Novel & Cerita Sinong Kasama Mo

Kitang kita ko pa kung ga'no kalaki ngiti nila nang makita siya, like they’ve been waiting for him. "Oh, hi." casual niyang sagot, tapos ngumiti siya. Napangiwi ako. Wow. Friendly ka naman pala sa iba eh. "Ano, sabay ka ba sa amin?" tanong ng isa. Nagulat ako nang tumingin siya sakin. "Ah, hindi. May kasama na ako." Kasama? Sino bang ibang kasama niya dito ngayon? Potek, 'wag kang delusional Cyrene!

Muli niya itong tiningnan ng masama. "Hahaha joke lang, friend. Pinapatawa lang kita. Kain na nga tayo, mukhang masarap itong luto mo. Mabuti na lang at andito ka, may makakasama ako sa pagkain. Kasi kapag ako lang ang andito puro lang ako take-out. Masarap talaga kumain kapag may kasama."

“We? Ano bang naramdaman mo?” “Hindi ka mapakali? Hindi s’ya mawala sa isip mo, tapos ‘pag kasama mo s’ya sobrang saya-saya mo at hindi mo pa namamalayan ang oras kasi parang hihinto ang mundo sa inyong dalawa.” Pag-ibig na kaya ito? Hindi na ako napapakali, check. Hindi s’ya nawawala sa isip ko, check. Masaya ako ‘pag kasama ko s’ya, check.

At damn, ang sarap sa pakiramdam. Talaga ngang napakasarap mabuhay basta kasama ko siya.

Minsan ko nasabi iyon kay Fabian pero ang sagot niya lang sa akin— 'For better and worst magkasama tayo. Ikaw na nagsabi na masaya ka tuwing magkasama tayo— hindi ba masyado napaka- contradiction ng idea na sa problema malulungkot ka. Kasama mo ako at hindi ka mag-iisa Sonia. Kahit sa kalagitnaan ng bagyo at tsunami. Sasamahan kita sumayaw sa gitna.' Natawa na lang ako at bumaba ng kama. Mas mabuti na mag-shower na ako dahil for sure naghihintay na sa akin mag-ama ko sa ibaba.

“Huh?” “Malamang sasama din ako.” oo nga pala kailangan dalawa ang sasama. It means siya ang kasama ko? Hindi na ako nagtanong pa kase baka kung ano nanaman ang sabihin niya at baka hindi niya ako payagan. Ayos lang naman sa akin kung sasama siya, mas mainam yun may kakilala ako kaso magkasama kaya kami sa iisang tent? Imposible yun kase professor siya baka may sarili silang tent.

May kasama ba siya? “Hi, kumusta ka naman?” tanong ni Danica nang makaupo na kami. “Ayos lang naman ako. Nagulat nga ako noong chinat mo ako e. So, order muna kayo? Inaantay ko lang iyong kasama ko—” “May kasama ka? Akala ko ikaw lang?” same kami ng tanong ni Danica. Bakit siya may kasama? Dapat ang usapan ay siya lang.

saad nito “Pero kaya kong manalo kung kasama kita!” mabilis kong sagot. “Wala akong pakialam sa sasabihin nila, wala akong pakialam sa tingin ng tao. Basta’t ikaw ang kasama ko, sapat na.”

Hindi ko tuloy sigurado kung sino ba ang may problema, ako o siya. I’m not familiar with this feeling. Madalas ng mga kasama at nagiging kaibigan ko ay agad kong nakasusundo. Hindi rin ako nakararamdam ng ganitong pagkailang kahit na dalawa lang kami. Pero ito ako at hindi makakain nang maayos dahil sa kaniya. Hindi ko na nga manguya nang maayos ‘tong luto niya. Narinig ko ang pagbuntonghininga niya. “May mali ba sa luto ko ngayon?”

Yung parang sinasabi niyang nasa akin ang buong atensyon niya. At kahit hindi ko aminin, ang sarap pala sa pakiramdam na siya ang kasama ko. Lalo na ngayong ganito ang okasyon… at ganito siya tumingin. Sa loob-loob ko: Sana hindi ako kabahan mamaya. Pero kung siya ang kasama ko—baka kayanin ko. Nakakaramdam din ako ng excitement na may halong kaba. “Relax, I'm always in your side,” bulong niya.