Emotional Goodbye Message Novels & Stories

" Bago paman siya makapagsalita nauna na akong maglakad papunta sa pintuan at pinagbuksan siya. "Umalis ka na bago pa kita masaksak. Baka madumihan pa ng dugo mo ang mga kamay ko." May nakita akong emosyon sa mga mata niya pero bago pag magbago ang isip ko agad kong iniwas ang tingin ko sa kanya. "Goodbye, Mr. Sarmiento. Pray that our paths will never cross again because if that happens I will not stop 'til I see you bleed."

Bulong ko sa kaniya. Bakit ba napaka hirap magpaalam sa taong pinakamamahal mo,hindi ko kayang sabihin ang salitang paalam sa kaniya. "Don't say goodbye," Bulong ni Max na nangilid ang luha sa mga mata. Marahan ko siyang tinanguhan bago mahigpit na niyakap,tama we're doing this para sa ikabubuti ng bawat isa,para sa kapakanan ng nakakarami.

Pero ang hindi ko lang alam pala ay imbis na maging reality ang dream na 'yun ay naging isang masamang bangungot. I took a deep breath before smiling at him for the last time. "I guess, it's time to say goodbye." I said and then walk toward to him. Hinawakan ko ang pisngi niya at dinama iyon. Before I closed my eyes, I saw him closing his eyes also. "Thank you for all the memories. Always ikaw lang ang pinakaminahal ko sa buong buhay ko." I sobbed.

A beautiful mess. Nagulat ako nung tumingkayad sya at yakapin ako ng mahigpit. Bumitaw sya pero lumapit ako at pinagdikit ang noo naming dalawa. Why do I feel like I wanted to memorize her face? Pinunasan nya ang luha nya at ngumiti sakin. Yung ngiting totoo at parang yumayakap sa puso ko. "Dwayne Elliniel Chua, I'm officially letting you go. You are free now, I wish enjoy life and always choose to be happy. Thank you for the memories, I'll treasure them hanggang sa matutunan kong makalimutan na." sabi nya.

“Bye, Tita Kai! I’m going to miss you!” She kissed my daughter’s cheek. “Aww, I’m going to miss you too, dear.” “Mag-iingat ka sa byahe sis ha? Thanks for that long ride. Sa uulitin!” kumindat ako sa kanya saka kumaway na for our saddest goodbye. Mami-miss ko ang bruhang ‘to. Nagyakapan pa kami na tila wala nang bukas. Sobrang higpit. Parang ayaw ko na nga siyaang paalisin e.

Mukhang kanina pa siya nito napansin at alam niyang nakilala siya nito. Ngumiti siya kahit hindi nakikita ng matanda. Kumaway pa siya dito bilang paalam. Mabuti na lang at busy ang dalawa sa paglambingan kaya hindi siya napapansing kumakaway. "Goodbye,lola, panatag na ang loob ko kahit hindi na kiya madalaw pa dahil nariyan na ang apo mo." Kausap niya sa matanda gamit ang isipan lamang bago pinatakbo na ang minamanehong sasakyan.

Parang tinanggalan ng hininga. Lumayo ako. Diretso sa pinto. Walang lingon. Pagbukas ko ng pinto, tumigil ako saglit at nagsalita nang hindi humaharap: “Goodbye, Geg.” Hindi “see you soon.” Hindi “next time.” Hindi “sana maging okay ka.” Goodbye — ang tunay na katapusan. At nang maramdaman kong wala na siyang sinabi, lumakad na ako palabas, dala ang ngiti ng isang babaeng hindi na kailanman babalik sa anino ng nakaraan.

Pero nang mabasa ko ang huling linya, tila may kumurot sa puso ko: “When I thought this love would never end… but if this love’s not ours to have, I’ll let it go with your goodbye.” “Nick…” mahina kong sambit, ramdam ang bigat ng lungkot. Biglang pumasok ang isang voice message. Nanlaki ang mata ko. Pinakinggan ko agad. Rinig ko ang kalasingan sa boses niya pero imbes na mainis, hindi ko napigilan ang mapangiti. “Ang ganda pa rin ng boses ng mokong,” natatawa kong sabi. Maya-maya, isang shared location naman ang natanggap ko.

Pero lahat ay may hangganan at kinakailangan kong mamili sa huli, and I chose to leave you and to leave the place I used to love. Ana, I'm sorry for leaving you. I'm sorry if I can't stay by your side. I'm sorry if I hurt you and make you cry. I'm not the right man for you, so I want you to forget me and move on. I want you to start over again and be happy with the person who love you the more I do. This is a goodbye. Thanks for everything, Ana. You always be in my heart forever. Craig.

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be