Tattered Clothes Novels & Stories

Maayos naman ang pagkakaayos ng mga damit— hindi tulad ng inaasahan kong bara-bara style ng typical na lalaki. Nakakaflatter tuloy isipin na baka talagang OC siya, o baka… gusto lang talaga niyang laging mukhang disente. Kahit napuno siya ng putik kanina, somehow, may dignidad pa rin siyang naipilit. I pulled out a plain black shirt and a pair of comfy jogger pants—‘yung mukhang bagay sa isang pagod na city boy turned accidental farmer. Pagkasara ko sa maleta, biglang naagaw ang atensyon ko ng isang bagay na nasa ilalim ng neatly folded clothes.

"Bakit? Pangit ba?" "Hindi. Kunin mo 'yan!" "Bakit ka galit?" Hindi ito tumitingin sa katawan niya at nakatiim ang bagang. Feeling niya talaga pangit ang suot niya. "Pili na lang ako ng iba." "No! Pahihirapan mo lang ako." "Ako ang magsusukat. Bakit ikaw ang mahihirapan?" "Everytime you wear decent clothes, I want to tear those apart and throw those away." Pinasadahan nito ng tingin ang suot niya. "How much more if you're just wearing a piece of cloth?"

Dumiretso silang tatlo sa isang store kung saan puro damit-pambabae ang display. Mabilang lang sa mga daliri ng mga kamay ang dami ng tao sa loob ng store na ito. Masyado kasing mahal ang bilihin dito kaya siguro bihira lang ang tumatangkilik. "Gusto ko bilhin lahat ng dress!" anas ni Hanare na may hawak na isang dress na kulay peach. "Ang gaganda ng tattered jeans nila!" puri ni Hakura habang pinapakiramdaman ang tela ng tattered jeans na hawak nila.

It’s still raining outside, but thankfully the strong winds have subsided. He rolled out a series of curses. “Shit!” He needed to take her clothes off. Kaya ito nilagnat dahil sa basang damit nito. Kung bibihisan niya ito ng ibang damit, mga damit lang ni Rostom ang available. “Fcuk!” He can’t imagine Bree wearing other man’s clothes. Iisipin niya pa lang iyon ay gusto na niyang sakalin si Rostom, kahit na wala naman itong kasalanan.

Those deep black eyes and intimidating aura is here again. Nakasuot na ito ngayong ng itim na t shirt that hugs his body and faded jeans. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa itim na tinta sa kaliwang braso niya. Maraming nakaukit doon, hindi ko maintindihan. Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Bagsak ang buhok niya, hindi katulad ng huli ko siyang makita.

Matapos ang isang senswalidad na aktibidad. Xia’s upper clothes were tearing up na kahit pilit niyang isara ay wala ng mga butones. It was her own clothes at luma na iyon kaya labis din ang panghihinayang na naramdaman niya ng sirain ito ng lalaki.

Naroon din ang amoy ng lavander na ginamit na air freshener. Bumangon siya sa kinahihigaan, ngunit gan'on na lang ang gulat niya nang makitang iba ang kanyang damit na suot. Isang malapad at malaking tshirt na kulay asul at halos hanggang sa kalahati ng kanyang hita ang abot ng tabas na ikinalabas ng kanyang mabibilog at mapuputing hita. At ang nakapag pahigit ng kanyang hininga ay nalaman niyang wala siyang suot na bra at ang kanyang pang-ibaba ay 'brief?'

Mukhang hindi naman nakikihalubilo ang mga elitistang iyon sa masang pilipinong kagaya nila. “Oh, dito yung sukatan.” Turo niya ng puntahan niya ang isang maliit na silid na tanging kurtina lamang ang magsisilbing pangtakip. “Burberry?” He asked when Garett saw the logo on one of the clothes she gave. “Ahuh.” Tango naman niya. “May tatak lahat ng damit dito.” Pagbibigay pa nya ng impormasyon.

"Sasa rin ako! Wala na rin akong maisuot!" Namula ang mukha ni Tiffany dahil sa pagpipigil sa sarili. “Wala kang maisuot? Ang mga minamahal mong damit ay hindi binenta para mabayaran ang mga utang ng ating pamilya! Lahat ng mga ito ay branded na nga damit. Hindi na sila kasya sa aparador mo. Sa totoo lang, nasa loob pa ang mga ito sa ilang maleta, at gusto mo pa itong dagdagan?"

Hindi niya masisikmurang tumanggap ng mamahaling damit at sapatos galing sa lalaking simula pa man noon ay wala nang pagpapahalaga sa kaniya. "And where's my clothes anyway?" Pilit niyang ginawang blangko ang ekspresyon ng kaniyang mukha kahit pa parang may sumipa sa kaniyang dibdib. Tila bumundol ang kaba. Ayaw niya sanang pag-usapan ang nangyari, pero hindi naman siya pwedeng umalis ng hindi dinadala ang kaniyang mga gamit, kabilang na ang nawawala niyang damit.