Simoun El Filibusterismo の小説・ストーリー

Alam kong kapag nalaman ni Lukas iyon ay maaaring masaktan siya dahil sa kaalamang naging mag-isa ang anak niya. Araw- araw habang hinihintay kong magising si Simoun Paul ay iniiyakan ko siya. Nasasaktan ako sa tuwing nakikita ko siya. Kumpara sa mga anak ko, si Simoun Paul ang kamukhang-kamukha ni Lukas. Pati kurba ng kilay, sulok ng labi at pati yata ang kuko sa paa ay nakuha niya. He is the real spitting image of his father.

Dahil sa kuryosidad din ni Simon ay lumapit siya kay Xavier para makibasa sa sulat. {Ipinaghanda ko na po kayo ng maisusuot niya dahil alam ko naman pong hindi niyo maiangat ang braso niyo. Kung maliligo po kayo, maligamgam po ang ipaligo niyo para hindi po kayo mabinat. Hindi naman po masamang makinig at sumunod din po kayo minsan sa mga taong nakakababa sa inyo;)} may smile emoji pa ito kaya nang-aasar na naman ang mga ngiti ni Simon. May pasulat sulat na ngayon ha?

Nakabusangot pa ang mukha nitong umupo sa tabi ni William pero hindi na nakaganti dahil lumabas si Dominguez. "Yan kasi mahilig sa mga hilaw." si Simon, mahina lang ang pagksabi niya pero malakas itong tumawa kaya nabaling ang atensyon ni Villegas sa kanya. "Wow si Mamon tawang-tawa ah, kumusta naman ang pagkain mo ng cauliflower Dela Vega nakatulong ba? Hindi ka na ba antukin ngayon?" "Oh bakit niyo ako dinadamay?Nakikitawa lang ako ah. Si William yung kalaban niyo bakit niyo dinadamay?"

Nagsindi at ilang beses na nagbuga ng makapal na usok para alisin ang stress na nararamdaman niya. “Brent and Brielle Santillian, I will not stop until I could ruin your reputation. Wait, until the time comes, I can defeat both of you. My avenge is for my Uncle Celso that is still at the jail,” mahinang bulong ni Simon sa hangin. Monday at HUO Group….

Ani Simon nang mapansin na para akong hindi mapakali. Nahilot ko nalang ang sintido bago marahang isinandal ang likod sa upuan. Mabilis namang pinasibad ni Simon ang sasakyan. Gusto ko ng makarating agad kami ng San Fernando. Although I only drink moderately ay talagang alam na ng mga tauhan ko ang dapat gawin. And part of that is they wouldn't let me drive basta nakainom ako, kahit kaunti pa man yan. And I just let them dahil kailangan kong ingatan ang sarili bilang nag iisang tagapagmana ng mga Villaroman. Lalo na ngayong, hindi ko pa nakakamit ng tuluyan ang hustisya sa pagkawala ni lolo.

Paano kung mas dahil kay Camille kaysa sa pag-iwas ni Simoun sa pangingialam ng lolo nito sa buhay nito ang dahilan ng pagpapanggap nila? Kung dahil lang kasi sa lolo nito kaya iyon ginagawa ni Simoun, may pag-asa pa siyang maturuan itong palalimin ang umuusbong nilang pagkakaibigan. Kahit paano maari niyang isiping darating din ang araw na ang pakikipagkaibigang inaalok nito ay maging pag-ibig para sa isang kasintahan.

Balik na komento ni Ezekeil. "Ako ba talaga? Oh baka itong si Lucas?" Nagsalin din ng alak si Simoun bago umupo sa isang silya kasama ang dalawa nitong kapatid. "Yeah, sino pa ba?" "Bakit, ano ba ang ginawa ko?" Inosenteng tanong ni Simoun sa mga kapatid. "Ikaw, at ang hindi mo pagsasabi ng balak mo kay Ate Samantha bro ang problema."

Halos matuliro siya. “Ano’ng—ano’ng ibig mong sabihin?” pautal niyang tanong. “Ibig sabihin,” sabi ni Simon na may seryosong tono, “hindi ako nagbibiro. Hindi kita kilala bilang fan, hindi kita kilala bilang kung sino man. Pero mula nung aksidente nating pagkikita… lagi ka nang laman ng isip ko.” Muli, sumabog ang sigawan ng mga tao. May ilan pang nagchant ng, “Kiss! Kiss! Kiss!”