Novel & Cerita The City Of Ember

Hindi naman masamang bumalik ang mga nahulog na dahon sa kanilang mga ugat. "Sino ba talaga ang hinihintay niyo?" Tanong ng matanda kay Old Flint. "Alam mo ba na si Yamilet Faes ay may apo na nagngangalang Ember Lord?" Tanong ni Old Flint sa matanda. Nagulat ng saglit ang matanda nang marinig niya iyon at pagkatapos ay sinabi niya, “Oo, kilala ko siya. Si Ember Lord ay isang mabuting binata. Siya ang gumastos ng pera para tulungan akong muling itayo ang aking bahay. Dati siyang masunuring bata. Noon ay nakatira dito kasama ang kanyang lola. Noon ay pumupunta siya sa bahay ko para makipaglaro sa akin. Pero nang mamatay ang kanyang lola, hindi na siya bumalik!"

Third Person's POV MARAMING duguan ang nakakalat sa paligid. Mas lalong naging magulo ang Metropolis dahil sa agaran na evacuation. The city declared already in the state of calamity. The buildings are burnt down and turned into rubbles. The place can no longer be described. It looks like a place from the underworld risen from it's slumber and preparing to welcome the sinners to hell.

Huli na at mabigat na hamog ang bumalot sa ilog sa ilalim ng gabi. Parang sa panaginip ito kapag tinitignan mula sa malayo. Isang malaking siyudad ang namumutawi sa gitna ng hamog. Walang iba kundi ang Emerald Cloud City.

Nakasuot ito ng black sando at itim na pantalon, he has a piercing in his left eyebrow. Wala sa sariling tinanggap niya ang kamay nito and she felt his hand tighten his gripped. "I—I'm Ember Vernon. Nice to meet you." "You're beautiful." Napasinghap siya sa paghaplos nito sa kaniyang mukha.

Paspas na panalangin ang idinaan iya sa isip, ramdam niya, hindi sila pababayaan ng Diyos. Lumiko sila sa bandang kaliwa ng gusali. Mga luma at higanteng processing machines naman ang bumungad sa bandang kaliwa at kanan nila. May mga lumang kalat ng plastic ang nasa paligid, at bago pa man dumating ng dulo, dalawang lalaking armado ng armalalite ang kanilang natatanaw! Fight or fliglt, una ang pinili ni Amber. Ano’ng silbi kung tatakbo sila? Hindi man sila nito mahabol ay siguradong bala naman ang hahabol sa kanila.

Avyanna After our fight with a group of beasts and cyclopes inside the forest, we finally made it in front of the gates of Levaerûn. The city that was once inhabited by a group of generous and kind people. The city that was once known for being so lively and vibrant. The only city that accepts you completely, even if you are a witch, a normal human, a hideous creature or a beast. And the city that gives you the freedom to do whatever you want.

Tumingin si Ember sa labas ng bintana sa madilim na gabi at napakuyom ang kanyang mga kamao. Hatinggabi na nang makarating sila sa hotel. Bumaba si Jared para pagbuksan ng pinto si Ember. Mayroon lamang isang maayos na hotel malapit sa bulubunduking lugar, ngunit siniguro pa rin ni Harvey na sa magkaibang building sila matutuloy. Nang tatalikod na si Harvey para umalis, biglang nagsalita si Ember, "Harvey, hindi mo pa ba sinasabi kay Miss Herera ang iyong tunay na pagkatao?"

Hindi na rin ako nag-aksaya ng oras at agad na nag-reply. "Oo, mahal. Sa tingin ko na ay malapit na rin ako." Matapos magpadala ng mensahe ay muli kong itinuon ang paningin sa labas. Sakay ako ngayon ng lumang bus patungo sa siyudad ng Lumena. Ang tinaguriang The City of Sin. Sa anim na malalaking siyudad sa bansang Vamont ay ang Lumena City ang pinakamalaki, ngunit pinakadelikado. Bukod sa milyon-milyong mga residenteng naninirahan dito ay nandirito rin ang pamosong Underground Society na siyang pugad ng mga makapangyarihan at delikadong mga tao sa lipunan. Kung ako lang ang masusunod ay hinding-hindi ako tatapak sa lugar na ito, ngunit ito lamang kasi ang tanging daan patungo sa iba pang s

Nagtaka ako sa sinabi niya kaya bahagyang nagsalubong ang kilay ko. “Hindi naman po ako nangangarap pero kuryuso po ako—” “Pollution, traffic, massive heat, tall buildings, and too many people. Iyan ang nasa city,” sabi niya saka tinuro ang cover ng libro na hawak pa rin niya. Bigla kong na-picture out sa utak ko ang mga salitang binitawan niya. “Kung wala kang pera doon magugutom ka. City is the place where people play survival of the fittest. It’s dangerous. Too dangerous,” sabi niya pero nakangisi kaya ayaw kong maniwala.

Kahit bumagyo pa ng kidlat, hindi tatamaan ang eroplano. Nakikita ko na rin ang maiitim na usok na nagmumula sa bayan. May mga nasusunog pero hindi ko naririnig ang kagulohan doon. Hindi ito katulad ng tipikal na giyera ng mga tao na sobrang ingay dahil sa mga baril at bomba.