Innocence In Tagalog Novels & Stories

Ang daming tanong naman nito. "Manong security, our time is gold, as in Ginto, meaning mahalaga. Kanina ka pa nagtatanong sa amin. You are just wasting our time, and our time is gold. Can't you see? My children are sick." Kala nito, ano ka ngayon?

We're sorry, hija. Hindi ko alam kung anong pinagsasabi niya ngunit hindi ito ang panahon para magpakitang wala akong alam. My dad thinks it's safer for me to forget and move on. I think it's the best for me too. I was pregnant and I didn't need anymore stress. "I'm not exactly informed of what happened but I trust the justice system of the Philippines. Innocent until proven guilty," mariin kong sinabi.

“I love you too, Jaycee. Ikaw lang ang lalaking mamahalin nang buong puso.” Matapos ang pagpapalitan naming ng mga matatamis na salita ay muli naming inangkin ang labi ng isa’t isa nang buong ingat. Nang gabing iyon ay nalunod kami sa init ng aming pagmamahalan—ang malalaswang tunog na gawa ng pag-iisa ng aming mga katawan at ang mga ungol ang siyang bumalot sa maliit na k’wartong iyon at nagpatuloy kami sa aming mainit na pag-iisa hanggang sa maubusan kami ng lakas.

Hindi ito matatanggap ang ganitong klaseng kasinungalingan. "Nagbibiro ka lang hindi ba? Hindi totoo iyang sinasabi mo. Siguro pinaprank niyo ako at may hidden kamera na nakatutok sa akin ngayon 'no? Akala mo siguro hindi ko malalaman ang binabalak mo, April." Ang sabi ko habang nililibot ko ng tingin ang mga kamag-anak naming nakatingin sa aming dalawa habang may bakas ng lungkot sa kanilang mga mukha.

paliwanag niyang muli. Muli kong naalala ang araw na nagkita kami ni George at ang batang hawak niya. The little hands that I touched, the innocent eyes that are looking at me made my heart ache. Hindi ko alam na nasa harapan ko na pala ang bata na inakala kong patay na. Ang dami kong na-missed out sa buhay niya at dahil 'yon sa mga kasinungalingan ni Dad! He made my life miserable!

Nang makalapit sa ina ay mahigpit niya itong niyakap habang umiiyak. "I'm sorry, Mommy. I'm sorry. It was all my fault. Kung hindi sana ako naglayas, hindi niyo na sana ako hahanapin. Hindi sana kayo maaksidente. It was all my fault. I'm sorry, mommy. I'm really sorry." She said while crying, ang kanyang mukha ay nakasubsob sa leeg ng kanyang ina.

Nakangisi pa, labas na labas tuloy ang nagyeyellow nitong ngipin. Pwede na sana ibenta kaya lang baka walang bibili, parang imburnal kasi ang amoy. Gold nga amoy putik kalye naman. Nagtawanan ang mga nakarinig. Taas noo pa rin akong nagpatuloy sa paglalakad. Wala akong narinig at nakita! "Tang-ina ang lakas ng apog a!" Muling pang-aasar nito sa akin.

Kj ka remember? Hayss. Oo nga naman. Bahala na si batman. Sana naman walang pang bubully na maganap sa outing nato. Nakakasawa na. Maingay ang loob ng van habang nasa byahi kami dahil sa mga tawanan at tuksoan na nangyayari. ''Hoy ang tahimik mo jan. Makisabay ka naman.'' tawag ni Nica sa atensyon sabay sundot sa may tagiliran ko.

“I’m just… just don’t know what we are, Trace.” “Tao tayo, Chloe… Pero bagay tayo.” Tangina! Anong kakornihan ang sinabi ko. Pero sabagay at tanga ito sa Tagalog minsan, sure na hindi na naman niya naintindihan. “Ba-gay?” She grinned. “It comes from you.” She giggled. Tangina! Naintindihan niya ‘yon? Langya! “Kinilig ka naman…” Hindi na siya nagsalita. Natatawa na lang na tumingin sa grupo ng mga babae na tinuro ko kanina.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////