Novel & Cerita Süß

At mas gusto nito ang matamis kaysa maanghang. Si Mr. Smith na nasa gilid ay nakita ang ekspresyon ng amo kung kaya't agad itong nagsalita, "Boss, mas maiging palitan ko na lang ng sweet candies ang platong iyon. Ayaw pa naman ni Miss Nynaeve ang maanghang o menthol na pagkain.” Tumango si Aemond bilang sagot, "Sige, kumuha ka rin ng white chocolate sa kotse ko at ipadala mo rin sa mesa nila."

“Sungit. Mahilig ka pala sa matamis?” “Bakit mo nasabi?” “Wala. ‘Yun lang ang napansin ko sa tuwing kakain tayo ng sabay.” “Oo. Mahilig ako.” Akala ko wala siyang pakialam sa paligid niya. Pero napapansin niya pala ang mga simpleng bagay tulad nito. “How about you?” Umiling siya. “Ikaw? Bakit ka mahilig sa matamis?” “May rason ba dapat? Well, it just gives me energy. My mood lightens after eating sweets.”

Sino ba naman kasi ang mag-aakala na papatulan niya iyang endearment ko? Tuwang-tuwa ako nang mismong tauhan niya ang nagdala ng mga sweets sa mesa namin. Napapapikit ako tuwing susubo ng icing. Hindi sobrang tamis, sakto lang at sobrang lambot ng muffin na parang malulusaw lang sa bibig ko. Kinikilig ako sa sarap. “Too much sugar can make our child bigger in your tummy. So minimize sweets.” Warning niya sa akin.

Sweet? Matapos niyang linisin ang kaniyang daliri na galing mismo sa akin, sasabihin niyang sweet ‘yon? Hindi ko alam kung saan niya napupulot ang ganoong salita. Kasi kung tutuusin naman ay hindi naman kasi talaga sweet ‘yon. Parang nakadidiri pa nga, pero bakit kapag si Saverio ang gumagawa, parang mas nakapagdadagdag pa nang kiliti? Tinanggal ni Saverio ang plug ng blower, at saka ako binuhat. Sinamahan pa niya ‘yon nang matamis na halik na naging dahilan para makalimutan ko ang aking nakita.

Pero nagkamali siya—nagpakita ito sa business dinner ng Berlin Medical Industry. Matapos ang matagal na pakikipag-socialize, naupo si Jessica sa sofa para makapagpahinga, tahimik na umuusad habang kumakain ng mga dessert. Mataas ang sugar content ng German sweets, pero wala siyang pakialam. Para siyang daga sa loob ng palay—masayang-masaya at panay ang kurot sa matatamis.

"Can I taste more?" Umangat ang tingin niya sa mga mata nito. Kumapit siya sa leeg nito. She tilted her head and equalled his smirk. "You liked its taste?" sakay niya rito. "Yes." "What's it taste, then?" "Sweet." "Walang menudo na matamis, Cyrus." Natatawa niyang sabi. Tumawa rin rito.

Tapos dadaanan ka lang. “Is that okey na Sean?” “Yap. Not too sweet parang tirador na palihim tinatarget yung kawawang ibon.” “Anong definition ba yan?”Ngumiti lang siya sa akin. Wala ata siyang ibig sabihin. Parang ulitin ko tuloy yung advertisement na, Not to Sweet, Not to creamy na yan. Kundi dalandan dalandan! Real na real. Ahahahah. Ulo kong to, daming alam na kalokohan. Pumili kami ni Sean ng pagsisilidan. Pinili ko yung maliit na swan. Ang cute ng gumawa nito. Nang kinausap na naman siya ng personnel. Saka…

Si Luke, talaga namang walang kapantay sa pagiging masinsin. “Dislikes sweet, sour, spicy, and bitter foods. Prefers mild flavors.” Napakislot ako. “Ano na lang ang natitira? No wonder ang grumpy niya—basically hates everything tasty.” I tapped my chin thoughtfully. “Most fruits are either sweet or sour... except maybe avocados? Is that what rich people eat to stay miserable?” Page eight: skills and talents. Fluent in six languages, excellent at chess, piano virtuoso, champion swimmer, expert in three martial arts…

Nauutal ako. "Sweet." Napalingon ako ng marinig kong sabihin 'yon ni Ate Mia. "I mean the wine is sweet, taste it,” paglilinaw niya kaya huminga ako ng malalim at kumain na lang.

Dati na iyong maugat pero mukhang mas maugat na ito ngayon, mas malaki at mas mainit… Kamuntikan nang lumipad ang isip ko sa kung saan. Mabuti na lang at marahan niyang winaksi ang kamay ko. Dahil siguro may naramdaman din siya. The touch was hot and electrifying, in a not so pleasurable way. Baka disgust para sa kaniya at indifference para sa akin. “Anong ayaw mo? This is very much needed! It's for you too! Bakit ayaw mo?” medyo frustrated na sabi ko.