumatak sa aking isipan hanggang ngayon.

“I’ll train whoever comes in.” “Kaya mo ‘yan,” sagot ni Lianne, sabay abot ng sticky note: “Bloom where you feel watered.” “Naks,” ani Cesca. “P*******t quote realness.” “Pero bagay sa’yo,” sagot ni Lianne.

"You can do it, Iris. I know you can. Tiwala lang sa sarili, okay?" I was talking to myself almost half an hour. I kept telling me that I didn't need to be that nervous. Na-memorize ko nanaman ang background informations nila at saka nandyan naman si Mr. Esqueza. Alam kong aalalayan niya ako kapag hindi ko alam kung ano ang isasagot sa tinatanong saakin.

Mga bagay na gusto ko na sanang ibaon sa limot. "Iyan ba ang dahilan kung bakit pinarurusahan mo ang sarili mo at ibinabaon sa lungkot? kasi maguguilty ka na maging masaya?" Nateme ako sa sinabi niya... parang lahat ng binibitawan niyang salita ay may natutumbok sa kaloob looban ko, "Ano nga ulit iyong laging sinabi ng daddy mo sa iyo noong bata ka pa sa tuwing akala mo ay nag kamali ka? 'Don't beat you self up' yan ang lagi niyang sinasabi sayo at sigurado akong yan din ang sasabihin niya sayo ngayon kung nandito siya... Hindi mo kasalanan ang nangyari kay enzo kaya wag mong sisihin ang sarili mo," maging siya ang namumuha muha na rin sa pag leleksyon sa akin. Marahil ay awang awa na rin si

Mabilis ko itong dinampot, at sa screen, malinaw na bumungad ang alarm ng reminder ko. "Sa dati" — iyon lang ang nakasulat. Napakurap ako. “Oo nga pala…” mahina kong sambit sa sarili. May kailangan pa pala akong asikasuhin bago magtanghali. Agad akong bumilis kumilos, parang may humahabol sa akin. Binuksan ko ang notebook ko at nagsimulang maglista ng mga notes para sa susunod kong klase pagkatapos ng lunch break.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”