Kahit Sandali Palayain Ang Puso Novels & Stories

Sabrina Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman sa mga sandaling ito. Napakasaya ng puso ko na tila ba wala na itong katapusan. Napakatamis ng bawat sandali kapag kasama ko si Cara. Kaya naman palagi kong ninanamnam ang bawat segundo na kapiling ko ito.

All the stress, all the noise, all the unfinished work, lahat ay parang biglang naglaho. Ito ‘yung mga sandali na ayokong palampasin. Her warmth pressed against me, her heartbeat syncing with mine. Minsan naiisip ko, kung pwede lang tumigil ang oras, baka dito ko na siya gustong manatili, sa ganitong simpleng yakap, sa ganitong tahimik pero punô ng meaning na moment.

Ang bawat sandali ay may kasamang damdamin—takot, galit, pang-akit, at pagmamahal. Sa huling sandali ng gabi, ang tatlo ay nagtagpo ang mga mata, isang sandali ng katahimikan, at lihim na pangako. Alam nilang ang susunod na yugto ay magdadala ng mas masalimuot na pagsubok, mas matinding emosyon, at mas lalim na pagmamahalan nila. Ang bawat sandali ay nagiging mas mahalaga, at ang bawat titig ay nagmumula sa puso, puno ng pagmamahal, pang-akit, at proteksyon. Sa huli alam nilang isipan ang magwawagi.

kahit sandali. Sa likod ng katahimikan ay may unos pa ring kumikilos sa loob niya. Isang bagyong hindi kayang isatinig, ngunit ramdam sa bawat tibok ng puso. At sa pinakailalim ng damdaming iyon ay may unti-unting nabubuhay na hindi lang ang hangaring maunawaan kundi ang tapang na tuluyang harapin ang mga sugat na matagal na niyang nilibing sa katahimikan.

“Matagal pa tayong naghintay… matagal pa tayong nagtiis… ilang sandali na lamang… at makikita na natin siya. Lakasan mo ang iyong loob at katawan… nandito ako. Kasama kita. Mahal na mahal kita.” Sa bawat salita ko, nararamdaman ko ang pagpisil niya nang mahigpit sa aking kamay—isang pisil na puno ng pasasalamat, pag-ibig, at pagtitiwala. Sa bawat paghikbi at daing niya, ako ay naroon, nakayakap, humahaplos, at nagbibigay ng lakas na hinihigop niya mula sa akin. Ang oras ay tila bumabagal at nagiging walang hanggan. Ang bawat minuto ay parang oras. Ang bawat sandali ay puno ng matinding pag-aalala at pananabik. Ang mga tao sa paligid ay abala at seryoso, gumagawa ng lahat ng kanilang makak ay

Dahilan para sandali kaming mapatitig sa isa't isa. "You're still beautiful, kahit pawis na pawis ka," sabi niya. Tipid akong napangiti. At para na namang may paru-parong lumilipad sa loob ng tiyan ko kasabay nang pagkiliti sa puso ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses niya na akong pinakilig ngayong araw at aaminin kong na-o-overwhelmed ako sa presensya niya ngayon.

halos maiyak na bulong nito habang yakap na siya ng babae. Halik ang sinagot niya rito para patigilin ito sa anumang pagtutol nito habang gumagalaw ang katawan niya sa ibabaw nito. Napuno ng ungol nila ang loob ng kweba; ang saksi sa pag-iisa ng mga puso at mga katawan nila. Hindi niya alam kung bakit hinahanap niya ang ganitong sandali kaya hindi siya nag-aksaya ng oras.

Kamukhang-kamukha ito ng sariling ama. Ilang sandali pa'y natigilan siya nang abutin ni Hurri ang kanyang pisngi. Para bang may mainit na bagay ang humaplos sa puso niya. Ang init at ang lambot ng mainit nitong kamay. Mariin siyang napapikit habang dinadama ang haplos nito sa kanyang pisngi. Pati ang mahihina nitong ingay at unti-unting pagtawa ay tila musika sa kanyang pandinig. "Ang tagal kong pinangarap to…" Humihikbi niyang anas.

"Lasha, FullPower!" Biglang nag-ipon ng kapangyarihan ang kanyang alaga sa kanyang bibig. Kulay pula at asul ito, sandali anong gagawin ko? Tatakbo ba ako? Sandali! Hindi ako tatakbo! Kaya ko 'to!

Ayaw kong mapahamak ka pang lalo. KUNG puwede lamang magtatalon ang puso ko ay nagawa ko na. Sobra ang sayang nararamdaman ko nang ma-approved ang lahat at ngayon ay nasa kamay ko na ang ligayang hinahangad ko. Kailangan ko lang sigurong kumuha ng ilang sandali at ang sandaling iyon ay kapag nawala na sa landas ko ang lalaking ito.