Chasm Mga Nobela at Kwento

Third Person POV Manghang-mangha ang dalaga matapos nitong makita ang buong paligid,para siyang nasa loob ng paraisa ng mga sandaling iyon,ang ganda ng ambience,hindi nga lang nature kundi artificial pero ganun pa man nagmumukha itong totoo dahil binubuhay iyon ng Cristal water na hindi niya alam kong saan nang gagaling. Ang led light ay naka depende sa mood ng isang tao,kapag namamangha bigla itong nagiging kulay buhay,na sinasamahan ng green lights,kapag nakakaramdam ka naman ng lungkot bigla iyong nagiging dem light. Hindi siya makapaniwalang ginawa iyon ng isang sikat na researcher.

Kabanata 122 Ang Huling Harapan Huminto ang sasakyan nina Chase at Emma sa tapat ng lumang property na nakita ni Mike sa mga rekord ng Donovan family. Tahimik ang paligid, napapalibutan ng matataas na puno at lumang konkretong pader na tila matagal nang walang nakatira. Sa unang tingin ay parang abandonadong bahay lamang iyon, ngunit alam nilang hindi ganoon kasimple ang lugar. Naka-lock ang pangunahing gate, subalit may mga bagong bakas ng gulong sa putikan at sariwang ilaw na nanggagaling sa loob ng compound. Hindi na naghintay si Chase ng karagdagang paliwanag. Bumaba siya ng sasakyan at agad na lumapit kay Emma.

I feel so weak in front of this demon! "Your hatred towards me is so obvious and I'm sure you don't want me to stay here longer than necessary,” aniya bago tumalikod at hinawakan na ang seradura ng pinto. Pero bago niya buksan ‘yon at lumabas ay muli siyang bumaling sa akin ng may matamis na ngiti sa labi pero kabaliktaran ng mga mata niyang makapanindig kung tumitig. “I’ll go ahead. But before I forgot...” Sumaludo siya sa akin saka ako kinindatan bago nagpatuloy. “Welcome to La Roché… where your most depraved desire and sexcapades begin." *****

Chapter 21: The Frozen Isle and the Heart of the Mission The new floor of the Tower of Doom was a frozen isle, a realm of unrelenting cold that seemed poised to swallow us whole. The air pierced like needles against our skin, and the ground was blanketed in thick ice and snow, making every step treacherous. In the distance, mountains loomed like colossal stone giants shrouded in frosty clouds, while blizzards of ice raged without cease, obscuring our vision. The minions of the fourth general, creatures forged from ice and shadow, lurked in the darkness, their eyes glinting with a chilling light. This floor was a stark contrast to Ember Warden’s blazing desert, and every moment tested our res

utos ni Nilo, sabay hila sa akin ng walang pakundangan. Lumabas kami ng garahe at mabilis niya akong sinakay sa hammerhead niya. Hindi na ako nakapalag; sobra ang bilis ng takbo niya. Cindy POV Nakarating kami sa isang burol sa tabi ng malaking puno. Umupo kami, magkatabi, habang pinagmamasdan ang tanawin—ang araw na dahan-dahang lumulubog sa likod ng mga bundok, ang simoy ng hangin na humahaplos sa mukha ko.

Wala namang may nagsend ng message sa akin or ano kaya naisipan kong buksan ang I*******m at magscroll. Habang nagtitingin ng mga picture ay bigla kong ibinalik ang isang picture na nadaanan. Inislide ko ang mga ito upang tingnan ang laman. It's a picture of a two girl and they are wearing a casual dress then it change to a uniform of my favorite restaurant. They are familiar to me but I forgot where did I saw them. They're both pretty but different from each other. I half smirk because of that I like the other girl style and she's pretty while the other one is like a doll. Bagay sila ni Zero kaso sayang wag na lang.

The earth trembled. The temple walls cracked, the altar beneath her shattering like brittle glass. A deep, unholy growl resonated through the air as the ground split apart. Fire erupted, swallowing the priests whole, their screams drowned by the deafening roar of something ancient and furious. And then—he appeared. A figure wreathed in shadows and embers. Golden eyes burned like twin suns, his crimson hair flickering like wildfire. His black armor shifted like living scales, his presence so overwhelming that the very air trembled.

Halos mag-tatlong oras na rin mula nang umalis sila sa hotel, at habang lumalayo sila, tila ba mas lalo lang humihigpit ang pangangailangan niyang sumigaw ng "Sir, pahinga naman tayo!" Pero kailangan niyang kayanin, o kaya pa ba niya? Lalo na't nadaanan nila ang isang humps, at umalog talaga ang sasakyan. Ramdam na ramdam niya na parang may kaunting lumabas. "Shit naman oh!" bulong niya sa sarili, pilit na pinipigil ang mas lalong lumalakas na tawag ng kalikasan.

"Gago, lasing ba ang nagmamaneho niyan?" "Oh my gosh, si Ate Singer!" Seraphim, whose distance from the car is just an inches away, stood frozen with her wide eyes and dropped jaw. She held her breath as her widened eyes stared at the front window of the car where she can see a man who's also shocked as her.

Lakarin lamang pala ang layo nito. Nakarinig na ako Lagaslas ng tubig. Hudya’t na malapit na kami sa talon, maya-maya pa ay lumitaw na ang anyong tubig mabato-bato ito. Manghang-mangha pa rin ako sa aking nakikita. Tila maaring mainom ang tubig ng talon isip-isip ko. Ngunit ng magsimula ng magsasaw ng panghakbang ang dalawa. Umiling ako, marumi na ito. Biro ko sa aking sarili.