Novel & Cerita The City Of Ember

Ang city ay kilala bilang Phantom City, at ito ay isang city na ginawa para sa mga multo at espiritu. Mula sa kinatatayuan nila, nakita nina Gerald at Ray na lahat ng bagay sa city ay mukhang ancient... Nakita rin ng dalawa ang ilang multo na nagbebenta na nagkalat sa tila isang palengke sa lungsod. Alam na nila ngayon na ganito ang itsura ng spirit world, kaya nagpasya ang dalawa na magmadali at maglakad patungo sa entrance ng city..

Third Person's POV MARAMING duguan ang nakakalat sa paligid. Mas lalong naging magulo ang Metropolis dahil sa agaran na evacuation. The city declared already in the state of calamity. The buildings are burnt down and turned into rubbles. The place can no longer be described. It looks like a place from the underworld risen from it's slumber and preparing to welcome the sinners to hell.

Huli na at mabigat na hamog ang bumalot sa ilog sa ilalim ng gabi. Parang sa panaginip ito kapag tinitignan mula sa malayo. Isang malaking siyudad ang namumutawi sa gitna ng hamog. Walang iba kundi ang Emerald Cloud City.

Nakasuot ito ng black sando at itim na pantalon, he has a piercing in his left eyebrow. Wala sa sariling tinanggap niya ang kamay nito and she felt his hand tighten his gripped. "I—I'm Ember Vernon. Nice to meet you." "You're beautiful." Napasinghap siya sa paghaplos nito sa kaniyang mukha.

Bumungad sa kanila ang pampang, sa unahan ay tila gubat at iilang mga maliliit na bahay. “Raiden, para yatang literal na Isla ito?” tanong ni Amber sa binata habang naglalakad sila papasok ng gubat. Madilim doon pero tila may ilaw siyang natatanaw s alikod ng mga puno.

And the city that gives you the freedom to do whatever you want. I glanced at Damon and the others, who are also look so shocked while looking at the abandoned city. Every one of us never came here after it got abandoned or after the people that lives here disappeared one by one. Simply because we are not allowed to and it's dangerous, especially now that there's a rumor in the Hevadale that there are some monsters that is inhabiting this city. "Should we go inside?" one of the Imperial army said. I can feel that he's also terrified just like the others. I mean, who wouldn't be terrified, right?

Tumingin si Ember sa labas ng bintana sa madilim na gabi at napakuyom ang kanyang mga kamao. Hatinggabi na nang makarating sila sa hotel. Bumaba si Jared para pagbuksan ng pinto si Ember. Mayroon lamang isang maayos na hotel malapit sa bulubunduking lugar, ngunit siniguro pa rin ni Harvey na sa magkaibang building sila matutuloy. Nang tatalikod na si Harvey para umalis, biglang nagsalita si Ember, "Harvey, hindi mo pa ba sinasabi kay Miss Herera ang iyong tunay na pagkatao?"

Ngunit sa harap niya ay isang lungsod na hindi pa niya lubos na kilala. Isang lungsod na maaaring maging simula ng kanyang panibagong buhay. Pagdating ng gabi, nagsimulang sumilay ang mga ilaw ng Maynila sa malayo. Para kay Amarra, para itong dagat ng mga bituin na bumaba sa lupa. Hindi niya maiwasang mapamangha. Hindi kailanman naging bahagi ng kanyang mundo ang ganoong tanawin. Sa Damortis, ang gabi ay tahimik. Madilim. At ang tanging liwanag ay mula sa buwan at mga bituin. Ngunit dito sa lungsod, tila hindi natutulog ang gabi. Ang mga gusali ay nakatayo na parang mga higante. Ang mga ilaw sa kalsada ay walang patid. Ang mga sasakyan ay dumadaloy na parang ilog ng bakal. Huminto ang bus sa

Hindi na rin ako nag-aksaya ng oras at agad na nag-reply. "Oo, mahal. Sa tingin ko na ay malapit na rin ako." Matapos magpadala ng mensahe ay muli kong itinuon ang paningin sa labas. Sakay ako ngayon ng lumang bus patungo sa siyudad ng Lumena. Ang tinaguriang The City of Sin. Sa anim na malalaking siyudad sa bansang Vamont ay ang Lumena City ang pinakamalaki, ngunit pinakadelikado. Bukod sa milyon-milyong mga residenteng naninirahan dito ay nandirito rin ang pamosong Underground Society na siyang pugad ng mga makapangyarihan at delikadong mga tao sa lipunan. Kung ako lang ang masusunod ay hinding-hindi ako tatapak sa lugar na ito, ngunit ito lamang kasi ang tanging daan patungo sa iba pang s

Nagtaka ako sa sinabi niya kaya bahagyang nagsalubong ang kilay ko. “Hindi naman po ako nangangarap pero kuryuso po ako—” “Pollution, traffic, massive heat, tall buildings, and too many people. Iyan ang nasa city,” sabi niya saka tinuro ang cover ng libro na hawak pa rin niya. Bigla kong na-picture out sa utak ko ang mga salitang binitawan niya. “Kung wala kang pera doon magugutom ka. City is the place where people play survival of the fittest. It’s dangerous. Too dangerous,” sabi niya pero nakangisi kaya ayaw kong maniwala.