Spare Me Novels & Stories

Kasal na lang sana ang kulang sa relasyon nina Meg at Jazz. Pero isang araw ay nakipaghiwalay bigla si Jazz kay Meg dahil may ibang babae na itong nagugustuhan. Dala ang pira-pirasong puso, tumakas si Meg at nagpakalayo-layo. Nanalangin siya na sana, habang-buhay na ‘di na sila magkikita ng taksil na lalaki. Dininig ng Diyos ang dasal niya—sa loob ng pitong taon nga lang. Ngayon, nagkrus ulit ang landas nila. Hindi lang isang beses. Hindi dalawa. Parang hindi aksidente. Parang sinasadya. Kung bakit? Hindi niya alam. Ang alam lang ni Meg ay kailangan niyang iwasan si Jazz bago pa nito matuklasan ang kanyang sekreto.

Napalunok ako at mabilis na umiling iling. "Wala po akong cellphone" Deretsong sagot ko at ibinaba ang paningin ko.Isipin niya na kung anong iisipin niya sa akin. Alam ko namang nasa makabagong panahon na ngayon pero totoo naman ang sinasabi ko. Sa hirap ng buhay namin at may anak pa akong kailangan ng gamot araw araw. Maiisipan ko pa kayang bumili ng cellphone? Eh halos hindi nga kami makakain kung hindi ako makapasok sa night club.

Pakiramdam ko nga ay para kaming bumalik sa sinaunang panahon na hindi pa uso ang kuryente at tanging gasera lang ang aming ilawan. Nagising ang diwa ko mula sa malalim na pag-iisip ng huminto ang sinasakyan kong jeep sa tapat ng isang lumang gusali ng Unibersidad. Kahit isa ay wala akong kaibigan dito, natatakot na kasi akong magtiwala sa ibang tao pagkatapos ng mga ginawa sa akin ni Denice. Mas gugustuhin ko pa ang walang kaibigan kaysa naman mapahamak ako ng dahil lang sa kaibigan.”

I do not know why I am acting this way so suddenly, but there was a great urge in me to be of help to him. “Ano ang problema mo, Mister Stranger? Bakit parang pasan-pasan mo ang bigat ng mundo? What happened to you that made you look lost and miserable? With all honesty, you bothered me as well. Hindi ko alam kung bakit ako naapektuhan ng ganito sa nakita ko sa mga mata mo. Alam ko, I can feel it, na may mabigat kang dala sa dibdib mo. Kung ano man yun, sana lang ay ma-survive mo ito. Sana lang you can get through it. Oddly, but I wish you well. I will pray for you, Mister Stranger. I will include you in my prayers. That God be with you and guide you as you go through this stage of your life

napabuntong hininga na lang ako, pagkatapos agad kong pinikit ang aking mata, pero bago ko pinikit ang aking mata, biglang tumunog ang aking cellphone at nakita ko ang pangalan ni Spencer sa screen ng aking phone. "Coollen, Puntahan ba kita riyan? Sorry na late ako ng dating at hindi kita naprotektahan. " Napangiwi naman ako sa text, kung makaalala daig pa ang magulang. Napabuntong hininga na lang ako, pagkatapos agad kong pinikit ang aking mata. Napagtanto ko lang na nakakapagod palang makikipag-away 'no Mauubos lang ang iyong lakas sa mga bagay na wala namang kuwenta.

Gano'n ang bonding namin na tatlo. "I miss you, too. I'll call you later. Love you!" Then I pressed the end button. Nakahinga ako nang maluwag. Pagkababa ko sa phone ay mabilis kong tinahak ang daan palabas ng bookstore at agad na dumiretso ng cr.

"Issay, my little princess. Salamat dahil dumating ka sa buhay ko sa mga panahong puno ng kadiliman ang mundo ko at ayaw nang mabuhay pa. Ikaw ang nagbigay sa akin ng ilaw sa kadiliman at nagbigay ng bagong pag-asa sa akin para mabuhay." "Hmm, life abroad is tough, isn't it?" "Yeah, mahirap ang mapalayo noon sa'yo dahil ikaw na lang ang ginagawa kong inspirasyon para mabuhay. But it's all over now," sagot ni Marcus. Hinawakan ang kamay niya at unti-unting yumuko sa kanya at akma siya ulit nitong hahalikan. Umiling siya at umiwas. "Hey! Stop that. Hindi ba dapat uminom ka na muna ng gamot." sabay tulak ito para malayo ito ng kaunti sa kanya.

Tila tumawag pa ito ng back-up sa kaniyang radyo. "Alms, alms, alms. Spare me a piece of bread. Spare me your mercy. I am a child so young, so thin, and so ragged. Vengeance is not ours, it's God's. . . . It's. . . . God's. . . It's..." "Ayos lang ho kayo, ale?" Kalabit sa'kin ng isang security guard. Doon na ako naghubad ng belo at umayos ng tayo matapos kong ibagsak sa sahig ang bitbit kong traveling bag.

"Actually, katatapos lang ng trabaho ko. I'm heading to SPA EXPERTS. Magpapa-spa sana ako. Alam mo na. Stress reliever." ("Sige, magpa-spa ka na muna. You need that, how many times do I need to tell you to give yourself a break?") "Nyenyenye, nag me tomorrow instead, pagpunta ko na lang d'yan. I'm driving." ("So, hindi ka makakarating tonight-- Noooooo! Pupunta si Tita!-- Baby, may pupuntahan ang tita mo-- No! Let me talk to tita-- Hell-- Hello Tita!")

RED POV Nauna na akong umuwi dahil nagpaiwan si Ava sa bahay ng kaibigan niya. Napatingin ako sa aking phone habang nagmamaneho ng sasakyan dahil tumunog ito. Mabilis ko namang pinindot ang Bluetooth headset ko upang masagot ang tawag. “Yes,” sambit ko habang nakikinig sa kabilang linya. “Red,”