Novel & Cerita Something To Remind Me

Panenermon ko sa sarili ko. Kahit ilang beses kong kalimutan ang nangyari na 'yon, paulit-ulit siyang bumabalik sa isip ko. Manghahatinggabi na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Kahit gustong-gusto kong lumabas para uminom ng tubig ay hindi ko magawa dahil baka magising siya't magkatitigan na naman kami. Argh!

Hindi ko na rin siya ginising pa sapagkat alam kong pagod siya sa trabaho. Inabot ko ang cellphone na nakapatong sa bedside table. Doon ay nakapaskil sa screen ang inilagay kong reminder na palagi kong inilalagay sa parehong araw. “August 31, I guess it's that day again.” Matapos maligo, ay nagsuot lamang ako ng itim na blouse at puting slacks. I also ordered a flower na siyang ipinadeliver ko na rin para hindi ako mahirapan mamaya; daffodil and daisies.

Strategy niya lang yan para talagang sisiputin ko siya mamaya. "It's Cassy, Veronica Chrystelle. Remind lang kita ah, mamaya." See? I'm right, tumawag lang ito para e remind akong magkikita kami mamaya sa bar. Ilang araw na rin akong kinukulit nito.

Araw-araw akong pumapasok sa opisina na ang bungad sa akin ay mga mukhang hindi ko na alam kung dapat ko pang pagkatiwalaan. Araw-araw din akong sinisingil ng Dragon Z, hindi man direkta, pero ramdam ko ang presensya nila, parang anino na sumusunod kahit saan ako magpunta. Tatlong beses na silang nagpadala ng “reminders.” Sa mundo naming ginagalawan, hindi reminder ‘yon—warning ‘yon. At ang susunod? Hindi ko alam kung makakaligtas pa ako.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

I was busy driving my car when a notification from my phone suddenly beeped. Binagalan ko ang pagmamaneho ko at saglit na tiningnan iyon. My heart skip a beat when I read the notification. “Shit, how the fuck did I forget that today is my mom’s death anniversary?” Kailangan ko siyang bisitahin. She’s the only woman that I’m treasuring right now. Napakalaking gago ko na talaga kung magdadahilan na naman ako para di siya puntahan.

Pakiramdam ko napakarami kong iniisip at ang lahat nang yun ay ayaw maalis. Nasa kabilang kwarto lang siya .Kinakabahan ako na ewan .Ayaw niyang mawala sa isipan ko .Ayaw niyang umalis sa buong sistema ko .Ano bang nangyayari sa akin ? Wala sa sarili kong inabot ang cellphone sa gilid ng kama and press the assistant button . "Why can't I forget about her ?" I mumble and wait for the reponse .Umikot ng umikot lang ang loading button hanggang sa may ipinakita na results.

Tatlong sticky notes ang nagamit ko dahil sa dami ng meeting ngayon ni Laurence. Nang matapos ay muli akong pumasok sa kaniyang Opisina. Hindi naman siya nag angat ng tingin sa akin kaya tuloy-tuloy akong pumunta sa tabi niya at dinikit ang tatlong sticky notes sa pencil holder niya. Umangat naman ang tingin niya sa akin at tumingin sa sticky notes na idinikit ko. “Para hindi mo makalimutan. Don’t worry, I'll still remind you later.” Ngumiti naman ako sa kaniya at ginantihan rin niya ako nang matamis na ngiti.

Habang inaayos ko ang aking sarili upang makapaglinis na sa aking katawan ay sya naman tumunog ang aking phone Kaya agad ko itong tiningnan. 'I REMIND SA IYO NA BUKAS NG 10 AM MAY PICTORIAL KA SA IYONG KAIBIGAN.' -Yun ang natanggap kung text messages ni Ella, Kaya agad ko itong nireplyan na 'OKAY THANKS SA REMIND.'

I tried to erase her from my thoughts the same way I erase unnecessary variables in a business equation. But memories are stubborn things. They return when you are tired, when you are silent, when you least expect them. And I know that this isn’t right kaya hinilot ko ang sintido ko saka muling itinuon ang buong atensyon sa trabaho. Bandang alas-dos ng hapon, nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng isang bagong proposal nang tumunog ang telepono sa mesa ko na hindi ko agad pinansin.