Snitches Get Stitches Novels & Stories

Hinawi niya ito at bumangon siya. Nataranta naman ang iba. "But sir, your wound hasn't been fully stitched yet, it might open up," awat naman ng isa sa kaniya. Tinulak niya ito gamit ang kamay. "I said don't touch me! Stay away from me!" Tumayo siya, inalis din niya pati ang dextrose, at kumuha pa siya ng scalpel para itutok sa mga ito. "Let me leave. Or I'll kill you, I have people outside."

Inirapan lang ni Vyneth ang kaniyang pinsan. Tatlong bihag ang nakaluhod. May nakalapag na plastik ang sahig upang maiwasang magmarka ang dugo. Ang mga bihag ay may mga takip din sa bibig. Nakaharap sila sa tatlong Rashitackchun. Kilala nila ang tatlo dahil sila lang naman ang dating namumuno sa Quadrangle na naipasa sa iba dahil naging iisang pamilya na sila ng mga Jungslagger.

Pero ang hindi niya alam ay may kasama pala itong dalawa na nasa likod niya. Sinaksak siya ng kutsilyo sa tagiliran ng lalaking kasama . Napaupo siya sa sakit. Akmang sasaksakin ulit siya pero naka-iwas siya at sinuntok ito sa tagiliran. Natamaan niya ang lalaki pero pinagtulungan siya ng tatlong snatchers. Sa ulo nya ang tama ng mga ito dahil nakaupo siya. Ang kamay niya ang ginawa niyang panangga. Hindi agad siya makatayo dahil may sugat siya sa tagiliran. Walang tumutulong sa kanya dahil natatakot ang mga tao, may hawak kasi silang kutsilyo. Sinisipa siya ng sinisipa hanggang sa napahiga siya. Sa pakiramdam niya ay naka-tatlong saksak na ata ang mga ito sa kanya.

“Malakas po kasi ang sedative na binigay kay Sir Nick kagabi. To help him with the pain at para hindi po siya masyadong magkikilos." “H-how b-bad was it?” may bahid na ng pag-aalala ang tinig ng dalaga. Dahil sa kabila ng kalituhang bumabagabag sa kanya ng oras na ‘yon, gusto pa rin niyang malaman ang tunay na kalagayan ni Nick. “Few stiches and minor fractures. But none Sir Nick hadn’t endured. Malalampasan niya po ito, Ma’am,” sagot ni Vincent, bakas sa tinig ang paghangan sa boss.

Ayon sa doctor dahil tinahi ito ng dalawng stitch ay muli itong mapupunit kapag nagcontak sila pero kaya daw munang pagalingin. Pero ang pag agos ng sakit ay balewala, mas naramdman ni Elsie ang sakit dahil sa walang tugon si Kenzo ng sabihin niyang mahal niya ito.

hiyaw ni Cathy bago inagaw sa lalaki ang gunting. Dahil sa haba ng hiwa, marami ng dugo ang tumutulo roon. Dali-daling kumuha si Cathy ng tuwalya at itinaklob iyon sa sugat ni Phoenix. “Are you crazy?!” aniya pa. “Hindi ba halata, Cathy? I'm crazy, and I'm willing to do everything for you. You want to do it? I can help y—” “The wound is deep, it needs stitches.”

Still not moving. Hinubad ng nurse ang polo ko, sinuri ang hiwa sa gilid ng baywang. "She needs stitches. We'll numb the area, but you might feel pressure." Tumango ako, pilit na pinipigilan ang panginginig. Hindi ko alam kung sa lamig, sa takot, o sa pagod.

Bala! Damn!!! Kung mabilis ako mas mabilis ang bala dahil tinamaan ako at tumalsik!! May sniper! Pero saan banda? Hawak ko ang balikat ko! Mainit. Masakit! Shit, tinamaan nga ako. It's better not to move for a while baka bumulwak ang dugo sa sugat ko at baka barilin uli ako ng sniper! Tsk, alam ko namang marami talagang nagtatangka sa akin dahil sa Stygians.

Inilibot niya ang kanyang paningin at nakita ang dalawang sniper sa taas ng puno. Maingat siyang naglakad patungo sa kinaroroonan ng isang sniper ng biglang mayroon siyang maaninag na bulto ng isang tao. Walang ingay nitong pinatay ang isang sniper tsaka siya umasinta para isunod ang isa pang sniper. Halos mapamura si Stesha ng akalain niyang babarilin nito ang isang sniper ngunit nagtaka na lamang siya ng walang ingay na tumarak ang isang bagay sa puso noong sniper. Tinignan niya nang mabuti ang bagay na nakatarak sa puso ng sniper.

Ang tunog ng mga monitor sa tabi ng kama ni Dylan ay paulit-ulit at pare-pareho, ngunit sa bawat pagtunog nito ay parang may kumakabog sa loob ng dibdib ko. Nakahiga siya roon, bahagyang nakaangat ang ulunan, may benda sa braso at may mga stitches sa taas ng kaliwang kilay, sa nose bridge, at may sugat din sa kanang gilid ng labi niya. Ang mga sugat na iyon—maliit kung titignan, pero mabigat kung iisipin kung paano niya iyon nakuha. Hindi ko maiwasang mapatitig, kahit ilang beses ko nang sinasabi sa sarili kong huwag.