So Called Life Novels & Stories

Mine alone in this lifetime. ########## Xoxo ☺️❤️

I'm so sorry if because of me, your life gone chaos. Sana mapatawad mo ako.

Sasabihing wala na siya? Damn it! Fuck this life!

“Until the next one comes along.” Wala akong maisagot kaya tumahimik ako. Hindi ko maipagkakaila. Totoo iyon. Ganoon ang buhay ko simula nang maging malungkot na kanta ang buhay ko na may pamagat na, “Katalina Did Me Wrong.” I’m a player. Walang dapat ipagmalaki roon, alam ko. Hindi iyon badge of honor o moral code. Kinakasuka iyon ng nanay at kapatid ko.

Humina ang kanyang boses. Tipid itong ngumiti sa kanya. “Potomu chto moya zhizn' - bardak, i ya ne khochu vtyagivat' tebya v eto. YA ne khochu, chtoby ty zhil s oruzhiyem pod krovat'yu.” [translation: Because my life is a mess and I don't want to drag you into it. I don't want you to live a life with guns underneath your pillow.] Parang may kung anong kumurot sa kanyang dibdib at nanatili siyang nakatitig dito at nakikinig sa kung ano man ang sasabihin nito.

what a classy, he’s asking me about my life na dapat sa isang katulad niya ay negosyo ang pinag-uusapan. "Wala naman akong masabi tungkol sa buhay ko. Mahirap, simple lang. May isang kapatid, kasama ang dating katulong dahil pinatay ang magulang ko. Yeah, there's nothing special about my life. Maybe I am just helpless?" Natawa ako pagkatapos kong sabihin iyon.

Napailing na lang ako. My life just became a cliché W*****d story. And I’m pretty sure the ending is going to be a disaster.

Life is short? "Para sa inyo, Va. Para sayo. Life is short. Pero para sa akin, it's too long for me already." Wika ko at malungkot na ngumiti sa kaniya. Napa-pikit ako at tumingala at hinayaan ang mga luha kong tumulo.

Charter and Adrastos, No, all of the staffs of Live Suicide ay walang pinagkaiba. They think human as a tool that can be easily disposed kapag wala na silang kuwenta. Wala silang pinagkaiba sa magulang ko na ituring akong b****a dahil wala na akong kuwenta. Mayroong katanungan na gumugulo sa isipan ko. Maaari ba nating ihambing ang buhay ng tao sa mga mamahaling bagay tulad ng mga bag, damit, bahay, at iba pa upang magkaroon ng halaga at mga layunin sa buhay?

Nakadilat man ay tiyak niyang wala na itong buhay. "Hindi!"