Tula Tungkol Sa Tatay の小説・ストーリー

Hindi ba pwedeng, na miss lang kita? “Aysus nako sayo nak. ‘Wag mo na akong pinagbobola. Halika na at malapit ng mananghalian. Nagluto ang tita mo ng masarap na gulay.” Sabay giya ng tatay ni Tin sa kanya papuntang mesa. Malakas na talaga itong maglakad at hindi halata na inatake na noon.

Kapag maayos na ang lahat. Binuksan ulit ni Tatay yung TV. Pero nakikita ko pa rin. Yung pagdududa. Yung paghihinala. Hindi mangmang si Tatay. Nanghihina lang dahil sa sakit niya. Kaya siguro hindi na rin niya inusisa. Pero alam niya sigurong may something na mali. “Bili lang ako Tay ng hapunan natin.” Tumayo ako at kukunin na sana yung bag ko. “Gusto mo ng…”

tuwang tuwang tugon ni Jess. Pag pasok namin sa sala ay naabutan namin si tatay na nanunuod ng NBA sa TV. "Tay, may bisita po tayo." wika ko kay tatay. "Ay anak, di mo sinabi. Di sana pinag linis ko ng husto kapatid mo." gulat na tugon na tatay. "Hi, you must me dad? Nice to meet you po." pambati ni Jess kay tatay. "Dad????!! Kanina Mom?!! Natutuwa na naman ako." umiral na naman ang boses sa isipan ko. "Ah eh hi iha, pasok ka. Upo ka. Ano ba gusto mo? Water? Juice? Softdrinks? Tell me." ay wow napa english na din sa tatay. "Actually i hungry na po." wika ni Jess na ikinagulat ko. "Ano ba naman tong babaeng to. Basta basta makikikain sa di pa gaanong kakilala." wika ng boses sa isip ko. Napan

“Paano nila nagagawa na ngumiti sa lahat ng baho na tinatago nila? I didn’t know how they could manage to do such things like this after covering up those scars of their family. They’re really…” Nawala sa post ang tingin ko, napunta sa luha na tumulo mula sa mata ko papunta sa cellphone ko. Saktong tumama ito sa lalaking matanda na nasa pinaka gitna ng lahat ng tao sa picture. Then, suddenly a memory from my past flashes in my head. Those memories that I will never ever forget. Never. “Ate, good news!” Mabilis kong pinatay ang cellphone at pinunasan ang luha. Kasabay ng boses ni Lia ay ang pagbukas ng pinto ng unit ko. She walks towards me while holding her ipad.

BOOK 2 CHAPTER 5 3RD POV "Magandang umaga Sir.." Bati sa kanya ng katulon, matapos siyang bumaba. "Umalis na ba sila?" Tanong niya, dahil hindi niya nakita ang mommy at daddy niya. "Pumasok na po sila Sir, ang mommy niyo po ay may meeting daw." Sagot sa kanya ng katulong, habang nilagyan ang kanyang plato ng pagkain.

“Kahit siguro pancit at lumpia lang. Para mahaba ang buhay at mas marami pang biyaya.” Si Tatay naman, nakaupo sa gilid at may hawak na tabo ng tubig. “Kung gusto mo, ako na lang ang bahala sa litsong manok. Mag-iipon ako para may espesyal kahit papaano.” Nangingilid ang luha habang napangit ako. “Nay, Tay, huwag niyo pong pahirapan ang sarili niyo. Simpleng handa lang po. Basta kasama kayo, sapat na.”

Lumingon sa 'kin si Tatay, at malalim lang na bumuntong-hininga. Mabuti na lang at wala pa dito ang mga nakababata kong kapatid. Nandoon sila sa bahay ni Lola. Mama ni Nanay. Dahil kapos na kapos na naman kasi si Tatay, kasi nagsusugal na naman at natalo. Mamatay kami ng dilat, kaya pinasundo muna siya ni Nanay kay Lola. "Gagawa ako ng paraan--. "

“Go mama! Don't worry I will study good and I will study to manage early so you won't have any trouble.” Tatay, masakit sa ulo ang walang pera dahil kailangan kumayod kalabaw. Pero mas masakit pala sa ulo ang may pera dahil mas gusto mo pang umangat. Nanay uwi nalang tayo ng Zambales.... naiiling nalang ang mga magulang ko. “Itanong mo yan sa asawa mo anak kung saan ka niya patirahin.”....sigaw ni nay.

NAMUMUGTO ang mga mata ko sa dami ng iniiyak ko kanina. Ang lakas ng sampal sa akin ni Tatay dahil nagpupumilit itong maglabas raw ako ng fifty thousand. Ten thousand pesos lang ang naibigay ko dito kaya sinampiga ako nito sa harapan ng guard. Ang yabang yabang ko na raw. Ni hindi ko nga raw ito mapapasok sa bahay, siguro raw ay ikinahihiya ko. Ang dami pang masasakit na sinabi sa akin ni Tatay bago kami maghiwalay. Lahat iyon ay idinaan ko na lang sa iyak. Mabuti na lamang at hindi nag usisa si Talia tungkol duon. Pero nakikiramdam lang ito. Minsan kasi ay naihinga ko na rin dito ang lahat ng sama ng loob na nararamdaman ko tungkol sa aking mga magulang. Naiintindihan raw ako nito dahil gan

Hanggang kailan ba siya magdurusa? “Parang awa niyo na kuya. Please tell me what happened to Daddy! Itinago niyo sa ‘kin ang importanteng bagay na ‘to. Daddy ko rin siya! Kaya may karapatan akong malaman ang katotohanan,” wika ni Tati sa pagitan ng kanyang iyak.