Novel & Cerita Tagalog Ng Introvert

Hindi masamang maging introverted minsan sa pagbibigay persepsyon dahil kung ang pagiging tahimik ang magbibigay ang magandang samahan mas mainam ng ganoon kaysa magkaroon pa ng alitan dahil sa hindi pagkakaunawaan. “Yeah, that’s my, Baby,” basag ng kung sino sa katahimikan na siyang nagmumula pala sa kabilang row na kahilera din nila. Mula rin dito kita niya ang kabuuan nito, matangos na ilong, makapal na kilay at labi, malaking pangangatawan na may malaking tiyan ngunit kahit ganoon galawgaw ito at hindi iyong klase ng matabang hirap na hirap gumalaw.

Hindi na kaagad maipinta ang mukha kong pumapasok na iyon sa akin, na may sakit at kirot akong naramdaman. "Ahh, Taurus, m-masakit." Impit ko na lamang na unggol na hindi pa nakaka lahati na maipasok sa akin pero ramdam kong napuno na nito ang kasikipan ko. Yumakap na lamang sa akin si Taurus at pinupog niya ako ng maliit na halik sa labi, habang tinutukoy nitong ipasok ang kanyang sarili. "Ahh." Matinis ko na lamang na unggol na mangiyak-ngiyak na ako na matagumpay nitong naipasok ang sarili niya sa akin.

Pagtatanong ko dahil ang muka nito ay hindi ko kilala "Let me introduce my self first, I'm Andrei qway i know hindi moko kilala pero wag ka sanang magugulat pero nasa america tayo" sa sinabe niyang yun hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko pero muka naman siyang mabait dahil sa maamo nitong muka. "America? Nasa america ako? Takang tanong ko ng marinig yun sa lalaking hindi ko naman kilala

Title:: THE INNOCENT GIRL Genre:: comedy, SPG, bullying Author:: Lady-V. UNANG PAGKIKITA, Apo Dorothy andito kana pala? halika pumasok kana para makapag pahinga. Wala ako dito lola, andoon pa ako ang layo ko pa nga nakita mo yon lola? Dorothy ayan ka naman pumasok kana nga lang sa loob..

Hindi iyon maliit, para talagang normal na bahay ang laki. "Lucien?" He hummed in response kaya nagpatuloy siya. "Bakit binili mo 'tong property?" "Cause it's nice here. It's quiet and warm and peaceful. It's the complete opposite of the life I am living." Kung iisipin niya, Lucien is the type of person who is only loud when he was with his buddies and quiet with strangers. A normal characteristic of introvert person. He usually don't talk to just anyone. Naalala niya nung sa Malibu sila, he had a stoic face when strangers approach him. He was so guarded maintaining a safe distance.

“Seryoso?” “Oo. Actually, ayon na siya papunta na siya diyan.” “Huh?” Natawa si Yeyet. “Huwag kang mag-alala, mabait siya.” “Gaga ka talaga. Alam mong medyo introvert ako kaya hindi ako comfortable minsan sa ibang tao, eh.” “Hindi naman siya ibang tao. Kilala mo siya.” “Paanong kilala?”

Hindi rin ako isang introvert. Napangiti na lang ako nang mapakla sa loob ko. Sa yaman at katanyagan ko ay marami pa pala akong hindi nagagawa. "Don't worry, babe. Ngayon na narito tayo sa Jakarta, susulitin natin ang gala. Sabihan mo lang ako. I will make our stay worthwhile..." he seductively assured me. "Alam mo? Napaka-sweet talker mo ngayon. Wala naman tayong audience dito, oh. Walang kalaman-laman ang floor na 'to. Don't tell me you rented this whole place?"

"Ahh Moon as in buwan? Ang cute--- oh eto na pala sya" nakatungo lang ako at nanatili sa kinatatayuan ko habang si ms.whoever-she-is na magkasama sakin ay pumunta dun sa tao. Di na ako sumama pa sa kanya since you know introvert type ako but not totally, di naman talaga ako umiiwas sa tao eh, I just choose to be alone and find a peaceful place or make myself at peace. I don't feel like talking to people I barely know. Konti lang yung distance namin nung kasama ko maybe two meters apart lang at kitang kita ko lang sila. Char medyo englisherist tayo teh ah? anang isipan ko.

Bakit ba napakababaw kong tao? Umupo ako sa sahig at isinubsob ang mukha ko sa tuhod ko. Maya-maya lang ay narinig ko ang pagkatok ni Lanche sa pinto. Paulit-ulit niyang tinatawag ang pangalan ko. Pero hindi ako lumabas kahit na anong tawag ang ginawa niya. Nanatili akong nakayuko lang sa sulok. Kahit na sabihing napakababaw ko. Pero nasaktan talaga ako sa mga nabasa ko. Kung tutuusin ayokong paghinalaan siya.

he said while giving the mic to me. I'm stumped. I have no idea that I need to introduce myself. Ayoko pa namang pinag-uusapan ang sarili ko. Nanginginig kong kinuha ang mic sa kamay ni Adrastos. "H-Hello. . .I am Alejandro Valencia and I am 19 years old. That's all, thank you!" sabi ko habang nauutal. Inabot ko ang mic kay Adrastos at tumingin siya sa akin habang naka kunot ang noo niya at naka taas ang isang kilay na parang ipinapahiwatig na 'ayon lang?' tumango na lang ako at nag iwas ng tingin.