Novel & Cerita So Called Life

Nicole "Ang bilis mo namang maglakad, kala mo naman talaga tatakbo ang gym." "Kapag napuno na yung gym, wala na tayong mauupuan. Tatayo tayo habang nanonood?" Naiinis na saad niya kay Jemalyn at mas binilisan pa ang paglalakad. Bagal-bagal kasi nitong gumayak, nagpapaganda pa kala mo naman talaga may jowa.

Sumang ayon si Bob, habang minaliit niya ang sarili niya, “Walang tigil akong ipagmamalaki ng mga magulang ko kapag may one-third ako ng kakayahan niya.” “Hindi naman siguro ito ang kaso,” Ang biro ni Sam. “Hindi ba siya magkakaroon ng maraming problema kung hindi dahil sa kakayahan niya? Ito ang rason kung bakit gusto siya ng mga tao, hindi ba? Ito ang rason kung bakit hindi maganda ang maging sobrang pambihira—ang mga taong tulad natin na umabot na sa tuktok simula pa noong kapanganakan natin ay dapat maging kalmado lang at magpatuloy. Ito ang buhay.”

alive. ***

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

Lalo na ngayong kompleto kaming tatlo, parang sasabog ang puso ko sa saya. Naalala ko iyong ipinagdasal ko kanina sa simbahan na sana bigyan Niya ako ng lakas at mahabang buhay para magkaroon ako ng mahabang oras para alagaan at mahalin ang ang anak at asawa ko. "Obladi-oblada life goes on brah. La la how the life goes on" "Obladi-oblada life goes on brah. La la how the life goes on"