Self Reminders Quotes 소설 & 이야기

⚠️Read responsibly⚠️ I woke up early, despite it being a Saturday. I guess I'm just used to it; that's why they call me an early bird. Everyone can afford to be late for school, but not me. Inabot ko na ang phone ko at binuksan ang mga message. Dalawa mula kay Gab na group message naman at quotes pa na mukhang pinapatamaan na naman si Jinro. Anong taon na ngayon pero parang aso't-pusa pa rin ang dalawang ito.

Kanina pa iyan, napansin niya siguro na tahimik ako. Napatingin ako sa hawak kong phone nang magvibrate iyon. It's a reminder of the date today. At sunod-sunod din ang naging notifications at messages lalo na galing kay Jacques, Sheen at Dave greeting me a happy birthday! I sighed heavily when I saw it, it's June 30 today. Oh my god! I almost forgot!

I tried to erase her from my thoughts the same way I erase unnecessary variables in a business equation. But memories are stubborn things. They return when you are tired, when you are silent, when you least expect them. And I know that this isn’t right kaya hinilot ko ang sintido ko saka muling itinuon ang buong atensyon sa trabaho. Bandang alas-dos ng hapon, nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng isang bagong proposal nang tumunog ang telepono sa mesa ko na hindi ko agad pinansin.

"Hmm. And here I thought you never forget important things." Napalunok ako, pilit iwinawaksi ang init na unti-unting sumisirit sa sistema ko. "I—uh... I might need a little reminder." Bahagya siyang tumawa, mababa at puno ng panunukso. "Then maybe I should jog your memory... properly." Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko, kaya napakagat ako sa labi bago pa muling magsalita. Ang hirap mag-focus—lalo na’t ganito siya kalapit. "W-What purpose?"

"I want to remember who I am, but everytime I start remembering things my head ache like it's breaking. Parang mabasag ang ulo ko sa sakit, natatakot ako...natatakot ako na baka kapag pinilit ko ang sariling alalahanin ang lahat lalo ko lang pinalala ang sitwasyon ko." Hinayaan ako ni Sir Nathaniel at ni Lola Minda na umiyak. Si Lola ay nakikiiyak din sa akin. Si Sir Nathaniel naman ay tahimik lang na nakikinig pero dama ko ang awa sa mga tingin niya. Nang kumalma na ako saka pa nagsimulang magsalita si Sir Nate. "Don't force yourself to remember things." seryoso niyang turan. "There are things not worth remembering."

Which was understandable because she had only given her number to that guy. But... no reminders? Teka... may daily reminders ang cellphone na ito. Dapat ay may reminder alerts sa screen.... Natigilan siya. May nangealam sa cellphone ko! Salubong pa rin ang kilay na binuksan niya ang cellphone at sinilip ang reminders at lalong nagtaka nang makitang completed na ang lahat ng nakalista roon. Those were the reminders of the number of days she had to live in the shop.

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

Hindi ko na siya tinabunan ng tingin. I remind myself that this is not date nor a formal date. This is a day with the beast.

Mabilis ko itong dinampot, at sa screen, malinaw na bumungad ang alarm ng reminder ko. "Sa dati" — iyon lang ang nakasulat. Napakurap ako. “Oo nga pala…” mahina kong sambit sa sarili. May kailangan pa pala akong asikasuhin bago magtanghali. Agad akong bumilis kumilos, parang may humahabol sa akin. Binuksan ko ang notebook ko at nagsimulang maglista ng mga notes para sa susunod kong klase pagkatapos ng lunch break.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***