Trying My Best Novels & Stories

I know what she felt about the article, lalo pa't may infertility problem sya. I've tried my best to be a best version of being a husband to her. Iniintindi ko sya. Sure, there were times na napapagod din ako, lalo na sa mga panahon na naramdaman ko na worthless lahat ng effort ko. I am tired but doesn't mean I give up.

Pero paano nga ba niya malalaman ang lahat ng `to kung hindi naman siya magkaroon ng tyansa na makausap ito? Napabuntong-hininga na lang siya. “Sige I’ll try my best na kumbinnsihin si Cassiopeia na ibenta sa `yo ang painting pero hindi ko maipapangako okay? Pasensya na rin kahit na gusto ko kitang tulungan hindi ko magawa mas matigas pa ang ulo sa`kin ng isang yon.” “Thanks Mia, I understand.” Nagpaalam na siya na umalis na laglag ang mga balikat.

Sandali nya akong sinulyapan bago bumuga ng usok, "Hindi. Wala naman akong paki-alam kahit malaman nya. Bakit? Pipigilan na naman nya ako at pangangaralan na parang nanay ko sya? Sino ba sya? Eh, trying hard best friend lang naman sya na ang gusto talaga ay kontrolin ako." "Tryhing hard best friend? Are you talking about yourself?" I retorted. Masamang tingin ang ibinato nya sa akin na syang ikinatawa ko ng mapakla. Just look how I got here there, hindi sya magre-react ng ganoon kung hindi sya natamaan sa sinabi ko. Ang lakas ng loob nyang sabihing tryhing hard best friend ni Kyline gayong sya itong madaling naniwala sa iba at kay bilis hinusgahan si Kyline kahit pa matagal na silang magkaki

Nakita ko ito kaninang umaga, pero nagawa nyang mag sinungaling sa akin. "Can't you see that I am trying my best para maging kagaya ng babae na gusto ng tiyahin mo. I am chasing and doing what they want. Hindi ko na makilala ang sarili ko, hindi kasi ako ganon, at bakit kayo ganyan. Kung ano ang wala sa akin, iyon ang hinahanap nyo sa akin, I am trying okay?" Umatras ako at tinigan si Navi, kinapa ang kwinta na suot ko. Hiniklat at binato kay Navi.

Then, mommy smiled at me. "Walang mawawala kung susubukan mo. Just keep on trying, but don't force her if she really didn't like it. It's better to say... at least I tried, than to say what if I tried? right?" malambing niyang wika.

I just found myself running towards the explosion, hoping that my friends are safe. Kahit nahihingal ako sa sobrang bilis ng pagtakbo ko ay ginawa ko padin ang lahat para makarating doon ng mabilis. Paminsan-minsan akong natatapilok at tumitigil sa pagtakbo upang makalanghap ng hangin. 'Di ko alam ba't ang malas ko dahil lagi akong natatapilok. But instead of resting and giving up, I did my best to run like a tiger.

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

"𝑆𝑖𝑛𝑎𝑠𝑎𝑏𝑖 𝑚𝑜 𝑏𝑎𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑠 𝑚𝑎𝑏𝑢𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑔ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦 𝑛𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔?" "𝐼 𝑑𝑖𝑑𝑛𝑡 𝑠𝑎𝑦 𝑡ℎ𝑎𝑡...𝑎𝑙𝑙 𝑖 𝑡𝑟𝑦𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑜 𝑠𝑎𝑦 𝑖𝑠 𝑤𝑒 𝑐𝑎𝑛𝑡 𝑓𝑜𝑟𝑐𝑒 𝑡ℎ𝑒 � �ℎ𝑖𝑛𝑔𝑠 𝑤𝑒 𝑤𝑎𝑛𝑡"

Ayokong lumayo ang loob niya sa akin. Kung tutuusin, hindi ko alam kung paano ako magpapaka-ina, ama, at the same time kapatid kay Mikas. I felt so lost in between. Alam kong hindi ako perpekto, pero ginagawa ko 'yong best ko. And I hope I'll succeed.

I still don't understand how people can know your biggest fears then go on and do the things that terrify you. It's all backwards. It's all painful. It's the same cycle with different people. And yet I still trust, I still believe, I still hope because I haven't met everyone. I haven't met the right one. I haven't been surrounded by people who I naturally blend in with. I'm always trying too hard. I'm always trying to fit in. I'm always making excuses just to hold on because I hate losing people.