Unang-una sa lahat, may mga salitang sa palagay ko ay napaka-mahusay at talagang lumalarawan sa mga damdamin at sitwasyon sa mga Filipino manga. Isang magandang halimbawa ay ang salitang 'ligaya'. Sa konteksto ng mga kwento, madalas itong ginagamit upang ipahayag ang kasiya-siyang damdamin ng mga tauhan sa isang tagumpay o sa isang magandang pag-papaari ng karanasan. Kahit na sa mga komplikadong kwento, ang ligaya ay nagiging bahagi ng mga pangarap ng mga tauhan, nagbibigay nang liwanag sa madilim na bahagi ng kanilang paglalakbay.
Sa mga desenyo at ilustrasyon, makikita rin ang 'tadhana'. Mahalaga ito sa mga kwentong may temang pagtadhana o destinasyon. Ang paggamit ng tadhana ay parang isang mas malalim na pag-unawa sa kung bakit ang mga tauhan ay nahaharap sa mga seleksiyon at problema - tila isang kapalaran na puno ng mga pagsubok na dapat nilang pagdaanan. Ang salitang ito ay hindi lamang nagbibigay inspirasyon kundi nagpapalalim din sa diwa ng kwento.
Sa mga manga na may mas madidilim na tema, madalas gamitin ang salitang 'sugat'. Hindi lamang ito tumutukoy sa pisikal na pinsala kundi pati na rin sa mga emosyonal na trauma. Ang 'sugat' ay maaaring maging simbolo ng mga sugat na naiwan ng nakaraan, isang tema na madalas ring ipinapakita sa mga karakter na nahihirapan na ayusin ang kanilang buhay. Nakakaintriga talaga kung paano ang mga simpleng salita ay maaaring makabuo ng mas malalim na mensahe at damdamin na sumasalamin sa tunay na karanasan ng mga tao.