The Last Leaf Plot Summary Novels & Stories

At ang desisyon na iyon ay hindi siya. Ang sakit ng pagiging pangalawa ay mas malala pa kaysa sa pagiging iniwan. “Hindi totoo ‘yan!” Ang mga salitang iyon ni Olive ay umulit-ulit sa isip ni Romer habang nakaupo siya sa balkonahe, ang whiskey bottle ay halos walang laman na. Ang gabi ay lumalalim, pero ang sakit sa dibdib niya ay lalong lumalawak. Parang walang katapusang abyss na walang ibang laman kundi ang pangalan ni Venice.

Third Person Point of View Pinunasan ni Gilda ang kanyang luha. Ito na ang huling araw ng burol ng kanyang mga magulang at ililibing na ito ngayon rin. Ayaw niya pang mapawalay dito ngunit wala siyang magagawa dahil kailangan talaga ilibing ang mga patay.

Bakit pakiramdam ko ay mas lalo akong madudurog sa oras na iwan ko siya rito? "Leave. Umalis ka na, Hayes. We're done," nanghihina kong sinabi. Ni hindi ko kayang tumayo rito. Nanginginig ang mga tuhod ko. Naninikip ang dibdib ko. Anumang pagsinghap ang gawin ko ay hindi iyon nakakatulong. Nanginginig ang mga balikat ko.

Grrr… Nagpalipas ako ng ilang minuto sa labas. Malapit ko na yatang makuha lahat ng bulaklak na itinanim ni sir Hardin dahil sa iniisa kong pinipitas ang mga petal lalo na itong Rosas, baka mapagalitan pa ako nito na ginalaw ko ang mga pananim niya. "patawarin…hindi… patawarin… hindi… patawarin…hindi..paa– hays wala ng petal at tanging stem na lang ang natira at same lang din ang lumalabas. Kahit binaliktad ko na sa kakasabi ay ganun parin ang lumabas na resulta na kailangan ko siyang patawarin. Nakakainis na…

"Well, I always save the best for last. You're my last. My ending. No one follows." Namula ang tenga ni Leaf at parang martilyo na pinupokpok sa dingding ang lakas ng kabog ng dibdib niya. Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili sa paghinga ng malalim. Alam niyang hindi siya dapat nagpapadala sa mga ginagawa at sinasabi ni Elm dahil natatakot siyang palagi na lang ganoon ang gawin ng kasintahan sa kaniya.