Romans & histoires Tattered Clothes

There's a chandelier too, and my dress is hanging by the window. My dress is hanging by the window. Wait? My dress? Is hanging by the window? Agad kong kinapa ang suot kong damit. Pair of white satin panjamas with teddy bear designs. Without bra, just undies and pajama. Gumalaw ang paningin ko subalit, hindi ako nagpatinag. Yumuko ako sa gilid ng kama para tignan kung naroroon ang sapatos ko. And yes! Nandoon siya.

Hindi masyadong malaki ang mga butas, pero naapektuhan nito ang itsura nito at halos hindi magamit ang mga damit. Kailangan mong tumingin sa mga damit at malalaman mong sinadya itong sirain. Kalmado si Cordelia at maingat niyang tinignan ang bawat isang piraso ng damit bago siya nagtanong, “Hindi ba pinadala ang mga damit na'to tatlong araw bago ang lahat? Hindi ba tinignan nito to nang maayos noon?”

Kahit ang sulyapan siya ay grabeng pagpipigil din. Ilang mura ang nabanggit ko nang makita siya na suot ang damit na iyon or matatawag pa iyon na damit cause in my stand, that is not a cloth. What kind of piece did she wear? It's evil! Damn! I’m sure it’s a work of evil. Hindi ako maka concentrate sa ginagawa ko kanina. Kahit ‘yong pagbasa sa sales ng na harvest sa farm ay hindi ko kayang e analyze. At dahil lang sa nakita ko siya suot ang bagay na ‘yon.

Hinahayaan ko lamang siya sa gusto niyang gawin. Tuluyan na kaming nakababa sa barko kaya ramdam ko sa ilalim ng aking sapatos ang buhangin. Mainit, at nanlalagkit ako sa damit na suot ko, lalo na at may suot akong tela sa loob. May mga humilera naman na mga may kaitiman na mga lalaki, at kapansin pansin ang kanilang mga kasuotan. They are half naked with blue balloon pants. May mga suot silang mga alahas na gawa sa ginto at may mga suot silang turban.

“Ako lang ba talaga ang naniwala?” Tumindig siya, binuksan ang closet. Isa-isa niyang tinanggal ang mga damit ni Alec, inilaglag sa sahig na parang walang halaga. Ang bawat damit ay tila alaala ng mga gabing umuuwi ito ng pagod—at kahit hindi na siya hinahalikan, hindi na siya kinakausap—ay pinilit pa rin niyang unawain. ‘Pagod lang siya,’ paulit-ulit niyang sinabi sa sarili noon.

Ramdam ko din na unti unti na akong nababasa. Saglit akong napatigil at halos lumuwa na ang mga mata nang may marinig akong napunit. What the hell?! “Rocco! Bakit mo naman pinunit?!” Tanong ko patungkol sa t shirt niyang suot suot ko kanina. It was tore in half at halatang hindi ko na magagamit pa. Sayang naman at favorite ko pa naman yun pantulog. “Sagabal eh.”

Pinatay nito ang kalan at tinanggal ang apron na suot. Isa isang nilapitan nito ang aming mga anak kahit abala sa harap ng kalan. He was with his white t-shirt na humakab sa matipino niyang pangangatawan kaya humulma ang kayang mga masel. At isang cotton gray loose pants naman ang suot pangbaba. Napakaaliwalas niyang tingnan. Lalo siyang gumawapo sa paningin ko. Isa isa niyang hinalikan sa ulo ang mga anak.

Mas lalong umiwas ang kanyang paningin, naging mailap at namumula ang pisngi maging ang tenga at leeg n'ya ay namumula din. Nagbaba ako ng paningin sa aking suot, natatakpan ang upper body ko pero namula ng sobra ang aking mukha nang makitang dahil nabasa ako ng ulan ay bumabakat na ang lower undies ko. Black ang undies ko while white naman ang dress na suot ko kung kaya naman ay halatang-halata ito. "Pasensya ka na, that's all I have in my bag that I can offer to you.." He sounded like he is explaining after I get the clothes that he offer to me.

Mabuti na lamang at may underwear pa siyang natira. Nakagat ni Raine ang kanyang labi. Napaisip siya kung ano ang susuotin. Sa kakamadali niya kahapon ay nakalimutan niyang bumalik sa apartment para kumuha ng damit. Simula kasi noong napapadalas ang pag - aaway nila ni Crassus ay nadala niya ang kanyang damit pang tulog sa apartment. Sa tuwing pumupunta siya roon ay may bitbit siya na damit. Ngayon niya pa lang namalayan na halos nandoon na pala lahat ang damit pang - tulog niya. Ang natira na lang dito ay ang damit pang - okasyon at pang - lakad. Kaunti lang naman kasi ang damit pang - tulog niya. Muli siyang naghanap ng masusuot. Kahit na simpleng pajama lang pero wala siyang nakikita. Pur

Pagkatapos, biglang sumiklab ang galit sa kanyang dibdib. Humakbang siya nang mabilis, isa-isang hinablot ang mga coat mula sa mga rack at marahas na hinila. Bumagsak ang mga ito sa sahig na parang tumpok ng basura—at walang pag-aalinlangan niya itong tinapakan. Sinasadya ba ito ni Lucien para inisin siya? Ang mga damit ay pwedeng palitan kapag nasira. Pero paano ang kanyang puso—na nadurog, itinapon, at hindi na kailanman maaayos?