I Lived My Life Mga Nobela at Kwento

Balik tanong niya rin sa lalaki. "I don't know, they were very busy doing their business there, hindi na nga nila ako magawang kamustahin dahil sa subrang busy eh. Pero okay, lang iyon, I can live my own life naman kahit na wala ang presense nila. Since high school ganito na ang set up namin and I've got used to it"

'Nagbunga eh dapat panindigan ko' Noon, sapat na sa akin ang pera. Sapat na sa akin na bumibili ng babae para tikman tapos pagsasawaan ko na. Mahal na mahal ko ang pera to the point that I can't live without it but... 'She came into my life and changes my perception'

Parang naging kasalanan ko pa na nabuo ang buhay sa loob ko. Ramdam na ramdam ko na ang hirap araw-araw. From financial struggles to everything else—ako lang ang gumagawa ng lahat. Wala akong katuwang. Walang tumutulong sa pagbabayad ng renta, walang bumibili ng pagkain, walang nag-aalala kung kumain ba ako o hindi. Ako lang. Ako at ang dalawang anak na dala ko sa buhay na binigay namin ng lalaking nag-iwan sa akin.

Sa init ng palad niya, ramdam ko ang pagiging sinsero nito. “Learn to live, Claire— to live and not to barely survive.”

She smiled… Now, she knew that she’ll forever be living with her jerk ex-husband. no....scratch that.... Cause she'll forever be living with her super-hot husband. ///

“So, mas mahalaga sayo ang pera kaysa sa buhay mo, tama ba?” “Hindi mo rin pwede kunin ang buhay ko.” Tumingin si Kenji kay Wilbur at tumawa siya ng mapanglait. Tinanong niya, “Sinusubukan mo ba akong i-hardball? Nakita ko na yan. Baka wala kang pakialam sa buhay mo, pero paano ang pamilya mo? Paano ang girlfriend mo? Maglalaho sila at mapupunta sa operating table. Ang kailangan lang nito ay isang utos mula sa akin. Masasaksihan mo kung paano mawawala sa kanila ang lahat.”

Tiningnan niya 'to, at napairap ulit. "Buhay si Isaiah," aniya. "Kaya galit ka?" Tumaas ang kilay ng babae sa tanong ng lalaki sa kaniya. "Malamang, kamatayan lang naman nila ang kasiyahan ko. Kapag nawala na sila magiging payapa na ang pakiramdam ko. Mapapanatag na ako, pero ngayong nabubuhay sila. Naiinis pa rin akong isipin na buhay pa ang hayop na iyon."

"RIRIN! RIRIN! UWAAAAAAAAAAAH!!" Being with them is the happiest day of my life. Until we became busy to our own businesses. Dahil wala na akong ibang magawa sa buhay ko ay naisipan kong maging assassin ulit. The longest living assassin. I even witness the World Wars with my own eyes. I witness many things that is keep in History books and up until now, they are still fresh in my memories. My boring life became sound when I met them. LIFE knew my condition. He knows everything about me and I knew everything about him. And I bet Raghkeid might knew already. Malamang sa malamang ay sinabi na sa kaniya ni LIFE.

I FEEL LIKE I am alive but not living my life. Ngayon ko lang na-realize, hindi ako mahilig sa music, sa movies, at fangirling! How did I fuvking spend my teenage and twenties?! “Oh my gosh, wala ba akong ibang ginawa noon kung hindi ang habulin ng tingin si John?” That is fuvking crazy! Looking back, it feels like I lost my life. Ni wala akong topic na maishe-share sa isang tao bukod sa line of work ko. And I won’t fuvking brag about how madly in love I was with John. That’s gross!

"Paano mo nasabi ija? Nalayo kanarin ba sa lugar na mahal na mahal mo?" I nod. "Oo, sa tabi ng parents ko, sa bahay na kinalakihan ko. Sa totoo lang tita yung sinabi ni mommy sa'yo na I'm living the life that I want is a simple life that I have right now that started three years ago." "What do you mean ija?"