Novel & Cerita Sinong Kasama Mo

natatawa kong sabi, kahit ramdam kong nag-iinit ang pisngi ko. “Maybe,” sagot niya, sabay dantay ng braso sa sandalan ng upuan ko, halos ikulong ako sa space niya. “Pero admit it, mas masarap kumain kapag may kasama ka sa tabi. Mas madali rin kitang lalambingin.” Napairap ako, pero hindi na rin nakapagsalita agad. Kasi totoo naman, mas ramdam ko ang presence niya sa tabi ko. Kung sakali, hindi naman masama kung masanay ako, di ba?

sabi ko. “Kaya iyan…" “Isa pa….kasama siya Chacha, okay lang siguro kung ako o si ma’am Maui ang pupunta pero hindi eh kasama siya.” "Sabagay pero wait….bakit mo naman pinoproblema kung isa siya sa kasama mo? Sabi mo wala na kayo, bakit ka matatakot?" Napaisip ako sa sinabi ng kaibigan. “Sabagay, wala namang ibang nakakaalam ng nakaraan namin ano?"

Wala namang masama lalo at sila naman ang kasama ko. "Sasama ako Leo. Kasama ako sa grupo, kaya sasama ako. At tsaka kayo-kayo lang naman ang kasama ko. Wala naman sigurong mangyayaring masama sakin." may diin sa bawat salitang binibigkas ko. Napabuntong-hininga siya. "Okay. Basta huwag ka lang maglalasing." anito. Tumango ako bilang pagsang-ayon.

I do miss them now. Parang noon lang, hindi ako mabubuhay kung hindi sila ang kasama. Mas komportable ako kung kami-kami lang ang magkakasama. Kilala ko na sila at kilala na rin nila ako kaya kahit sa maliliit na bagay ay nagkakaintindihan na agad kami. Hindi ko naisip na mabilis na darating ang panahon na haharapin namin ang mga araw na hindi na namin kasama ang isa’t isa. I thought… I couldn't live without them.

sagot ko naman dito. Pero bago pa makapag salita si Mama ay siyang sabat naman ni Mommy. "Sasamahan na lang kita anak kung naiinip kana dito. Para naman may kasama ka at hindi yung nag aalala ako sa iyo dyan." sagot naman ni Mommy sa akin. Paano naman ako mag e enjoy kung kasama ko si Mom. Baka puro pananaway na lang ang gawin nito sa akin. Baka puro pauwe pa ang laging bukambibig nito.

Aniya. "Sino kasama mo? Minolmol mo ba?" Tanong ko sa kanya. Wala talagang preno ang bibig ko. Hindi ko rin alam sa sarili ko kung bakit biglaan ko iyung nasabi, sadyang kumusa lang ang bibig ko.

Mukhang sabog ang mukha dahil sa kalasingan. ''kaya nga tumawag ako baka magkasama yang dalawa na iyan '' ''paanong magkasama kausap ko lang kagabi si ma'am Cash sa cellphone at ayon dito masama daw ang pakiramdam '' ''kung hindi magkasama ang dalawa so saan pupunta ngayon si Cash . Yang amo mo lang naman ang alam kong kasama niya pag ganito ''

Sa katotohanan niyan, kulang pa nga ito. “This is just an easy question, Alpha? Sino ba kasama kong naglalakad ngayong umaga? Sino ba ang kausap ko? Sino bang nasa tabi ko ngayon? Now, answer my question Alpha? Sino ang kasama ko ngayon? Hindi ba't ikaw.” Sinagot ko ito, nang hindi man lang tumingin sa kanya, at tumuloy sa paglalakad ko, hanggang sa natanaw ko na ang magandang tanawin tuwing umaga.

Lagot talaga ako kapag nalaman niya. "Nakita kita no'ng papasok kayo pero hindi ko namukhaan ang kasama mo." Nakahinga ako ng maluwag. Akala ko buking na ako. "Sino ba kasama mo?" interesadong pang-u-usisa niya.

"Kung ang ibig mong sabihin ay kung kasama ko sila Mommy? Ang sagot ay hindi. Kasama ko dito si Ate Beb. Halos parang pangalawang ina ko na siya, matagal na siyang naninilbihan sa akin, pero hindi siya dito nakatira.