Novel & Cerita I Lived My Life

She smiled… Now, she knew that she’ll forever be living with her jerk ex-husband. no....scratch that.... Cause she'll forever be living with her super-hot husband. ///

Walang pwedeng makahalata ni isa sa mga kaibigan ko kundi patay ako. My life goes on. Kahit may problema ako sa puso hindi ko yun iniinda. Pansamantala ko itong kinalimutan. Sabi nga nila kapag iniisip mong may sakit ka lalo itong nagpapansin sayo. I live my life like a normal person. Inom dito, inom doon. Gala dito, gala doon. I'm enjoying my life to the fullest.

“So, mas mahalaga sayo ang pera kaysa sa buhay mo, tama ba?” “Hindi mo rin pwede kunin ang buhay ko.” Tumingin si Kenji kay Wilbur at tumawa siya ng mapanglait. Tinanong niya, “Sinusubukan mo ba akong i-hardball? Nakita ko na yan. Baka wala kang pakialam sa buhay mo, pero paano ang pamilya mo? Paano ang girlfriend mo? Maglalaho sila at mapupunta sa operating table. Ang kailangan lang nito ay isang utos mula sa akin. Masasaksihan mo kung paano mawawala sa kanila ang lahat.”

Tiningnan niya 'to, at napairap ulit. "Buhay si Isaiah," aniya. "Kaya galit ka?" Tumaas ang kilay ng babae sa tanong ng lalaki sa kaniya. "Malamang, kamatayan lang naman nila ang kasiyahan ko. Kapag nawala na sila magiging payapa na ang pakiramdam ko. Mapapanatag na ako, pero ngayong nabubuhay sila. Naiinis pa rin akong isipin na buhay pa ang hayop na iyon."

"RIRIN! RIRIN! UWAAAAAAAAAAAH!!" Being with them is the happiest day of my life. Until we became busy to our own businesses. Dahil wala na akong ibang magawa sa buhay ko ay naisipan kong maging assassin ulit. The longest living assassin. I even witness the World Wars with my own eyes. I witness many things that is keep in History books and up until now, they are still fresh in my memories. My boring life became sound when I met them. LIFE knew my condition. He knows everything about me and I knew everything about him. And I bet Raghkeid might knew already. Malamang sa malamang ay sinabi na sa kaniya ni LIFE.

I FEEL LIKE I am alive but not living my life. Ngayon ko lang na-realize, hindi ako mahilig sa music, sa movies, at fangirling! How did I fuvking spend my teenage and twenties?! “Oh my gosh, wala ba akong ibang ginawa noon kung hindi ang habulin ng tingin si John?” That is fuvking crazy! Looking back, it feels like I lost my life. Ni wala akong topic na maishe-share sa isang tao bukod sa line of work ko. And I won’t fuvking brag about how madly in love I was with John. That’s gross!

"Paano mo nasabi ija? Nalayo kanarin ba sa lugar na mahal na mahal mo?" I nod. "Oo, sa tabi ng parents ko, sa bahay na kinalakihan ko. Sa totoo lang tita yung sinabi ni mommy sa'yo na I'm living the life that I want is a simple life that I have right now that started three years ago." "What do you mean ija?"

Ang buhay sa palasyo , hindi madali para sa akin.I was constantly bombarded with activities.If i have known to be a part of it in this lifetime i still don't know how much of it should be allowed to see every single day.The whole world seems to get bigger every passing day and it seems like i am not really doing anything for me to call this one a living ,it is a broken dream formed with a lot of responsibilities.

Ang batang iyon ang dahilan kung bakit ako tumakbo palayo, kahit nanginginig ang tuhod ko, kahit punong-puno ako ng takot, kahit iniwan ko ang lahat ng alam kong mundo. Kaya nang pumasok ako sa La Esperanza limang taon na ang nakalipas, buntis, pagod, at halos sumuko, ang una kong ibinulong sa sarili ko ay... “Dito. Dito ko sisimulan ulit ang buhay namin.” At nagawa ko nga.

Maybe that way maramdaman ko na buhay pa ako. When she died she also took my life with her. Monotonous na nga ata ang buhay ko sa loob ng apat na taon. Penthouse office lang ang route ko everyday. Ni hindi na nga ako lumalabas kasama ng mga kaibigan ko dahil wala na akong gana. Minsan sila ang pumupunta sa penthouse pero madalas tinutulugan ko lang sila. That is how boring my life is.