Spare Me Novels & Stories

Napalunok ako at mabilis na umiling iling. "Wala po akong cellphone" Deretsong sagot ko at ibinaba ang paningin ko.Isipin niya na kung anong iisipin niya sa akin. Alam ko namang nasa makabagong panahon na ngayon pero totoo naman ang sinasabi ko. Sa hirap ng buhay namin at may anak pa akong kailangan ng gamot araw araw. Maiisipan ko pa kayang bumili ng cellphone? Eh halos hindi nga kami makakain kung hindi ako makapasok sa night club.

Pakiramdam ko nga ay para kaming bumalik sa sinaunang panahon na hindi pa uso ang kuryente at tanging gasera lang ang aming ilawan. Nagising ang diwa ko mula sa malalim na pag-iisip ng huminto ang sinasakyan kong jeep sa tapat ng isang lumang gusali ng Unibersidad. Kahit isa ay wala akong kaibigan dito, natatakot na kasi akong magtiwala sa ibang tao pagkatapos ng mga ginawa sa akin ni Denice. Mas gugustuhin ko pa ang walang kaibigan kaysa naman mapahamak ako ng dahil lang sa kaibigan.”

I do not know why I am acting this way so suddenly, but there was a great urge in me to be of help to him. “Ano ang problema mo, Mister Stranger? Bakit parang pasan-pasan mo ang bigat ng mundo? What happened to you that made you look lost and miserable? With all honesty, you bothered me as well. Hindi ko alam kung bakit ako naapektuhan ng ganito sa nakita ko sa mga mata mo. Alam ko, I can feel it, na may mabigat kang dala sa dibdib mo. Kung ano man yun, sana lang ay ma-survive mo ito. Sana lang you can get through it. Oddly, but I wish you well. I will pray for you, Mister Stranger. I will include you in my prayers. That God be with you and guide you as you go through this stage of your life

Ngunit kambal sila ni Gideon ay si Felix ang pinaka kamukha niya, at parang pinagbiyak na bunga naman sin Cameron at Gideon. “I’m grounded.” Kumunot ang noo nito. “And?” “And?” Humaba na naman ang nguso niya. “Please, kausapin mo si mommy! She’s literally just giving me three hundred pesos a day, and I’m not allowed to get help from anyone. Nakakainis kaya hindi ko na lang tinatanggap ‘yung three hundred pesos na ‘yon! Don’t you know that I’m working as a cashier right now and she doesn’t even care?”

Tahimik lang ako na nakatanaw sa labas ng sasakyan. "Xandi?" Napabaling ang tingin ko kay Jared sa pagtawag niya sa pangalan ko. Nakahinto ang sasakyan dahil traffic. "Are you okay?" Tanong niya dahil hindi ako nagsalita. "Oo. Ayos lang ako, Jared. Pagod lang." Tipid kong sagot. Wala ako sa mood makipag-usap ngayon.

Oras na para ako naman ang dedepensa dito. @iamnobody

"Issay, my little princess. Salamat dahil dumating ka sa buhay ko sa mga panahong puno ng kadiliman ang mundo ko at ayaw nang mabuhay pa. Ikaw ang nagbigay sa akin ng ilaw sa kadiliman at nagbigay ng bagong pag-asa sa akin para mabuhay." "Hmm, life abroad is tough, isn't it?" "Yeah, mahirap ang mapalayo noon sa'yo dahil ikaw na lang ang ginagawa kong inspirasyon para mabuhay. But it's all over now," sagot ni Marcus. Hinawakan ang kamay niya at unti-unting yumuko sa kanya at akma siya ulit nitong hahalikan. Umiling siya at umiwas. "Hey! Stop that. Hindi ba dapat uminom ka na muna ng gamot." sabay tulak ito para malayo ito ng kaunti sa kanya.

Tila tumawag pa ito ng back-up sa kaniyang radyo. "Alms, alms, alms. Spare me a piece of bread. Spare me your mercy. I am a child so young, so thin, and so ragged. Vengeance is not ours, it's God's. . . . It's. . . . God's. . . It's..." "Ayos lang ho kayo, ale?" Kalabit sa'kin ng isang security guard. Doon na ako naghubad ng belo at umayos ng tayo matapos kong ibagsak sa sahig ang bitbit kong traveling bag.

RED POV Nauna na akong umuwi dahil nagpaiwan si Ava sa bahay ng kaibigan niya. Napatingin ako sa aking phone habang nagmamaneho ng sasakyan dahil tumunog ito. Mabilis ko namang pinindot ang Bluetooth headset ko upang masagot ang tawag. “Yes,” sambit ko habang nakikinig sa kabilang linya. “Red,”

Spare Love Dianne POV Umuwi muna ako sa mansion namin. Hindi ko alam kung bakit… pero bigla ko na lang namiss ang totoong tahanan ko. Hindi yung bahay na tinutuluyan ko ngayon. Kundi yung lugar kung saan ako unang natutong magmahal… at masaktan. Pagdating ko, tahimik ang buong paligid. Halos walang tao. Tanging hangin lang ang maririnig, at ang mga dahong dahan-dahang nahuhulog mula sa mga puno sa garden.