Abandoned In Tagalog Novelas e Histórias

Panahon na para malaman niya. “Fine. I married you para ilayo ka sa tatay ko.” Napatigil siya. I can tell may idea na siya noon pa. “What?” “Yeah.” Tumayo ako nang mas tuwid, burning with rage. “Benjamin Alcantara. The man who left me and my mother like we were trash. He abandoned us para magpakasaya sa Switzerland, kasama ka.” Ginusot niya ang papel, frustrated, breathing hard.

Bakit ko pa naisipan na huwag sa bahay dumeretso? “You can't stay here,” ani mama, putol niya sa mga iniisip ko. Balisa siya at parang ano mang oras ay may papasok sa bahay namin. “What do you mean I can't stay? Saan ako pupunta?” “Baka bumalik siya bukas. Mag vacation ka muna sa province,” seryosong sabi ni mama. Umiling ako, hindi makapaniwala sa narinig. I've been once in our province. May bahay kami sa Angles pero matagal na noong bumisita kami. The house was abandoned. “Mama, ako lang? Hindi ko kaya!”

"Japanese. They fell in love, and she left me. She left me alone. Huling balita ko, may anak na sila no'ng Hapon. Kaya siguro nakalimutan na rin n'ya ako. They both creater their own brand new family. Naiwan akong mag isa. Naiwan akong walang kasama.” I felt a wave of sympathy wash over me. Ngayon, alam ko na kung bakit parang sobrang laki ng galit n'ya sa mga magulang n'ya. I could only imagine the pain of being abandoned by both parents, of being left to navigate the complexities of life alone. To add na sobrang bata pa n'ya nang mangyari ang lahat.

“I-Ikaw po pala talaga ang tunay kong ina. . .” She sobbed while caressing her chest. “I-I’m so sorry that I abandoned and left you before in the orphanage. P-Patawarin mo ako, Anak. . . G-Gusto ko lang na iligtas ka mula kay Daddy. P-Pero binalikan kita, Anak. K-Kasama ko na si Tristoff at kasal na kami ngunit huli na ang lahat dahil nasunog na ang Bahay-Ampunan kung saan kita iniwan. S-Sobrang sakit dahil akala ko talaga ay patay ka na.”

‎“Hindi ito simpleng lead.” ‎“Alam ko,” sagot ko. ‎“At alam ko rin na hindi na ako pwedeng umatras.” ‎— ‎Sa isang lugar— ‎isang lumang gusali. ‎Abandonado. ‎Amoy alikabok at lihim. ‎At sa bawat hakbang papasok— ‎parang mas lumalapit ako… sa isang katotohanang matagal nang naghihintay. ‎—

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Ginawa niya iyong pagkakataon para magsalita. "I…left them. Iniwan ko sila sa Manila at nauna akong umuwi dahil hindi ko na kayang paabutin ang isang araw na hindi nalalaman kung bakit malamig ka sa akin. Kung hihintayin ko pa ang bukas, baka mabaliw lang ako roon habang parang tangang nag-aantay ng reply mo na hindi naman dumadating," nababasag ang boses na sambit niya.

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

Wala siyang mapagkukuhanan ng lakas ng loob kung hindi ako, kaya kailangan kong maging matatag para sa kanya. Kinabukasan ay umuwi ito sa probinsya nila sa Nueva Ecija. Naiwan akong mag-isa sa inuupahan naming bahay. Gustuhin ko man na sumama sa kanya ay hindi maari. Tiyak na malalaman ng mga magulang ko ang mga pangyayari kaya minabuti ko na lamang na magpaiwan, bagay na naiintindihan ni Rigor. Ipina-abot ko na lamang sa mama niya ang pakikiramay ko. Nag-abot rin ako ng kaunting tulong financial. Ayaw tanggapin iyon ni Rigor, ngunit ipinilit ko pa rin. Iyon lang ang kaya kong itulong sa kanya dahil wala ako sa tabi niya.

sagot ko habang humihikbi pa rin. “Sabi niya… ‘Ikaw ang mas masasaktan, tita. Hindi si tito. Dahil siya, wala na. Pero ikaw, maiiwan. Ikaw ang makakaranas ng lungkot, ng pag-aalala, ng pagkawala.’” Napamaang ako. Doon ko lang naintindihan ang lalim ng sinabi ni Colleen noon.