Snared Novels & Stories

Naramdaman ko pang kinagat niya yung earlobe ko dahilan para makaramadam ako ng kakaiba. Would I let myself to be tempted again?

Nang buksan niya ang labi para magsalita ay may kamay na tumakip sa kanyang bibig. Nanlaki ang mata niya ng maramdaman ang malamig na bagay na nakadikit sa kanyang leeg. Si Zoren! Nanubig ang mata niya sa sobrang takot. Hindi niya magawa na magsalita dahil sa takot na baka iputok nito ang baril. Nakasandal siya sa puno habang nakatutok sa leeg niya ang baril ni Zoren at ang isang kamay nito ay nakatakip sa kanyang bibig.

Pagdaka'y napasulyap sa sarili nitong wrist watch. Nang biglang tumunog ang aking sikmura. Bigla akong nag-craving ng mga gusto kong kainin. "I want to eat some seafoods, Ziel. Pwede mo ba akong samahan? By the way, pwede ko bang mapingot saglit lang ang ilong mo, na-attract kasi akong kurutin 'yan."

Alam kong matatakot ang makakakita sa ginagawa ko at akalain nila na may super power ako pero ang totoo kasama sa training ko ang ginawa ko ngayon kaya sisiw lang sa akin. Pagkarating ko sa building nakita ko ang sniper na inaayos ang lens ng kaniyang baril habang nakatutok pa rin kay Marco. “Hey Dude! Malinaw ba?" tanong ko rito na ikinagulat niya sabay lingon sa akin at aamba ng suntok. Pero dahil mas mabilis ako sa kaniya tinadyakan ko siya sa sikmura ng malakas dahilan para lumabas ang dugo nito sa bibig.

She doesn't want to go home but Liliana's needs her too "Take good care of my Raelynn for me" "I will." Sinundan ng tingin ni Sheen ang kaibigan at ng makalabas ito sa pinto ay saka niya lang kinuha sa drawer niya ang cellphone "Hello?" ngumiti si Sheen ng marinig ang boses ng kaibigan "Hey, Sorry to disturb your peaceful vacation but I need you to do something for me."

Pinasadahan niya ako ng tingin bago ipinako ang kay matt. Mabilis niyang kinuha ang baril sa bulsa niya at pinaputukan sya sa kamay dahilan para mabitawan niya ang baril. Math screamed in pain and was visible in his face. I stepped forward para lapitan siya when a large hand encircled around my waist and pulled me. “Bitawan mo ‘ko, bitawan mo ‘ko!” I said and screamed. Sinubukan kong magpumiglas ngunit masyadong siyang malakas at parang hindi naman siya nasasaktan sa mga padyak ko.

Marahil ay mas malakas pa kaysa sa kung ano ang naisip ng sniper batay sa kanyang intel. Marahil ay kasing husay si Harvey ng mga genetically enhanced na sundalo ng Amerika. Sabi nga, ang sniper ay labis na nasasabik sa ganitong biktima. Humugot siya ng manipis at mahabang bala na kayang tumagos sa isang armored na sasakyan. Nag-aalinlangan siya na kayang hulihin ni Harvey ang isang bala na ganito kahanga-hanga.

Ilang sandali pa ang pagbabalik-balik ko ng tingin hanggang sa matagpuan ang pangalan ko. Welcome to Caged Island, Katriel Laurencio! Isang maliit at magandang babae ang may hawak niyon. Bahagya niya pang kinakaway ang banner para siguro makita ko ng maayos. Lumapit ako roon habang hila-hila ang dalawang maleta. "Hi! I'm Katriel Laurencio!" bati ko sa babae. Her eyes widened as she stare at me. Awkward akong ngumiti dahil sa tingin niya.

Napapangiti ako, ngunit panandaliang napapawi ito sa bigat ng lihim ko. Lumapit siya, halos magdikit ang noo sa akin. Ang mga mata niya’y puno ng damdamin, pero may halo ding pangamba—parang alam niya ang panganib na dala namin. Huminga ako nang malalim, pilit kontrolin ang damdamin. Sa kabila ng init ng gabi, ramdam ko ang lamig ng takot sa dibdib ko. “Lucien…” bulong ko, parang nagtatakip sa buong mundo. “Hindi ko pa kayang sabihin.”

Mabilis siyang tumigil sa pagtakbo at hinagis ang bag sa snatcher. Hindi niya maiwasang hindi mapasinghap nang masapol sa ulo ang snatcher at padapang bumagsak sa sementadong side walk. Hindi na ito nakahanap nang pagkakataon na makatakas dahil agad na lumapit ang isang lalaking vendor at pinigilan ito. Hinihingal na lumapit si Magenta sa mga ito at kinuha sa kamay ng snatcher ang cellphone. Kapagkuwan ay umalis din naman siya agad na muling bumalik sa pinanggalingan.