Borrowed Time Novels & Stories

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

Wait until he can reap the fruits of his hard labor. At habang naghihintay siya sa tamang oras, it’s time for him to play with his pet. Tama na ang mga panahon at pagkakataon na pumayag siya na tanggihan siya ni Harper. Tama na ang mga oras na sumakit ang puson niya at wala siyang ibang ginawa kung hindi ang mag sariling sikap. The time has come for him to enjoy his time with her.

Hindi na niya kailangang mag- aksaya pa ng oras pa, isa pa ay nag- withdraw na rin siya ng pera para sa pag- alis nila. May naihanda na siyang bahay na tutuluyan nila sa ibang bansa at sapat na rin ang pera na hawak niya para sa ilang taon ngunit alam niya na kukulangin iyon kaya doon na lang niya proproblemahin, kaysa ngayon niya pa iisipin baka maubos na ang oras niya kakaisip.

“Babawi ako, promise.” “You said that many times,” nasa boses nito ang pagtatampo. “Sorry,” I said again. “Sorry, wala na akong time sayo. Kung puro lang ako trabaho, naintindihan mo naman ako diba?” Gusto kong maiyak nang hindi siya sumagot. “Promise, kapag hindi na busy dito sa work ko maglaan ako ng oras para sayo. Intindihin mo muna ako,” I pleaded.

"Let's not rush. We can spend time together. See if you're comfortable with me. No pressure." Napakurap ako habang nakatingin sa kaniya. Lalo kong napatutunayan na pareho talaga kami ng kalagayan. Desperado rin siya, katulad ko. Muli akong napabuntong-hininga dahil alam kong magandang suhestiyon ang sinasabi niya, pero kulang na ako sa oras. "May isang buwan lang ako para tapusin ang requirements ko. Spending time together for us to know each other is not a good idea this time. Kailangan ko nang makahanap ng co-borrower as soon as possible."

Anyway, it's worth it naman. "Andito raw si Sir." Bahagya akong napalingon nang marinig na may nag-uusap. "Hindi mo nakita? Nagsu-supervise sa bottling." "Tanga. Alam mong busy ako kanina." "Sayang ka. Buset ang gwapo talaga!" "Parang wine lang, mas tumatagal mas sumasarap!"

Pagkatapos niyang basahin ang nasa journal, bumaha ang napakaraming ideya sa isip niya at nakalimutan na ang daloy ng oras. "Babe? You asleep?" Tinago niya ang journal sa ilalim ng unan saka bumaba sa kama. Tinignan niya ang oras at bahagyang nagulat nang mapansin na magse-seven na ng gabi. Nilakad niya ang pinto at binuksan 'yon. "Hey," bungad niya dito. "What are you doing?" tanong ni Lucien na sandaling tumingin sa loob ng kwarto.

We're both busy pero nahahanapan pa rin namin ng panahon ang pagkumusta sa isa't-isa. His scholarship was approved just hours from his application kahit graduating student na s'ya sa college. Ang maganda pa, habang nag-aaral siya, sa kumpanya ng sponsor siya pinapatrabaho bilang kabayaran sa pagpapaaral sa kanya. Plus, pinapasahod pa s'ya!

Kita ko ang pag-iwas nito ng tingin. "Zeni---" "Tumahimik ka! Mabuti pa ay umalis ka nalang bago ko pa makalimutan na may utang na loob ako sayo sa pagtulong mo sa amin noon! At pwede ba?? Itigil mo na ang kahibangan mo at umuwi ka nalang kung saan ka man nagmula! Ilaan mo nalang yan na oras mo sa pagtanggap sa pagkawala ng kung sino mang kinakabaliwan mo!"

Ilang segundo lang ang lumipas bago sumabog ang aming harapang pinto. "Nasaan ang pera niyo?" Boses ng lalaki. Makapal. Walang awa. Sumagot ang tatay ko. Nanginginig ang kanyang boses. "Pakiusap... bigyan niyo pa kami ng isang linggo. Magbabayad kami—" "Walang isang linggo. Utos ni Mr. CEO. Lahat ng may utang ngayong gabi, singilin na may interes."