The Wrath Of God Novels & Stories

Chapter 20: The Battle Against Ember Wrath The gates of Ember Wrath’s palace loomed like a blazing wall of fire, their flames flickering and parting as if alive, guarding the secrets of the third general. The heat outside was nearly unbearable, and our group—myself, Karma; Tiera; Mirai; and Iron Fang—stood before them, breathless from the arduous trek through the desert of fire. Our clothes were soaked with sweat, our weapons scorched from the surrounding heat, and our bodies weary from battles against Ember Wrath’s minions. Yet, our resolve burned fiercely, each step a testament to our strength and courage.

Tanga mo talaga, Ciara! Hindi ko maiwasan ang hindi mapatitig sa maamo niyang mukha. Para siyang anghel na bumaba sa lupa, kahit na mas gwapo si Hunter sa kanya ay ma appeal naman itong si Aiden, but I know he's a devil in disguise. Dahan dahan kung tinanggal ang kanyang kamay at bumangon sa kama para pumunta ng banyo at maligo. Nakakahiya naman kapag nagising siyang n*******d pa ako.

Tila umulan ng itim at pulang apoy sa buon academy at sa iilang parte ng Oakland. Napuno ng hiyaw at daing ang paligid galing sa mga mamamayan at maging sa mga alagad ng aking ama kasabay ng pagkabalot ng buong paligid ng apoy. "Listen to their scream! Listen to their agony! That is what we are made of. We are born to cause pain, agony, and chaos! We are the children of the God of Havoc!"

Kung tama ako, sigurado ka na dapat na isang Diyos ng Digmaan, hindi ba? Nanginig sa gulat ang lahat. ‘Isang God of War?! Sabi niya, si Harvey ay isang God o War?! Pero napakabata pa niya! Dito ba niya nakuha lahat ng lakas ng loob niya?! Ito ba ang dahilan kung bakit siya naging ganito ka-walang takot?! '

For the curses and lies they utter, 13 consume them in your wrath, consume them till they are no more. Then it will be known to the ends of the earth that God rules over Jacob. 14 They return at evening, snarling like dogs, and prowl about the city. 15 They wander about for food and howl if not satisfied. 16 But I will sing of your strength, in the morning I will sing of your love; for you are my fortress, my refuge in times of trouble. 17 You are my Strength, I sing praise to you; you, God, are my fortress, my God on whom I can rely. (Psalms 59:1-17 NIV)

May malakas na hangin ang tumatuma sa mukha ko at kakaibang enerhiya ang lumalabas sa dyamante sa bawat segundong lumilipas. "Don't get to confident!" Nag-ipon din siya ng sariling atakeng ipang-tatapat sa amin. Alam kong magiging madugo ang kalalabasan nito. Sana hindi gaanong masaktan sila Blake sa gagawin naming 'to. "JUDGEMENT OF THE GODS!" We released the tremendously large ball of energy to the direction of Alexander. It collided with the power he released, making a large explosion.

He's mad. “Stop, Tristan. It's not like what you think. That man hates heaven to the bone and I understand him 'cause that bitch cheated on him.” Kalmado na sambit “BUT YOU'RE NOT HER! Kung ganito lang din naman ay sasabihin ko nalang kay grandfa ang nangyayar—” “TRISTAN.” Awtomatiko siyang natigilan matapos kong magseryoso. I am merciful to them but once I get serious even the same blood we shares isn't enough to save them from my wrath.

His aura is raging, like an untamed waves. Ngumisi naman si Agamemnon at nagbigay iyon ng hindi kaaya-ayang kilabot sa mga nakapaligid. "Ilang beses kong sinabi sa inyo na hindi kailangan ng anak ko ang tubig ng imortalidad. Hindi ako uminom ng tubig kaya pwedeng hindi rin uminom ang anak ko. Hindi ko alam kung bakit uminom kayo doon sa tubig na kung saan ay kahit wala ang tubig na iyon, imortal na ang lahat. Ngunit ayaw niyong maniwala. You insisted that my daughter will end our kind because there is only a drop remaining of the water. You broke our ties by putting your sword on my child's neck, Amoroso. You never listened to me, you never heard my please when I was still merciful. You turn

Ayaw niyang mapag-initan muli ni Hector. Nang sa wakas ay natanaw niya ang itim na Jeep Wrangler nito, lumundag ang kanyang puso. Ngunit bigla itong sumibad sa kalsada—isang mabilis na pagharurot ng makina, kasabay ng pagbagsak ng alikabok sa kanyang mukha. “Peste!” galit niyang sigaw, mariing pinunasan ang mukha. “Kung ayaw mo akong isabay, sana sinabi mo na lang. Hindi 'yung para pa akong asong iniwan sa lansangan!”

Sobrang lakas niya at ang tanging nagawa ko ay lumuha lalo nang ilapit niya ang ulo niya sa leeg ko. Huminga ako ng malalim at takot na takot. 'Please, Lord, tulungan niyo po ako!' tanging iyon na lamang ang aking nagawa, ang manalangin. Napapikit ako nang maramdaman ko ng paghinga niya malapit sa leeg ko. I bit my lips as I clenched my fists in anger and fear.