Sinong Kasama Mo Novels & Stories

"Nikko, naman!" "Why? May masama ba sa tanong ko?" "Wala naman kaso kailangan pa bang tanungin yon? Ikaw? Ano sa tingin mo?" "Ummm... sa tingin ko nag-enjoy ka naman. Kaso ako bitin, e." "Ano? Bitin ka pa? Ang sakit pa nga ng ano ko, e." D***g ni Sab. "Ganun talaga, wifey ko. Masakit pero masarap naman di ba?"

"Ako nga rin at saka hindi ko pa rin alam kung sino sa barkada natin ang magiging kasama natin." "Oh, pwede bang magpa-sama muna ako? May kukunin lang kasi sana ako sa locker ko. Kung okay lang sayo ah? Kung ayaw mo, ayos lang din." "Sure," sagot ko naman, "Tara, samahan na kita."

dahil na curious ako kung sino ang kasama niya ay kinuha ko ang litrato at tinitigan. May kasama siyang isang babae, pareho silang nakaakbay sa isat-isa. Napakunot ang noo ko habang nakatitig sa babaeng kasama nito, parang...parang medyo kamukha niya si mama? Kung hindi lang kulot at wala siyang bangs ay kahawig na niya talaga ang mama ko.

Nature trip! “Sino ang mga kasama?” ayoko sana kung sina Myra Javier ang kasama pero kung kasama sila, wala na akong magagawa dun. “Just the two of us.” Teka..tama ba ang pagkakarinig ko? “Tayong dalawa lang?” mas lumawak ang ngiti ko ng kumpirmahin niya yun ng isang tango. Ngunit napawi ang ngiti ko ng may maalala.

Ang mga mata niyang naroon ang saya. Itinaas niya ang isang kamay at pinunasan ang aking pisngi kung saan tumulo ang aking luha. Ngumiti ito na siyang nagpangiti rin sa akin. 'Basta't kasama kita Lahat magagawa Lahat ay maiaalay sa'yo wooh... Basta't kasama kita Walang kailangan pa Wala nang hahanapin pa Basta't kasama kita'

Lalo na at kasama ang mga pamilya at mga kaibigan. ________ +Sorry for Grammatical Errors and Typos, Enjoy Reading.

HAYES COX FERGUSON “Napaka sarap talaga kumain kapag maraming kasama..” wika ng nakasabay namain kumain. Ang mga kasama ko naman ay naglalakad-lakad iniwan lang ako mag isa dahil gusto ko na maupo napapagod na rin kasi ako mag lakad. “Tama po kayo, ano po pala ang pangalan mo?” Tanong ko dito, umupo ito sa harapan ko habang ang mga braso naman nito ay nasa mahabang mesa na yari sa kahoy.

bulong ko. Tumawa siya ng mahina, at umupo sa tabi ko. “Hindi yan dependence, Ave. Companion lang. At kailangan mo ng kasama para harapin ang lahat ng nararamdaman mo. Wala kang kasalanan sa ganitong pangangailangan.”

takang tanong ko dahil nag iba ang expression ng mukha nito. "La? asa ka dyan? nag-aalala ako para sa sarili ko hindi para sa'yo." "I know. Kaya huwag ka na rin mag-aalala sa sarili mo dahil hindi ka naman ang magsu-surf." "I-Ibig sabihin, ikaw?" "Yes." "Eh bakit kailangan ko pang sumama sa'yo" "Para may kasama ako." "Eh diba nga may mga kaibigan ka? kasama mo na rin yun."

“Nandito lang ako. Alam mo ‘yan.” Tumango-tango si Helena. At umiyak sa balikat ng kaibigan.