Darkness In Tagalog Novels & Stories

Sa dilim ng kanyang silid, nagmistula siyang aninong nilalamon ng galit, desperasyon, at hindi mapigil na paghahanap ng katotohanan. “Papa.. papa! tawag ni Dark ng paulit-ulit hanggang sa lumabas nalang ng kusa ang kanyang Ama. To be continued Hallah grabe ang mga nangyayari! agree ba kayo mga Mahal kong mambabasa?!!

Agony Hindi lahat ng sakit ay sigaw; minsan, ito ay tahimik na pagluha sa gabi, isang bigat sa dibdib na hindi maipaliwanag, at isang ngiting pilit upang itago ang matinding dalamhati. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

Minsan talaga ay gusto ko na lang magwala at umiyak dahil sa galit at frustration dahil hindi ko alam kung paano ko siya mahahanap at kung may chance nga ba na mangyari iyon. “Unahin muna natin dalawang kagubatan ng lugar na ito. Iyon kasi ang pinaka-common na maaaring tirahan ng isang witch na kagaya niya,” suhestiyon ni Ate Clara. Nagpasya kaming humiwalay sa dalawang grupo. Kami ni Akira ang magkasama habang si Ate Clara, Kuya Vince at ang kapatid nitong babae naman ang magkakasama. Akira and I would be taking the Light Woods and the three of them decided to go to the Dark Woods. Sinasabi na ang Dark Woods ay isang mapanganib na kagubatan at hindi ito nasisikatan ng liwanag. Kapag nangyar

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Its claws sharp, eyes blazing—exactly like the rage and bitterness that consumed me after everything I went through. Tapos na ako sa dating David. The old David is gone, buried deep and forgotten. Wala na yung lalaking marunong magmahal nang totoo, yung lalaking naniniwala sa pangako, yung lalaking nagtiwala at nasaktan lang sa huli. Yung lalaking nalumpo dahil ayaw lumaban pabalik. Dahil ngayon... kakulay ng itim na tinta sa katawan ko, ang tunay kong pagkatao. Because now... my true identity is as dark, deep, and permanent as the black ink etched into my skin. Ang bawat guhit, bawat patak ng tinta, katumbas ng bawat piraso ng puso ko na winasak at itinapon na niya.

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Hindi maaari, ang kapatid ko! Gusto ko mang sumigaw ay hindi ko magawa. Naramdaman ko rin na tila may likidong lumalandas sa mukha ko. Hindi ito ordinaryong likido dahil kulay pula ito, dugo na nanggagaling sa ulo ng Mama ko. Wala na akong maramdaman hanggang sa bumigat ang talukap ng mga mata ko. Sa aking pagpikit ay hindi ko maiwasan na isipin ang mga masasayang pangyayari sa buhay ko na kasama sila.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

bungad ng lalaki sa akin "D-Dark" mahina lang ang boses ko para hindi marinig Napalunok ako at sinulyapan muli si Anton. Na estatwa nga lang ako ng makitang nakataas na ang isa niyang kilay, iminuwestra ng kaniyang daliri na lumapit ako. Kinagat ko ang labi gusto ko pa sanang makipag away dahil kausap ko si Dark pero mataman niya akong tinignan

Walang pagdadalawang isip akong umalis ng mansyon at hinanap ang mga kasagutan sa lugar na alam kong naroon lahat. The night was cold when I set foot in the Dark Forest of Eternal Darkness. Shadows twisted unnaturally, whispering secrets in languages long forgotten. Walang liwanag mula sa buwan, tanging ang mga matang nanonood mula sa kadiliman ang naroroon upang salubungin ako. My pulse hammered in my ears, but I pressed on. If I turned back now, I would lose him forever.