Silhouette In Tagalog Novels & Stories

sabi ko from the other side of the curtain. "Ano ka ba, ok lang yan. I'm sure bagay sayo yan," She replied, her voice is playful. "Actually, may mga boardshorts na ako, at ok na ako don," napabuntong hininga ako at tinignan ang sarili ko sa salamin habang suot ang isang speedo, putcha kinikilabutan ako sa itsura ko. I'm in a skin tight blue speedo. Sa kalagayan ko ngayon, ako ang tunay na depinisyon ng Felix bakat. This is really shit.

Kilala rin niya si Laishia, hindi nito gusto na may nakikita itong hindi niya gusto. "Shhh...sinabi ko na sa iyo na nandito lamang ako, di ba? Tinanong mo ako noon kung ano ba ang kahulugan ng pagkakaibigan, at ito iyon. Ang sagot ko ay mananatili ako sa tabi mo, handa ako na hintayin ka na sabihin sa akin ang totoo. Kung hindi mo pa rin kaya, ayos lamang."

Eriez at nasuntok ko siya. “Juliusoo!”Si Sya. “Diyos ko po.” “Ayan. Sapat na sigurong malaman niyo ang sagot ko.” Napatalikod ako at nagmadaling tinungo ang silid ko. Nilock ko ang pinto. Sa sobrang inis na ako lalo nga sa sarili ko. Kailan ba nila ako lulubayan. @ Death Wish Hi Everyone! You may also follow my other Tagalog ang English Books!

POV: Sierra Ang katahimikan ng paligid ay parang kulungang walang hangin. Sa loob ng isang madilim at abandonadong templo, nakaluhod ako sa gitna ng ritual circle. Dugo ng sariling katawan ko ang nagsilbing tinta sa mga sinaunang runa. Naghihintay. Umaasang mapalaya ang kaluluwang isinumpa mula sa impyerno. “Hindi ka na babalik sa dati, Sierra.” Malamig na tinig ng espiritu ang pumuno sa tenga ko.

"'Ang iba nagmamanman lang sa atin." Mga ilang sandali ay nakarating na rin sila Denzel, Alfred at iba pa. Nang huminto sila saglit agad na nagpaputok ang isang di kilalang lalaki dahilan ay muli silang tumakbo papalayo. Kulay itim mga kasuotan ng mga ito at nakatakip ang mga mukha kaya di agad makikilala.

--- --- --- --- "Anong silid?" --- --- --- --- Itinuro niya ang loob ng estate. --- --- --- --- "Ang silid na isinara ng tatay mo." --- --- --- --- "Ang silid na naglalaman ng dahilan kung bakit ka nawala." --- --- --- --- Tahimik. --- --- --- --- At sa unang pagkakataon... --- --- --- --- Napagtanto ko. --- --- --- --- Hindi pala ang tanong kung sino ang nagtaksil.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

"Anong nangyare sa 'yo?!" "Hu...wag ni...yo... siya...ng sak...tan," hinihingal at nanghihinang saad niya. "Si...Snow...White...Siya...ang...da...pat ni...yong kinakala...ban...nga...yon."

The chandelier shook violently. At sa pinto, isang matalim, malamig, at walang-emosyong mukha ang lumitaw… but with eyes burning like wildfire... --- SAMANTALA, sa kabilang banda... The stars glittered faintly over a quiet hillside in Tagaytay, overlooking a narrow river trail. Dahan-dahang huminto ang isang mobility cart sa tuktok ng burol. Pumikit si Talia, not expecting anything grand, pero nang imulat niya ang mata, napasinghap siya.

Chapter 5 Napa-facepalm ako ng maalala ko na naman ang sinabi kong nag-violet si sir. Naalala ko kulay pala ang violet. Nakakahiya. "Huhuhu... bwesit na 'yan. Paano kasi ang daming magkakatunog na salita sa English. Violet, Violence, Violent, Violins, and many, many more. Nagkandabali-bali na ang dila ko sa pagsalita ng English na 'yan. Nakakaintindi naman ako kaya lang, hindi nag-exercise ang dila ko sa pagsasalita ng English. Tagalog lang talaga at Ilocano ang kaya ng dila ko," maktol ko habang kausap ko ang sarili ko.