Abandoned In Tagalog Novels & Stories

Rei's POV NALUGMOK si mama na napaupo sa lumang sofa namin. Humagulgol si Mama kaya lumapit naman ako sa kanya. Nagpakatatag ako, hindi ako pwedeng manghina sa sitwasyon na ito. "They've abandoned us, Rei..." Naiiyak na saad ni Mama. Panay ang pahid niya sa kanyang luha. "They abandoned us a long time ago, Ma. Mas nakabubuti ang ganito. There is nothing will hold me back, Ma. I will make you proud. I-aahon ko ang pamilya natin sa hirap." Determinadong saad ko kay Mama.

___________ "Aaaahhhh! S-Sino kkkaaaaa?!" ____________ "T-Totoo nga ang naiisip ko?! Na—aaaahhhhh! Sinasabi ko na nga ba! Ipapakatay n'yo na ako pero hindi sa hospital?! Saan?! Sa abandonadong bodega?! Aaaahhhhhh!" ______________

sabi ko " Yes baby I'm addicted to you," he said in a very husky voice. " Ay ambot sa imo uwagon kaayo ka unya ngisi ngisihan lang ko nimo" { iwan ko sayo ang landi mo tapos ngingiti ngiti ka lang dyan"} sabi ko marunong na akong magbisaya dahil sa matagal tagal na pag stay sa Cebu Natigilan sya" Ano yon yon baby naman wag mo naman akong banatan ng Cantonese word" sabi nya

“DUMPED TO FOREVER” Marami ang nagtatanong kung bakit iyon ang aming tawag sa aming kwento. Para sa marami, ang salitang “iniwan” ay nangangahulugang katapusan, sakit, at kabiguan. Ngunit para sa amin, ito ay may ibang kahulugan.

Panahon na para malaman niya. “Fine. I married you para ilayo ka sa tatay ko.” Napatigil siya. I can tell may idea na siya noon pa. “What?” “Yeah.” Tumayo ako nang mas tuwid, burning with rage. “Benjamin Alcantara. The man who left me and my mother like we were trash. He abandoned us para magpakasaya sa Switzerland, kasama ka.” Ginusot niya ang papel, frustrated, breathing hard.

"Japanese. They fell in love, and she left me. She left me alone. Huling balita ko, may anak na sila no'ng Hapon. Kaya siguro nakalimutan na rin n'ya ako. They both creater their own brand new family. Naiwan akong mag isa. Naiwan akong walang kasama.” I felt a wave of sympathy wash over me. Ngayon, alam ko na kung bakit parang sobrang laki ng galit n'ya sa mga magulang n'ya. I could only imagine the pain of being abandoned by both parents, of being left to navigate the complexities of life alone. To add na sobrang bata pa n'ya nang mangyari ang lahat.

‎“Hindi ito simpleng lead.” ‎“Alam ko,” sagot ko. ‎“At alam ko rin na hindi na ako pwedeng umatras.” ‎— ‎Sa isang lugar— ‎isang lumang gusali. ‎Abandonado. ‎Amoy alikabok at lihim. ‎At sa bawat hakbang papasok— ‎parang mas lumalapit ako… sa isang katotohanang matagal nang naghihintay. ‎—

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

Wala siyang mapagkukuhanan ng lakas ng loob kung hindi ako, kaya kailangan kong maging matatag para sa kanya. Kinabukasan ay umuwi ito sa probinsya nila sa Nueva Ecija. Naiwan akong mag-isa sa inuupahan naming bahay. Gustuhin ko man na sumama sa kanya ay hindi maari. Tiyak na malalaman ng mga magulang ko ang mga pangyayari kaya minabuti ko na lamang na magpaiwan, bagay na naiintindihan ni Rigor. Ipina-abot ko na lamang sa mama niya ang pakikiramay ko. Nag-abot rin ako ng kaunting tulong financial. Ayaw tanggapin iyon ni Rigor, ngunit ipinilit ko pa rin. Iyon lang ang kaya kong itulong sa kanya dahil wala ako sa tabi niya.