Sinong Kasama Mo Novels & Stories

Isasayaw ka hanggang sa pikit na ang ating mga mata Wala naman na kong hiling pa Bastat kasama ka habang buhay na Kuntento ako bastat ikaw lang kasama Ikaw kasama ko Aking sinta Ano bang meron sa iyo Pag nakikita ka na Bumabagal ang mundo Tignan mo lang ang aking mga mata Wag kang titingin na sa iba Akin ka na Wala ng iba Andito ko hanggang saating pagtanda Mamahalin kita basta't pag nahulog Naka hawak ako Wag ka lang bibitaw Habang buhay na ako'y iyo Tignan mo lang ang aking mga mata Wag kang titingin na sa iba Akin ka na Wala ng iba

Sabi ng isang kasama nyang mukhang uhm, hoodlum, “Pwede rin ba kami maki tiAdripag katapos mo bossing?” “Of course, you can, basta patapusin nyo muna ko.” Sagot nya, “Sige na, dun muna kayo sa kabila,” tumango naman ang mga kasama nya, tsaka sya tumingin sakin, at inaya ako sa loob.

"Masaya ba 'yon? Iyong mag-isa ka lang palagi sa mga events na dapat may kasama ka?" "Yes, it does. Just to make things clear, some people loves to be alone." "Pero mas masaya kung may kasama ka 'di ba?" "Hmmm...I think so." "Huwag kang mag-alala sasamahan kita kahit saan mo gusto pumunta! alam mo advance ako mag-isip, hindi pa man tayo pero alam kong tayo na hanggang sa kabilang buhay." Napangisi lang siya sa sinabi ko at sabay iling.

Alam ko naman na walang iba kundi tinig ng bruho iyon dahil tanging kami lang naman ang magkasama sa islang ito. "Moana, sino iyon?" "Ikaw. Tanggapin mo na, na hindi ka makatatakas palayo sa akin. Katulad ni Moana, nasa isang isla ka at hindi kita papayagan na makaalis dito unless kasama mo ako,"

Yung pakiramdam na sobrang saya mo kahit na nakatayo lang kayong pero halos magkadikit ang katawan ninyo? Yun yung nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay gumagaan ang lahat kapag kasama ko siya. Ay ewan, basta ganun ang pakiramdam ko. Ewan ko na lang talaga sa iba. (sa inyo din ba?)

“Kailangan mo rin talaga ng kasama paminsan-minsan.” Natahimik ako bigla. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Pero sa totoo lang, tama naman siya. Kahit hindi ko sabihin. Kahit pilit kong ipinapakitang kaya ko. Mas magaan pa rin pala ang pakiramdam kapag may kasama. Hindi pala magandang palaging mag-isa. “Pero, girl, salamat.” Ngumiti siya at kumindat sa akin. “Walang anuman.”

“Mabuti. Ang takot ay nangangahulugang nagbabantay ka.” Hindi siya nagpumilit. Nakaupo lang siya roon kasama siya habang patuloy ang lungsod sa labas, dalawang taong nakatawid na sa linya na wala sa kanila ang balak na bumalik.

utos ko sa kan’ya. “Puwede bang same na lang tayo ng table? Hindi kasi ako mapakali kapag wala kang kasama, baka may lumapit na manyak sa’yo at mapahamak ka pa,” nag-aalala nitong sagot sa akin ngunit umiling ako.

“Huh? Bakit kasama pa ako? Ikaw na lang. Wala naman akong gagawin dun eh.” Kaagad siyang umiling. “Nope. Sasama ka sa akin sa ayaw at gusto mo. Wala kang kasama dito at isa pa, may multo dito kaya hindi kita pwedeng mag-isa.” Kaagad na nanlaki ang mga mata ko at dahil sa katabi ko lang siya ay napakapit ako sa braso niya. Agad din akong binalot ng kaba at kilabot.

Mas gusto ko nga sana na may mga kasabay kami. “Mahal, okay ka lang ba?” tanong niya sa akin. “Bakit naman tayo lang ang narito? Masaya sana kung may mga kasama rin tayo.” sabi ko sa kanya. “Okay, kung ‘yan ang nais mo.” nakangiti na sabi niya at may tinawagan siya.