Sofia Cartoon Novels & Stories

sabay abot ng newspaper kay Sofia. Agad itong tinignan ni Sofia. “Her dream is to become a world class designer, Miss Sofia do you understand what I’m saying?” Tanong ni Faye kay Sofia dahil bigla analang itong natulala at mukhang malalim ang iniisip. The qualification for the contest was given to her by that musician, as long as I have the opportunity to ruin her design drafts, then make her misunderstood… Salitang tumatakbo sa isip ni Sofia.

Sofia calling. Bigla kong nahigit ang aking paghinga ng makita kong tumatawag si Sofia. I pressed the answer button right away. "Del Carpio. How are you my friend?" pakiramdam ko tinakasan ng dugo ang aking buong katawan ng makilala ko ang boses ng h*******k na lalaking 'yon.

Isang mahirap na babae na nagpapanggap na karapat-dapat sa atensyon ng isang bilyonaryo. "So here is my offer," Sofia continued, taking a thick envelope from her bag. "Resign. Leave this place. Go far away and start a new life. This is enough money to make sure you never have to worry about anything again. No one needs to know. No one gets hurt."

n Nitong nakaraang buwan, si Sofhia naman ang pinag-aral niya. Ito ang katuwang niya at papalit sa kaniya kapag nanganak na siya. Sayang kasi kung pansamantalang isara ang coffee shop. Si Mang Carlito ay umaalalay rin sa kaniya lalo na sa outside deliveries. Kapitbahay lang niya ito. Nasa likurang gawi lang nakatira, kasama ang pamilya nito.

Parang lulutang yata sa ere si Felix. Sofia is his college crush! Pero never niya itong inamin sa dalaga. Masyado kasing mailap itong si Sofia sa serious relationships noon. All she do is fl*rt with men. She is really not into serious relationships. Pero ngayon, ang pagkakataon na mismo ang naglapit sa kanila. Tila atrasado yata ang dila niya? "Oh my, Felix! The famous basketball team captain in college! It's so nice to see you here naman! Having some fun with your handsome friends?" she answered with a little bit of giggly voice.

Sofia exhaled. She almost laughed out laughed because of her own thoughts. Dapat pa ba tanungin kung anong ginawa ng nga ito kahit na alam niya na sa sarili kung ano? "Did you say something, Reus?" Umakto na lang si Sofia na wala siyang narinig para man lang mailigtas ang sariling dignidad. "If there's nothing more, I'll hang up now. Let's talk later... And sorry for disturbing you early in the morning." Hindi niya siya nag antay sa sagot nito at binaba agad ang tawag.

Walang masyadong tao dito dahil it's working hours, Sofia do it on purpose para mabilis kaming makaalis. "Hindi sana tayo nandito kung hindi ka kumain ng marami, ang takaw mo kase!! " Inis na sabi nito saakin habang tulak na tulak niya ang cart. Nasa tabi lang naman niya ako habang may cart din, marami ng laman ang sa kaniya habang saakin ay halos junk foods lang. Miss ko na kaseng kumain ng ganito since pinatigil na niya ako sa pagiging model para sa kaniya at sa baby nalang namin ako maka focus.

Sofia suddenly uttered and before she got up, she once slapped my leg. "Mag-almusal kanalang d’yan at maligo kana rin. Just be hurry, it will be embarrassing if this handsome man will wait for too long." Dagdag pa ni Sofia and she winked then she gave me a big smile like she pissing me. Kinuha na ni Sofia ang kaniyang bag at umalis na sila ni Leona at tuluyan na akong iniwan, habang ako na kaupo pa rin sa kama at natulala na ka lalaking nasa tabi ng pinto.

This time it was Sofia. Tamad ko silang nilingon saka ipinatong ang siko ko sa counter. I gave them a slow, predatory smile. “Desperate?” nakangising ulit ko sa sinabi niya. “I think ‘tacky’ is pretending to be my sister’s best friend habang abala kayo sa pag-slide sa DMs ni Santiago the moment she was declared dead. Akala mo hindi ko malalaman, Sofia? Or were you hoping he’d actually reply to your thirsty late-night selfies?”

paghingi niya ng paumanhin na kumamot pa sa ulo niya. “Okay lang, busy rin ako kanina eh,” sabi naman ni Sofia. Nagsimula namang magdaldal si Sofia na sinabayan naman ni Yosh hanggang sa may tatlong pigura ang tumigil sa harapan namin. “Oh! Kuya Sandro, Kuya Samuel,” usal ni Sofia sa pangalan ng magkambal na nakangiti na naman habang ang isa namang pigura ang walang emosyon na si Renz. Naalala ko tuloy ang sinabi niya sa akin kanina.