Pangarap Sa Buhay Novels & Stories

paliwanag pa nya " Tito Baket? po kase ang aga mong Pina Manage nang kompanya si Blue?" Tanung neto "Matanda na ako Brando hindi ako pabata One Day mamawala ako hindi naten alam ang Buhay Kung kaya pinasa ko sa Kanya ang pamamahala dito" seryosong sagot nya rito "I see " but Malakas kapa tito at mahaba ang buhay Mag kakapamilya pa si Blue " nakangiting sabi nya rito

sigaw ko at susugod sana sa mga bampira na walang habas na iniinom ang dugo ng pack member ko ngunit may humarang sa akin na isang napakalaking lobo na may brown fur, tumingin siya sa akin na napakasama at saka umangil pa. Naintindihan ko naman ang gusto niyang iparating sa pag-angil niya, agad akong sumakay sa likod niya at yumakap sa kanya. Tahimik akong umiyak hanggang sa narinig ko na lang ang pagsarado ng tarangkahan at pag-angil ng mga bampira at alulong ng mga lobo. Alulong ng tagumpay, pagpapasalamat, lungkot at paghihinagpis ngunit karamihan ng alulong ay paghihinagpis lalong-lalo na sa mga nawala at namatay. "Bakit kailangan pang itaya ang buhay natin sa kamatayan bago mapatunayan

Sana tangayin na lamang ng hangin ang aking sakit na nararamdaman. Oh how I wish to live a simple life. Dapat pala nangarap na lang akong maging magsasaka. Ang saya siguro mamuhay ng simple. Tamang tanim lang tapos aanihin. Sa mundo ngayon, napakaraming komplikasyon. Sa sobrang bilis ng pagtakbo ng oras, tipong hindi ka na makahinga, hindi mo na mamamalayan na matanda ka na pala. That's reality. We can't predict how long we're going to live.

Bakit hindi ko man lang na-realize ang bagay na iyon? Napaayos naman ako ng upo at pabagsak kong hiniga ang sarili sa malambot na kama. Sa klase ng buhay ko ay talaga namang napakataas ng mga pangarap ko para sa sarili ko pero bakit? Bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon? Naramdaman ko ang pagod na lumaban pa. Ano pa ang mabuhay ako kung tuluyang hindi ko na magawa pa ang mga gusto kong gawin sa buhay?

Parang may pader sa pagitan nila — isang pader ng nakaraan, sakit, at pagkawala. “Sara…” bulong ni Luke, halos hindi marinig. “Ikaw… ikaw ang buhay ko. Akala ko nawala ka na… noon pa. Matagal akong nabuhay sa pagkakakait ng pag-asa. Pero ngayon na nandito ka…”

Bakit niya gagawin iyon? Ipis nga na gumagapang sa sahig ay napapatalon siya at napapatakbo sa halip na sapakin ng tsinelas, tao pa ba kaya na mas higit ang buhay kaysa sa anumang nilalang sa mundo ang pag-isipan niyang masaktan?

Ang mahalaga ay maging responsibilidad sa mga ginagawa natin. Ninety percent ng pangyayari sa buhay natin ay nagmumula iyon sa mga sarili natin. Self love muna, darating ka din kung saan ka nakatadhana. Afterall, masarap ang selflove. Stop giving pressure sa others kung wala silang mga lovelife. Sasapakin kita kapag narinig ko na tinanong mo sa iba ang ganoong bagay. Ang buhay ay hindi iyan minamadali. Kung minamdali mo, abay’y mauuna kang mamatay. Enjoy the life, but be responsible and be careful witn your actions.

sambit nito. “Simple? Anong simpleng buhay, hindi iyan ang pangarap ko para sa sarili ko, para sa anak ko, ikaw magkakaroon ka ng marangyang buhay sa piling ni Carla, ako naman sa ama niya,” salita ko.

Hindi ako nakapagsalita. “Tandaan mo, mas masakit ang may pagsisihan sa huli dahil hindi mo sinubukan. Maikli lang ang buhay, bawat segundo ay mahalaga. Kaya piliin mong maging masaya.” Simula nang araw na 'yon ay palagi kong tinatanong ang sarili ko. Sigurado na ba ako? Magiging masaya ba ako? Hindi ko ba pagsisihan?

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?