Goodbye Quotes For Work 소설 & 이야기

Sa gitna ng tambak na trabaho… Sa gitna ng sunod-sunod na meetings at deadlines… Hindi pa rin niya nakakalimutang alalahanin ako. Maikli lang ang mga mensahe niya. Pero para sa akin… Sapat na ang mga iyon upang gumaan ang pakiramdam ko. Sapat na iyong paalala na gaano man kami kaabala sa trabaho… At the end of the day sabay kaming uuwi sa aming bahay. At ang simpleng katotohanang iyon ang nagbibigay sa akin ng panibagong lakas upang harapin ang natitirang bahagi ng araw.

“Relax, Love. Wala namang tao.” “Hindi tayo sigurado,” sagot niya habang bahagyang namumula ang mga pisngi. “Good luck sa livestream.” “Good luck din sa work mo, Mr. CEO.” Napailing na lamang ako habang pinagmamasdan siya habang sumasara ang elevator. Kahit simpleng eksena lang iyon, sapat na upang gumaan ang pakiramdam ko. Nakakatuwa kung paano niya nagagawang pagandahin ang araw ko nang hindi man lang niya namamalayan.

"May six month contract ako, atsaka kailangan ko ng one year experience bago makahanap ng mas magandang trabaho." Patuloy ako sa paghigop sa mainit kong kape, bigla rin sumagi sa isip ko ang katagang; Mahal mo nga ang trabaho mo pero mahal ka ba ng kompanyang pinapasukan mo? "Gusto ko na rin magresign..." mahinang sabi ni pia na nagpatigil sa akin sa pag-inom ng kape. "Pia, Learn to rest, not to resign. The best way to appreciate your job is to imagine yourself without one."

“Office assistant lang ako, and I’m only here dahil inutusan ako ni Sir Joseph.” Sandaling natahimik. Tapos bigla niyang binuka ang bibig — malamig, diretso, walang emosyon. “If you can’t do a simple job,” aniya, “then better quit.” Walang pag-aalinlangan. Walang kahit katiting na awa. Parang sanay na siyang magpasya ng kapalaran ng iba at ako ‘yung latest casualty. Napasinghap ako, pero agad kong kinagat ang dila ko. Hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho. Hindi ngayon. Hindi sa panahon na halos masaid na ang savings ko.

“Kakaiba ka talaga, Zeno! Kahit bakasyon mo, trabaho pa rin nasa isip mo.” “Siguro rin kasi ayokong nababasa at ayokong nasa ilalim masyado ng araw. I’ll burn under the sun.” “Hindi lang workaholic, bampira rin pala. Kaya ka pala nagrereply sa mga text ko na anong oras na ah!” hindi pa rin humuhupa ang kanyang pagtawa. “Kailangan mo talaga mag-let loose noh! Ayos lang na magkasunburn kasi experience din. Ilang araw kang hindi makakagalaw nang maayos pero ayun yung batid na sobra kang nag-enjoy sa swimming.”

"Hello!" "'Asan ka?" "Nasa New York, bakit?" walang buhay kong tugon. "Ano'ng ginagawa mo diyan?" "May sinamahan akong kaibigan." "Straight na ang pagkawala mo sa trabaho. Magresign ka na lang kaya?! Kakailanganin mo na rin 'yon dahil hindi ka na pwedeng magtrabaho simula ngayon."

“Kung hindi mo gusto ang magtrabaho sa akin, you are free to go. Hindi ko kailangan ng empleyado na hindi kayang gawin ang trabaho ng maayos at nagpapadala sa sariling emosyon.” Hirap na hirap na nga akong pakalmahin ang sarili ko heto at kung ano-ano na naman ang sinasabi niya. “I hate you.” Napamaang siya at hindi nakapagsalita kaya nagpatuloy pa rin ako. “Sagad sa buto and I wouldn’t mind kung dalhin ko pa hanggang kamatayan ko. Kahit na iyon pa ang maging dahilan para mapunta ako sa impyerno, I don’t care.” Matigas ang pagkakasabi ko. I want him to know na totoo ang sinasabi ko.

Hindi mo na ako madadatnan sa mansiyon. “Huwag ka nang magtapang-tapangan pa. Alam kong magmamakaawa ka rin sa akin para balikan kita!” dagdag pa niya. Muli ko siyang hinarap. “Masyado nang mataas ang tingin mo sa sarili mo. Kasing taas ng edad mo ang kompiyansa mong wala sa lugar. Hindi na kita babalikan. Hindi na ako magmamakaawa sa iyo. So… goodbye. Enjoy your trip with your konsintidor na mga empleyado at sa malandi mong sekretarya,” sabi ko, na may malapad pang ngiti para ipakita sa kaniya na wala na akong pakialam kahit ano pang gusto niyang gawin.

He is sitting opposite her. "Salamat sa lahat ." sabi niya. "You don't need to thank me babe." Sagot nito. "Pasensiya ka na pati ang trabaho mo napabayaan ng ilang araw. Sabi ko naman okay lang ako." "I can never leave you for work lalo sa nangyari." he said seriously.

Walang pagkukunwari na natutuwa nga ito. Tinapik ko naman ang kanyang likod at bahagyang inalo. Alam ko na niyapos lang niya ako dahil sa sobrang tuwa. Base sa sinabi niya, marami siyang kakulangan at pakiramdam niya ay wala siyang kwenta sa kanyang trabaho. Kahit ako naman siguro ay ganoon ang mararamdaman. "Tuturuan kita kaya mapapadalas ang pagkikita natin. Ayos lang ba sa iyo iyon? May trabaho ka pa sa resort." Usal ko naman sa kanya at nakayakap pa rin ito sa akin.