Short Goodbye Message To Colleagues Mga Nobela at Kwento

Kasunod noon ay ang pagtawag sa akin ng emcee upang makapagbigay ng welcome speech para sa lahat. “Good evening everyone. Hindi ko na pahahabain pa ang speech ko ngayong gabi I know everyone was excited to see the new designs that Empire East has to offer this year. Gusto ko lang magpasalamat sa lahat ng investors at mga empleyado ng kumpanya na hindi kami iniwan magmula noon. Thank you for believing in my capabilities and leadership.”

“Maglalabas ang HR ng individual notices sa loob ng linggong ito para sa inyong mga bagong assignment. Kung may concerns kayo, bukas ang opisina ko.” Huminga siya nang malalim. “At… salamat sa patuloy n’yong propesyonalismo sa kabila ng sitwasyon.” Tumango ang ilan. Unti-unting nagsitayuan ang mga tao. Walang masiglang usapan. Walang halakhakan. Isa-isang lumabas ang mga miyembro ng team. Habang naglalakad ako palabas, naramdaman kong may lumapit sa akin.

Nagsusuklay ako sa harap ng salamin nang nakita ang isang tawag mula sa messenger. "Ate! How are you?!" Coleen looks ecstatic when I accepted her videocall. Natawa ako. It's been months and I realized I miss her. I planned on cutting our communication little by little but I just couldn't do it. I have limited friends, cutting them off for a selfish reason is too much. "I'm fine Coleen, how about you?" "Well.. I miss you!" She pouted. "You should know how to make friends Coleen, I won't be with you forever."

Wala na akong magagawa pa kung hindi ay tanggapin na alam na ng lahat ang ugnayang mayroon kami ni Wade. “Thank you,” sabi ni Wade, matapos ang ilang segundo ng katahimikan. “You may go back to work.” Bumaling siya sa akin at ngumiti. “I have to go now, sweetheart. If there’s anything you’d like to talk, message mo ako o dumiretso ka na sa opisina ko. Have a good day at work.” Hinalikan niya pa ako sa aking noo saka siya tumalikod at naglakad palabas ng departamento.

I let out a soft laugh sa gitna ng aking pagluha. "I have to go, Van. May flight pa ako pa-Manila ngayong gabi," he said for his final goodbye. He took a step back, gave his last formal salute bilang senior partner, and quietly left my office. After the door closed and Anthony completely left, naupo ako sa swivel chair ko, staring at the small box he left for Liam. Hindi ko napigilang mapahikbi nang tahimik. I quickly wiped the tears off my cheeks and adjusted my glasses nang biglang bumukas ang pinto ng opisina ko without warning.

"Farewell." Sabay ding nagbaba ng kamay ang mga ito. Si Art naman simpleng nagsalita lang ng, "Congratulations." "Thank you sir!" sabay-sabay naman ng mga sundalo. "Goodbye! Sir! Yes sir!" malokong singit ni Caitlin na nagdulot ng tawanan. "Square movers! Muah! Muah!" dugtong pa nito at nag-flying kiss pa sa mga ito.

A beautiful mess. Nagulat ako nung tumingkayad sya at yakapin ako ng mahigpit. Bumitaw sya pero lumapit ako at pinagdikit ang noo naming dalawa. Why do I feel like I wanted to memorize her face? Pinunasan nya ang luha nya at ngumiti sakin. Yung ngiting totoo at parang yumayakap sa puso ko. "Dwayne Elliniel Chua, I'm officially letting you go. You are free now, I wish enjoy life and always choose to be happy. Thank you for the memories, I'll treasure them hanggang sa matutunan kong makalimutan na." sabi nya.

She's not his girlfriend, she's his wife. Ngayon, aalis na siya… “I'm really sorry, everyone, but due to personal reasons, I can no longer stay. Please, go on and continue your work. If you need anything, don’t hesitate to call me. And anytime, you’re all welcome at my home.” ‎ Nag-toast sila lahat. Her project group leader, who had been with her for a long time, broke down in tears. It felt like the backbone of the project department had just been taken away.

Ngumuso ako. Ako: You should celebrate with your colleagues. Dinner out, you know.. Damon: I'm fine this way. Kung sa bahay ka nag dinner, we can video call. But since you're done, I should eat my dinner immediately. He even sent me a ridiculous smiling emoji. Nang napansin kong nakangiti ako, binawi ko iyon at inirapan ang sarili. Ako: Eat well. Matutulog na ako. Napagod ako sa trabaho.

“Okey. Sorry po.” “Okey na ‘yon basta huwag mo na akong pag-isipan ng masama. Hindi naman dapat talaga ako sasama kay sir kung maaga ka lang kanina nag-message. Ayaw ko sana sumama sa out of town namin kasama ng iba pang asungot kong college friends kaso sabi mo kasi kanina busy ka kaya nakapag-commmit na ako.” “Sige, ingat ka po. Sorry uli.”