Tila ang huling eksena ng ’Sana Dalawa ang Puso’ ay isang halo ng lungkot at pag-asa, at iyon ang nagustuhan ko. Sa dulo, nagkaron ng malinaw na resolusyon ang love triangle: hindi simpleng ‘pumili na lang’ na eksena, kundi isang serye ng mahihinang sandali kung saan bawat karakter ay humarap sa kanyang sariling takot at kagustuhan. Yung isa, natutong magpalaya — hindi dahil hindi niya mahal ang taong mahal niya, kundi dahil na-realize niyang hindi siya ang tamang sagot sa problema ng iba. Yung isa naman, pinili ang katatagan at pagkilala sa sarili bago ang anumang relasyon.
Ang tono ng pagtatapos ay hindi puro fireworks; ito ay tahimik pero matibay. May isang maikling reunion-type scene na puno ng mga non-verbal na palitan — isang titig, isang ngiti — na nagsasabing may healing na nagsimula. Sa pangkalahatan, iniwan ako ng pelikula na may init sa dibdib: masaya ako na hindi ito nag-resort sa melodrama para lang makasabay sa tipikal na romcom ending, at mas na-appreciate ko ang growth ng bawat isa kaysa sa kung sino ang huling napiling makasama ng bida.