Silhouette In Tagalog Novels & Stories

Subalit marahil dala ng kalasingan ay nabuwal ito. "Ay!" bulalas ni Kiah saka maagap na sinalo ang binata sa tangkang pagkakahulog sana niti sa silyang kinauupuan. Nakayapos din ang dalawa niyang braso sa baywang nito upang alalayan itong huwag na tuluyang maluhog. Tuloy ay hindi sinasadyang nagkadikit ang kanilang mga katawan at nagdulot iyon ng nakakakiliting pakiramdam sa kaibuturan ng dalaga.

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

seryosong sambit ko "Autumn." masuyo niyang wika. Muling nagtagpo ang aming mga paningin pero sa pagkakataon na ito, hindi na ako nag-iwas ng tingin sa kanya Para ano pa...siguro naman, mahaba na din ang isang buwan na pagkakakilala para ipagkatiwala ko na din ang puso ko sa kanya Sa isang buwan na nakilala ko si Prince, hindi talaga siya nagkulang para iparamdam sa akin kung gaaon ako kahalaga. At sapat na siguro sa akin iyun

Lahat ito ay may malalim na meaning "Aalis ako saglit, bibisita sa cabaret" sumalubong saakin si Laurice na may suot na gloves at may kasama na miyembro ng Familia, nag bow sila sandali at ngumiti saakin, i am planning to have a new tattoo. Ang nag sisimbolo para saakin ng familia "Ate, sasama ako. Lagot ako kay papa apag umalis ka mag isa" natatawa ako na umiling ng ituro ko yung labas ng gate "I have my shadows, pero kung gusto mo talaga sumama. Okay, i won't fight" i smile sweetly saka nilabas ang susi.

Seryoso ang mukha. "The natural way," diretsang anito na nakapagpasinghap sa kanya. Napamaang siya dito di makapaniwala sa mga lumalabas sa bibig nito. "No." Nagbawi siay ng tingin. "Mag-uundergo ka rin sa In vitro--"

Dinala nila ako sa likod ng building saka pabatong binitawan sa gilid ng pader. "Bakit mo nilalandi si Kenji Sandoval alam mo bang hindi kayo bagay? Mukha kang paa at mukha naman siyang anghel" kumento pa ng isa. Makamukhang paa naman itong mga ito akala mo kegaganda.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."

Eyes remained dark and shrouded. I swallowed hard, vision fixed on the ground. Tila unti-unti akong kinakain ng hiya dahil sa madilim niyang pagtitig. Everyone became silent, wala ni Isang nais magsalita. "Okay dare nalang.." he rubbed the back of his neck frustratedly and wait to my reply. "Kiss me." I bravely said. Halos lahat ay natigilan sa aking sinabi, I lit up my chin para ipakitang seryoso ako.