Short Story In Tagalog の小説・ストーリー

“Talaga?” “Yup, in the Philippines. May batang tumulong sa akin noon na bumili ng kape rin sa isang stall sa Pinas, kaya…naalala kita sa kanya.” Kwento niya, “Am I madaldal?” Napakamot siya sa kanyang batok. Nakatingin lang ako sa kanya. May inaalala lang. Para kasing may ganyang eksena rin na nangyari sa akin noon. Pero baka hindi naman.

nataranta, sinusubukang kaladkarin siya sa likod ng van nanginginig ang kanyang nakalantad na balat sa malamig na hangin. Kahit na sa estadong kinaroroonan niya, nakikita ni Alex na napakaganda niya, at alam niyang kailangan niya itong tulungan, kaya humakbang siya paharap sa kanya at sumigaw, "Umalis ka na!" Lumingon din ang apat na kasama niya at sinimangutan si Alex. Inilabas ng isa sa kanila ang isang kutsilyo, at binantaan ang batang lalaki, "Winagayway ito." nagliwanag ang kanyang mga mata sa pag-asa, at tumawag siya, “Tulungan mo ako, pakiusap tulungan mo ako!” Hinawakan siya ng isa sa mga lalaki sa braso at sinabing, “Tumahimik ka! We're not done with you.” Nagpupumiglas siya pero m

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

saad niya. Lahat kami ay napaisip nang dahil doon. Pamilyar naman ako sa story na Romeo and Juliet dahil napag-aralan din naman namin 'yon noong high school. Pero kung Tagalog version siya, wow. Ano naman kaya ang pumasok sa isip ni Ma'am para maging gano'n?

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Muling pagkukwento ko saka natawa na naman. "Out of curiosity, pumuslit ako sa likod ng Van namin. Sina Yaya ang kasama ko, nag grocery sila nang araw na iyon. Para akong bata na ngayon lang isinilang sa mundo. Manghang mangha ako sa nakikita ko. Ang daming tao, ang taas ng building. Hanggang sa nakita ako nang isang lalaki. Si Martin. Ikinuwento niya sa akin na dati kaming magkasintahan. Noong una, hindi ako naniwala kasi diba baka nag gagawa lamang siya ng kwento, noong nakita kita, ewan ko pero ang gaan ng loob ko sa iyo, siguro dahil tama ka, tama kayo"

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Tumango ito na nakangiti sa kan'ya at wala naman s'yang nararamdaman na panganib dito kaya ipinagpatuloy n'ya ang pakikipag-usap sa lalaki. "Yup! Para sa anak ko, iha. Mahal na mahal ko ang anak ko kahit masakit sa ulo minsan. Nag-iisang anak ko s'ya at kahit ako ay parang hindi din matanggap na matatalo lamang s'ya ng isang batang babae. When I found out that you are an Altagracia ay nakaramdam ako ng pagkapahiya sa sarili. Altagracia is richer than us—the Carson at hindi basta-basta ang assets na iniwan ng mga magulang n'yo ng kuya mo sa inyo. Itinigil ko na agad ang pagpapaimbestiga sayo ng malaman ko na isa kang Altagracia at sinabi ko na lang sa sarili ko na sa susunod na mag krus ang l

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

Ngayon ko lang naramdaman na ibang-iba talaga ang Maynila sa Tarlac. “Good morning po, Ate.” bati ng isang batang naglalako ng sampaguita. Napangiti ako at binigyan siya ng limang piso. “Ingat ka palagi,” sabi ko bago ako sumakay sa jeep.